Greek Closet Stories

Δημήτρης 09:00 με 22:15*

2011-09-19T17:00:00.001+03:00

*Κατά το Cleo 5 to 7

Μέσα Μαΐου 2011 και ενώ βρισκόμουν σε φάση ανείπωτης ανίας, πήρα με πρωτόγνωρο για τα δεδομένα μου αυθορμητισμό την απόφαση και έκλεισα φτηνά εισιτήρια με Eurostar για μονοήμερο ταξίδι στο Παρίσι. Είναι προκλητικά εύκολο να πας από Λονδίνο, λίγο πάνω από δύο ωρίτσες, κι έτσι αποφάσισα να πάω από χάραμα με ένα χάρτη της πόλης και του μετρό και να τριγυρίσω μόνος στους δρόμους μέχρι αργά το βράδυ που θα έφευγα.

Γενικά το μόνο μου άγχος για την επίσκεψη είναι πως δε μιλάω γρι γαλλικά και όλοι οι γνωστοί μου με είχαν προειδοποιήσει πως οι Γάλλοι είναι εθνικιστές και αν τολμήσεις να τους μιλήσεις αγγλικά είναι σχεδόν βέβαιο πως θα σε φτύσουν στα μούτρα και θα σου κλωτσήσουν τ' αρχίδια στη καλύτερη των περιπτώσεων ουρλιάζοντας 'Αλέ ετρανζέ!' (Νομίζω έτσι είναι στα γαλλικά το 'Φύγε ξένε δεν είσαι ευπρόσδεκτος στη πόλη μας!', αλλά είπαμε δε τα μιλάω). Χαίρομαι να δηλώσω πως κάτι τέτοιο δε μου συνέβη ποτέ και μόνο σε μία περίσταση πέτυχα άνθρωπο που δε μιλούσε αγγλικά οπότε σαν επαγγελματίας Γάλλος μίμος του έδωσα παραστατικά να καταλάβει πως θέλω να μου πει πού μπορώ να βρω μεγάλη γαλλική μπαγκέτα να βάλω στο στόμα μου.

Το Παρίσι έχει ένα δαιδαλώδες μετρό το οποίο σε πάει παντού και σχετικά φτηνά. Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι πως ιδίως στους παλιούς συρμούς, εκείνες οι τετράδες καθισμάτων που κάθεστε απέναντι δύο και δύο είναι πολύ κοντά μεταξύ τους, με αποτέλεσμα να πρέπει να τοποθετήσετε στρατηγικά με τον απέναντι τα μπούτια σας ο ένας ανάμεσα στου άλλου. Αυτό προκαλεί πολλά αμήχανα χαμόγελα και ανταλλαγές ματιών και σίγουρα πολλές γαλλικές σχέσεις πάθους ξεκίνησαν έτσι. Κι εγώ ο ίδιος δε σας κρύβω πως ειδικά με έναν συνταξιδιώτη μπήκα στο πειρασμό να του τρίβω ερωτικά το μπούτι ψιθυρίζοντας ρυθμικά και μονότονα 'Ζετέμ'.

Εντύπωση μου προκάλεσαν επίσης οι Γάλλοι ζητιάνοι. Μπορεί να είναι βρώμικοι και ρακένδυτοι, αλλά το κάνουν με στυλ. Διαπίστωσα πως για να σταδιοδρομήσεις ως ζητιάνος στο Παρίσι πρέπει να μιλάς τουλάχιστον τρεις ξένες γλώσσες, να έχεις ύφος που δείχνει πως ζητιανεύεις από επιλογή ενώ κάλλιστα θα μπορούσες να είσαι ζάμπλουτος, και να φοράς tank top με μαυρισμένα μπράτσα.

Λόγω του πιεσμένου χρόνου, χρησιμοποίησα το μετρό για μια γρήγορη γύρα στη πόλη και σε κάθε σημείο ενδιαφέροντος έκανα μια στάση, έριχνα μια ματιά στο αξιοθέατο και συνέχιζα στο επόμενο. Έτσι είδα στα πεταχτά Μονμάρτρη, Παναγία Παρισίων, Πύργο Άιφελ και έκανα και μια υπέροχη βόλτα από την Αψίδα του Θριάμβου μέχρι το Λούβρο όπου επιβεβαίωσα πως ο Παβλόφ ήταν όντως κορυφαίος επιστήμονας γιατί μόλις είδα την αφίσα της Μόνα Λίζα στην είσοδο, ήθελα να φάω σοκολατάκι.

Κατά το απογευματάκι και μετά από περιήγηση σε Σηκουάνα και μερικά γραφικά σοκάκια με έπιασε μια πείνα και έκατσα σε ένα όμορφο μπιστρό που ήταν ίδιο με εκείνο στο Inception που κάθεται η Ellen Page με το DiCaprio και τη ρωτάει 'Θυμάσαι πώς φτάσαμε εδώ?' κι εκείνη δε θυμάται και για κάποιο λόγο όλα μετά γίνονται συντρίμμια. Η αλήθεια είναι πως με τα σοκάκια είχα μπερδευτεί και ούτε εγώ θυμόμουν πως βρέθηκα εκεί, αλλά δεν αγχώθηκα και έφαγα μια ωραιότατη μακαρονάδα.

Στη συνέχεια ήθελα να βρω ένα σημείο να πάω να μελαγχολήσω παριζιάνικα και θύμωσα με τον εαυτό μου που δε σκέφτηκα εκ των προτέρων να προσλάβω ένα βιολιστή να με ακολουθεί όπου πάω παίζοντας ένα καταθλιπτικό τραγούδι να μου κάνει ατμόσφαιρα. Αυτά έχουν τα αυθόρμητα ταξίδια... Δε πτοήθηκα όμως και βρήκα ένα παγκάκι δίπλα στο Ποντ Νεφ, όπου άφησα τη σκέψη μου να αναπτύξει διάφορα υπαρξιακά αδιέξοδα όπως 'Αν ο Θεός είναι παντοδύναμος, γιατί δεν είμαι καλός στο σεξ;' αλλά μετά έφυγα γιατί με έπιασε μια ακατανίκητη ανάγκη να φάω κρουασάν.

Ως τελευταίο σταθμό άφησα τη gay συνοικία του Marais με σκοπό να χορτάσει το μάτι μου καυτά γαλλάκια. Με περίμενε μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς ανακάλυψα πως οι Γάλλοι gay έχουν ένα εξαιρετικά δικό τους προσωπικό στυλ ενδυμασίας. Φορούσαν παλιομοδίτικα μαύρα καπέλα με μαύρα σακάκια και μαύρα παντελόνια με λευκό πουκάμισο, ενώ από το καπέλο τους εξείχαν απίστευτα σγουρές τούφες μαλλιών. Όλοι είχαν ατημέλητες γενειάδες και ύφος καλοσυνάτο. Η αντίθεση με τις γκέι συνοικίες που είχα συνηθίσει, με τους νεαρούς με τα hot pants και τα παρδαλά μπλουζάκια ήταν κραυγαλέα. Να μια γκέι συνοικία που θα μπορούσα να κάνω θραύση καθ' ότι σε σχέση μ' αυτούς ήμουν ο Hugh Jackman! Με την επιστροφή μου όμως στο Λονδίνο και έπειτα από ενδελεχή ιντερνετική έρευνα, ανακάλυψα πως το Marais είναι και εβραϊκή συνοικία και έτσι δυστυχώς ο καυτός bear στον οποίο έκανα ματάκια για σαράντα λεπτά μάλλον επρόκειτο για ορθόδοξο εβραίο.

revqueer@yahoo.com

Σου Μου Νου Τέστινγκ.

2011-03-20T21:28:00.000+02:00

Όπως όλοι ξέρουμε, αν και συνήθως το αποφεύγουμε, είναι καλό πού και πού να ρίχνουμε μια ματιά στο πώς είναι η υγεία μας από άποψη Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενων Νοσημάτων.

Πήγα κι εγώ το Σάββατο για τέτοιο έλεγχο σε 'εξειδικευμένη' κλινική για γκέι, να κάνω HIV τεστ εδώ στο Λονδίνο (Ναι. Είμαι Λονδίνο, θα σας τα πω άλλη φορά.)

Το περιβάλλον σε τέτοιες κλινικές και ειδικά στο εξωτερικό είναι αρκετα φιλικό και οι γιατροί άρτια εκπαιδευμένοι στο να σε ηρεμούν. Αυτός που έτυχε σε μένα ήταν ΙΔΙΟΣ ΦΤΥΣΤΟΣ ο Λάκης Γαβαλάς και γενικά η αύρα του φώναζε πως 'I may be a respected doctor, but I know how to party like a queen' και έτσι από την αρχή με κέρδισε. Γενικά η όλη τσαχπινιά του θύμιζε κάτι από Ρένα Βλαχοπούλου αλλά με τη χάρη της Μαρίας Ιωαννίδου και το χιούμορ της Σπεράντζας Βρανά. Είναι για κάποιο λόγο τόσο καθησυχαστικό να είναι ο γιατρός σου πιο θηλυπρεπής από σένα!

Αρχικά με ρώτησε για το σεξουαλικό μου ιστορικό (το οποίο με πήρε περίπου 10 δευτερόλεπτα να περιγράψω, ρεζίλι) και μετά πιο συγκεκριμένα για το αν είχα κάποια πιο 'επικίνδυνη' επαφή και πριν πόσο καιρό. Τελικά κατέληξε πως πιο σωστό για μένα ήταν να κάνω ένα 'rapid test' που είναι αρκετά αποτελεσματικό όταν έχουν περάσει πάνω από τρεις μήνες από την εν λόγω επαφή και βγάζει αποτελέσματα αμεσότατα.

Το τεστ, όπως και στη Ελλάδα άλλωστε, μπορείς να το κάνεις ανώνυμα, σου δίνουν βέβαια μια φόρμα να συμπληρώσεις, αλλά δεν ελέγχει κανείς τα στοιχεία σου οπότε μπορείς να βάλεις πως σε λένε 'Καίτη Ντιριντάουα' ή 'Χαρούλα Πεπονάκη' ή 'Όλγα Χαρίτου' ή ακόμα και 'Η αυτού Μεγαλειότης Πριγκίπισσα Σίσσυ' χωρίς να σου πει κανείς τίποτα. Βέβαια για τηλέφωνο καλό είναι να δώσεις το αληθινό σου και όχι του κλειδαρά της γειτονιάς σου, για να μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί σου αν χρειαστεί κάτι.

Η αναμονή μέχρι να μπεις να μιλήσεις με το γιατρό είναι κάπως αμήχανη και σε πιάνει ένα άγχος είναι η αλήθεια, αλλά όταν βλέπεις και άλλα γκέι άτομα να περιμένουν με πάνω κάτω τις ίδιες αγωνίες κάπως χαλαρώνεις. Αν και δεν είναι και το πιο κατάλληλο μέρος για νέες γνωριμίες ('Γεια σου! Υποπτεύομαι πως έχω γονόρροια! Πάμε για ένα καφέ μετά;' ), ποτέ δε ξέρεις.

Η κλινική είχε παντού αφίσες με πανέμορφα αγκαλιασμένα γυμνά αγόρια που κρατούσαν προφυλακτικά και γελούσαν σα να είχαν μόλις ακούσει το πιο ξεκαρδιστικό αστείο ever και αυτό μου άρεσε σε σχέση με κάτι παλαιότερες αφίσες καταθλιπτικές και ασπρόμαυρες που σου μαύριζαν τη ψυχή. Ναι, είμαστε πλέον έτοιμοι για σέξυ αφίσες που προωθούν το ασφαλές σεξ!

revqueer@yahoo.com

Ο Καντάφι κι Εγώ.

2011-03-02T18:00:00.001+02:00

Φαντάζομαι όλοι έχετε διαβάσει για τα φοβερά γεγονότα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη Λιβυή. Σιγά σιγά, ο κόσμος του θεάματος, σοκαρισμένος από τα φοβερά εγκλήματα του καθεστώτος Καντάφι, προσπαθεί να κόψει κάθε δεσμό μαζί του. Ήδη η Nelly Furtado αποκάλυψε πως πληρώθηκε 1 εκατ. δολάρια για μια ιδιωτική συναυλία 45 λεπτών για το συγκεκριμένο δικτάτορα και επειδή τώρα οι τύψεις τη μαστίζουν ανακοίνωσε πως θα τα δωρίσει σε κάποιο φιλανθρωπικό σκοπό. (Περισσότερα εδώ)

Αυτό που δεν αποκάλυψε η Furtado (και σε ευχαριστώ γι' αυτό Nelly μου) είναι πως ήμουν κι εγώ παρών το συγκεκριμένο βράδυ και συμμετείχα στο σόου ως στρίπερ για το ποσό των 500.000.000 διναρίων (το τοπικό νόμισμα). Το ποσό με είχε δελεάσει πολύ να γδυθώ για τον κ. Μουμάρ αλ Καντάφι και δυστυχώς πολύ μετά έμαθα πως αντιστοιχεί σε μόλις 16,33 ευρώ. Θέλω όμως κι εγώ να ανακοινώσω δημόσια πως από τότε με κυνηγούν οι Ερινύες που ερέθισα έναν παλιοδικτάτορα με τον αισθησιακό χορό μου και τα λεφτά πλέον τα έβαλα σε λογαριασμό για την ανέγερση ενός σχολείου για εφήβους θύματα διακρίσεων λόγω έντονης πλατυποδίας.

Ο Μουαμάρ που γνώρισα ήταν πολύ διαφορετικός από την εικόνα που άδικα προβάλλουν τα ΜΜΕ στη Δύση. Ήταν πολύ χαμογελαστός και ευδιάθετος και με εντυπωσίασε που ήξερε όλους τους στίχους από το άλμπουμ Loose της Furtado και τραγουδούσε τόσο γλυκά και παθιασμένα μαζί με την αγαπημένη του τραγουδίστρια όταν εκείνη από σκηνής φώναζε "Yours!" ('Δικό σας!').Τσίριζε σα μικρό κοριτσάκι μόλις βγήκε η Nelly στη σκηνή και ανέμιζε παθιασμένα ένα χειροποίητο πανό που έγραφε 'I'm Promiscuous too' όσο τραγουδούσε.

Ήμουν κάπως συνεσταλμένος πριν βγω και πραγματικά θα του είμαι πάντα ευγνώμων για το θάρρος που μου έδωσε με τα σφιρίγματα του και τα επαινετικά επιφωνήματα όσο του γδυνόμουν. Αλλά για μένα η πιο συγκινιτική στιγμή της βραδιάς ήταν όταν μου ζήτησε ένα lap dance ενώ η Nelly τραγουδούσε ρομαντικά 'Flames to dust, lovers to friends, why do all good things come to an end?'. Εκεί ο σκληρός ηγέτης λύγισε και τον είδα να βουρκώνει, ίσως επειδή το χορευτικό μου του θύμιζε κάποια παλιά αγάπη. Κάποιον που τον πλήγωσε. Γιατί, μη γελιέστε, και οι δικτάτορες ερωτεύονται.

Με το Μουαμάρ ανταλλάξαμε κινητά και κρατήσαμε μια σχετική επαφή στέλνοντας ο ένας στον άλλο συχνά άτακτα MMS. Πολλά απογεύματα που βαριέμαι κοιτάζω τις φωτό του που μου στέλνει (με μαγιώ μπροστά από καθρέφτη κτλ) και αναπολώ τις λίγες στιγμές μας μαζί.

Απ' όταν ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία του στέλνω καθημερινά γυμνές φωτό μου, με την ελπίδα η εικόνα των γυμνών μου γλουτών να μιλήσει στη ψυχούλα του και να σταματήσει επιτέλους αυτή η τραγωδία εναντίον του λαού της Λιβυής.

Είναι το δικό μου λιθαράκι για ένα καλύτερο αύριο.

revqueer@yahoo.com

Straight, αυτός ο Άγνωστος.

2010-03-13T11:35:00.000+02:00

Επειδή τα τελευταία χρόνια κάνω σχεδόν αποκλειστικά παρέα με γκέι άτομα διαπιστώνω πως έχω λησμονήσει εντελώς τη συμπεριφορά αυτού του μυστήριου πλάσματος που αποκαλούμε 'Ετεροφυλόφιλος Άνδρας'. Το τελευταίο καιρό που συναναστρέφομαι νυχθημερόν με τέτοιου είδους άτομα μου έχει δοθεί η ευκαιρία να κάνω μερικές παρατηρήσεις πολύ εύστοχες κατά τη γνώμη μου, τις οποίες και νιώθω υποχρεωμένος να μοιραστώ μαζί σας.

Οι straight άνδρες:

1) Δεν είναι γκέι...

...και θέλουν να στο υπενθυμίζουν συνέχεια. Ειδικά σε ένα ανδροκρατούμενο περιβάλλον παρατηρώ πως αναπτύσσεται ένας άτυπος ανταγωνισμός για το ποιός είναι περισσότερο mucho, γαμιάς, άντρακλας κτλ. Mου φαίνεται πως επικρατεί η λογική του "όσο πιο πίσω στην εξελικτική αλυσίδα είσαι, τόσο πιο καλά." κάτι που μου κάνει τη ζωή δύσκολη ειδικά όταν προσπαθώ να βρω κάποιον να συζητήσω την τελευταία αποχώρηση στο Project Runway.

2) Δεν πιάνουν το χιούμορ μου.

Προσωπικά με θεωρώ άνθρωπο πολύ ξεκαρδιστικό και γενικά όταν έχω τις μαύρες μου μπορώ να με κάνω να γελάσω πολύ εύκολα, αλλά δυστυχώς όλο αυτό το μπριο που με χαρακτηρίζει ως προσωπικότητα πάει χαμένο όταν απευθύνεται σε ετεροφυλόφιλο άνδρα. Γενικά στην έως τώρα θητεία μου έχω εισπράξει πολλά βλέμματα απορίας, αν όχι αηδίας, από τους συν-φαντάρους μου στις απόπειρες μου να φανώ αστείος όπως πχ όταν είπα σε έναν τις πρώτες μέρες επειδή τον είχαν χτυπήσει οι αρβύλες "Φταίει που αφήνεις τα άρβυλα να σε φοράνε και δε τα φοράς ΕΣΥ".

3) Είναι προσηλωμένος στην Ομάδα.

Έχεις βγει σε έξοδο να χαλαρώσεις λίγο, είσαι στη μοναδική καφετέρια του χωριού και προσπαθείς να πεις μια κουβέντα να περάσει λίγο η ώρα, όταν ξαφνικά σε αρπάζει ένας, και χωρίς εμφανή λόγο και αιτία ουρλιάζει στο αυτί σου ρυθμικά "Στη σκεπαστή μπροστά θα φτιάξουμε πατσά από τα μυαλά κάθε γαύρου πουσταρά". Εσύ προσπαθείς να συνέλθεις από το σοκ και να αποκωδικοποιήσεις τι θέλει να σου πει, αλλά η κίνηση του έχει παρασύρει και τους άλλους και όλοι μαζί γιουχάρουν/βρίζουν/επευφημούν κι εσύ σκέφτεσαι πως ούτε αν είχες τη Μαντόνα μπροστά σου δε θα έκανες έτσι.

(ΣτΜ: Σκεπαστή = το γήπεδο της ΑΕΚ

Γαύρος = Ο οπαδός της ομάδας του Ολυμπιακού)

Εν τω μεταξύ, δε ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά όταν ο straight άντρας φωνάζει σύνθημα ομάδας, κατεβάζει αισθητά το τόνο της φωνής του, σα να προσπαθεί να μιμηθεί τον ήχο που κάνουν 20000 οπαδοί στο γήπεδο και ακούγεται πολύ τρομαχτικός, σα να μιλάει ο διάολος ο ίδιος.

4) Έχει Νεύρα Νεύρα Νεύρα

Ένα σημείο κατατεθέν της αντρίλας είναι πως ο straight άντρας έχει συνέχεια νεύρα, έτσι γιατί είναι άντρας, και μπορεί ανά πάσα στιγμή να τα κάνει όλα λαμπόγυαλο. Εν τω μεταξύ τα νεύρα αυτά εκδηλώνονται σε τελείως άκυρες στιγμές πχ κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού μην εκπλαγείς αν σου πει "Μπορείς να μου περάσεις λίγο το αλάτι γαμώ τη πουτάνα μου μη τα σπάσω όλα εδώ μέσα".

5) Ατομική Υγιεινή?

Όσοι έχετε πάει στρατό σίγουρα θυμάστε πως στο θάλαμο υπάρχει πάντα ένας βρομύλος που κάνει τη ζωή των άλλων ανυπόφορη με τη παρουσία του και μόνο. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως το εν λόγω άτομο 9/10 φορές δεν είναι γκέι. Είναι εξαιρετικά δύσκολη η συγκατοίκηση με τέτοια άτομα όπως και η επικοινωνία μαζί τους (γενικά δυσκολεύομαι να συζητάω με κάποιον όταν πρέπει ταυτόχρονα να κρατάω την αναπνοή μου), αλλά παρ' όλα αυτά έχω προσπαθήσει με υπόγειους τρόπους να τους πείσω να πλυθούν. Βγαίνω πχ από το μπάνιο και λέω δυνατά να με ακούσουν "ΜΜΜΜΜΜ.... Τι ωραία που νιώθω μετά από αυτό το τόσο αναζωογονητικό μπάνιο! ΜΜΜΜΜ...Νιώθω έτοιμος να αντιμετωπίσω όλες τις προκλήσεις της καινούριας μέρας!" Αυτή η τεχνική παρατήρησα πως δεν έχει αποτελέσματα κι έτσι πλέον διαδίδω πως τα λουτρά ενώ κάνεις μπάνιο είναι το καλύτερο μέρος για αυνανισμό. Για να δούμε...

6) Πιάνουν τα χέρια του

Ο straight άντρας θέλει να δείχνει πως είναι καταφερτζής και μάστορας και ξέρει από το πώς να λύνει μηχανές αυτοκινήτων μέχρι το πώς κάνουμε ηλεκτρολογική εγκατάσταση σε πολυκατοικία. Είναι αστείο μόλις βλέπεις να χαλάει κάτι στο στρατόπεδο να μαζεύονται 45 νοματαίοι από πάνω και ο καθένας να λέει το μακρύ και το κοντό του προσπαθώντας όλοι μαζί να το παίξουν μάγκες. Επειδή τα δικά μου χέρια ξέρουν να πιάνουν μόνο βιβλία αντιμετωπίζω μεγάλες δυσκολίες στο να κάνω οτιδήποτε έχει σχέση με αγγαρεία (κουβάλημα, καθαρισμός όπλων, επιδιόρθωση πολυβόλου- ναι, μου ζήτησαν να επιδιορθώσω πολυβόλο) κι έτσι νιώθω κάπως μειονεκτικά. Πάντως οφείλω να αναφέρω πως διακρίθηκα στο μάθημα πρώτων βοηθειών (Καρδιοανάνηψη, φιλί ζωής κτλ) και αυτό γιατί όταν τα άλλα δεκατετράχρονα αγόρια έχαναν το χρόνο τους ανακαλύπτοντας τον εφηβικό έρωτα, εγώ έβλεπα φανατικά Baywatch.

7) Έχει και Γκόμενα

Μετά το βραδινό φαγητό και μέχρι τη τελευταία αναφορά πριν τον ύπνο, ο straight άνδρας δείχνει επιτέλους την ευαίσθητη πλευρά του. Είναι η στιγμή που απομακρύνεται από τη παρέα του και πάει κάπου να μη τον ενοχλούν για να πάρει τηλέφωνο τη κοπελιά. Άθελα μου (ή όχι) έχω κρυφακούσει αρκετές συζητήσεις κι εκεί πραγματικά αρχίζω και συμπαθώ τα βασανισμένα straight φανταράκια. Η φωνή τους γλυκαίνει, αρχίζουν τα πειράγματα και τη πλακίτσα με το κορίτσι τους, ανταλλάζουν γλυκόλογα και παίρνουν αυτό το χαζοχαρούμενο ύφος που έχουμε όλοι όταν μιλάμε με κάποιον που αγαπάμε. Νομίζω αυτή η ανταλλαγή των κλισέ εκφράσεων "Μου λείπεις πολύ μωράκι μου" που γίνονται πάντα ψιθυριστά και ίσως με ένα τρέμουλο στη φωνή δείχνουν πως deep down όλοι είμαστε κάπως ευαίσθητοι και προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τη στρατιωτική μας θητεία όπως καλύτερα μπορούμε.

revqueer@yahoo.com

Mean Soldiers

2010-01-20T19:02:00.000+02:00

Hey Κόσμεεεεεεε!

Εδώ μοναχικός φαντάρος Rev! Έχω τόσα πολλά να πω, δε ξέρω από πού να αρχίσω, κάνω μια απόπειρα να οργανώσω τις σκέψεις μου και ξεκινώ!

1) Η μονάδα στην οποία ανήκω βρίσκεται κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα και είναι κάπως άθλια από άποψη εγκαταστάσεων αλλά, ακόμα χειρότερα, άθλια από άποψη καυτών αγοριών. Σε αντίθεση με το κέντρο που πραγματικά γινόταν πανικός από τεκνά με αποτέλεσμα να περνάω το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας βολτάροντας δήθεν αδιάφορος στα λουτρά με μια στενή λωρίδα σάλιου να στάζει από το κάτω χείλος μου, εδώ είναι (είμαστε?) ελάχιστα τα χοτ αγόρια.

2) Δεν είμαι σίγουρος αν ο υπουργός έστειλε κάποια εγκύκλιο να συγκεντρωθούν όλοι οι gayz στο κέντρο που παρουσιάστηκα, αλλά πραγματικά ήμασταν παντού! Μακάρι να μαζευόμασταν τόσοι και στο Pride! Γενικά είχε πολύ γέλιο να κάθεσαι κατάκοπος μετά από ασκήσεις για μεσημεριανό και να ακούς τον φαντάρο δίπλα σου να αναφωνεί αγανακτισμένος επειδή του φάνηκαν μικρές οι μερίδες "Μα έλεος! Στρατός είμαστε εδώ! Όχι το Next Top Model!" How touching!

3) Οι στρ8 άντρες όταν δεν υπάρχουν γυναίκες παρούσες είναι απίστευτα γουρούνια.

4) Ώρες ώρες σκέφτομαι πως είναι μεγάλο κρίμα που δε συμπέσαμε χρονικά και τοπικά στη θητεία με Povofag, cookie, apsoy, good-as-you, keen και τους άλλους bloggers που υπηρετούν ή υπηρέτησαν πρόσφατα. Όλοι μαζί σε μονάδα θα ήμασταν απίστευτη ομάδα, και υποπτεύομαι πως δε θα μας άγγιζε κανείς και θα μπορούσαμε να είμαστε όσο glamorous θέλαμε εμπνεόντας ένα είδος φόβου και σεβασμού σε ανωτέρους και κατωτέρους, κάτι σαν τα δημοφιλή κορίτσια του Mean Girls. Και αν πήγαινε να μας τη πει κανείς στάνταρ θα πεταγόταν ο Povofag και με ένα "Back off bitch! I mean like now!" θα τον έβαζε στη θέση του.

5) Γενικά μάλλον δε θα έλεγα πως περνάω καλά, ίσως στο πολύ μακρινό μέλλον θα αναπολώ τις μέρες αυτές με συγκίνηση, αλλά τώρα που τις ζω είναι κάπως μπλιαχ... Ευτυχώς που υπάρχουν και οι άδειες μια στο τόσο να δούμε και αγαπημένα πρόσωπα, αλλά απ' ότι παρατηρώ όσο περισσότερο χαίρομαι που τα ξαναβλέπω, άλλο τόσο μελαγχολώ όταν πρέπει να αποχαιρετιστούμε πάλι...

Oh well...

revqueer@yahoo.com

Ο Rev Φαντάρος

2009-11-09T03:20:00.010+02:00

Καλή μου θητεία! Ναι, ναι... Τη στιγμή που θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές μάλλον θα βρίσκομαι ήδη εντός στρατοπέδου. Σας αποχαιρετώ λοιπόν όλους, καλά να περάσω, άντε και καλός πολίτης, δεν είναι τίποτα 9 μήνες, θα μου πηγαίνει σίγουρα πολύ το μιλιτέρ κτλ κτλ. Πολλοί θα μου λείψετε, μερικοί περισσότερο απ' άλλους (HINT), και αν παρουσιάζεστε κι εσείς με Δ' ΕΣΣΟ 2009 και δείτε στο κέντρο κατάταξης ένα μοναχικό, κατσουφιασμένο, θηλυπρεπές αγόρι να διαβάζει κάποιο βιβλίο ή να κρατάει ένα μπλοκάκι και να γράφει μανιωδώς, εγώ θα είμαι αλλά αν με ρωτήσετε αν είμαι εγώ μάλλον θα πανικοβληθώ και θα πω πως δεν είμαι εγώ αλλά μη με πιστέψετε και να επιμένετε πως είμαι εγώ και αν μετά λέω «Όχι μα προς Θεού τι είναι revqueer; εγώ δε ξέρω απ' αυτά, Μα τι εννοείτε; Σας παρακαλώ! Δε μπορεί κάποιος να γράψει με την ησυχία του τέλος πάντων σ'αυτό το στρατόπεδο; Για όνομα του Χριστού και της Παναγίας και όλων των Αποστόλων δηλαδή, έλεος, τι θέλετε από μένα, δε σας καταλαβαίνω...» και μετά φύγω τρέχοντας, θα είμαι σίγουρα εγώ.

Φιλιά λοιπόν σε όλους και καλή αντάμωση!

revqueer@yahoo.com

Το Μυστήριο Των Χαμένων Πιρουνιών

2009-10-12T19:14:00.000+03:00

Είναι γνωστό πως γενικά είμαι άνθρωπος άγαρμπος, άτσαλος και επιρρεπής σε ζημιές. Αυτούς τους μήνες που είμαι με το αγόρι μου το Χρήστο, έχω καταφέρει μεταξύ άλλων να του βγάλω τα πόμολα από δύο πόρτες, να σπάσω ένα ποτήρι, μια κούπα και με μια απότομη κίνηση του χεριού μου να του ρίξω από το κομοδίνο το πορτατίφ ενώ προσπαθούσα να του αποδείξω πως ξέρω απέξω το χορευτικό του Single Ladies.

Τις προάλλες που είχαμε παραγγείλει μεσημεριανό, έτρωγα αμέριμνος στο καναπέ όταν παρατήρησα πως μου είχαν πέσει τρία τορτελίνια στο κόκκινο ύφασμα. Αφού τα μάζεψα είδα έντρομος πως είχαν αφήσει τρεις μεγάλες κυκλικές στάμπες, η διάμετρος των οποίων όλο και μεγάλωνε. Προσπάθησα να κρύψω τη ζημιά τοποθετώντας στρατηγικά το μαξιλάρι του καναπέ στο επίμαχο σημείο χωρίς να σκεφτώ πως έτσι το λέρωνα κι αυτό. Δυστυχώς ο Χρήστος το παρατήρησε και όταν με ρώτησε αν έριξα τορτελίνια στο καναπέ εγώ δεν ανέλαβα την ευθύνη και του είπα πως μάλλον υπάρχει κάποια σπασμένη σωλήνα και στάζει το ταβάνι και του λερώνει τα έπιπλα. Αν και θεώρησα άκρως πειστικό το συγκεκριμένο επιχείρημα, ο Χρήστος δε με πίστεψε κι έκτοτε με βάζει να τρώω όρθιος στο μπαλκόνι αφού πρώτα το στρώσει με εφημερίδες.

Οι τύψεις μ' έχουν κάνει πολύ προσεκτικό κι έκτοτε προσπαθώ να σέβομαι όσο πιο πολύ μπορώ το χώρο του. Μαζεύω τις κούτες από τα φαγητά που παραγγέλνουμε και τα ρίχνω στην ανακύκλωση, φροντίζω να μη πετάω από εδώ κι από εκεί κάλτσες και παπούτσια και τραβάω πάντα επιμελώς το καζανάκι.

Τα πράγματα όμως πήραν παράξενη τροπή όταν ο Χρήστος παρατήρησε πως απ' τα πέντε πιρούνια που είχε, είχαν μυστηριωδώς εξαφανιστεί τα τρία. Όπως είναι φυσικό οι υποψίες στράφηκαν προς το μέρος μου. Βέβαια δε με κατηγόρησε ανοιχτά αλλά κάθε φορά που με κοιτούσε ένιωθα πως τα μάτια του με ρωτούσαν με πόνο και απορία "Δημήτρη, γιατί μου κλέβεις τα πιρούνια;"

Για να μειωθεί κάπως η μεταξύ μας ένταση του έκανα δώρο ένα καινούριο σετ πανάκριβων φαντασμαγορικών πιρουνιών και σύντομα όλα ξεχάστηκαν. Δυστυχώς όμως σε λίγες εβδομάδες ο πληθυσμός των πιρουνιών είχε και πάλι μειωθεί δραματικά. Η παντελώς ανεξήγητη αυτή μείωση με οδήγησε στο ασφαλές συμπέρασμα πως του τα έκλεβε η γειτόνισσα από δίπλα. Ήταν μια νεαρή φοιτήτρια με μοχθηρό βλέμμα που άκουγε νυχθημερόν Ελένη Δήμου και την είχα πετύχει να με κοιτάει με φοβερό μίσος μια φορά που έτρωγα στο μπαλκόνι. Ήταν προφανές πως δεν την ενοχλούσαν οι μικροί γουρουνίσιοι ήχοι που κάνω όταν τρώω όπως αρχικά νόμιζα, αλλά την είχε φάει η ζήλεια που είχα τόσο τέλειο πιρούνι. Στάνταρ όταν λείπαμε περνούσε το διαχωριστικό του μπαλκονιού και τα έκλεβε.

Μίσος βαθύ ξύπνησε μέσα μου προς πρόσωπό της κυρίως επειδή έκανε κακό στη σχέση μου σπέρνοντας τη διχόνοια ανάμεσα σε μένα και το Χρήστο και αποφάσισα να κάνω ό,τι μπορώ να αποκαλύψω τα ραδιούργα καμώματά της.

Ένα μεσημέρι που ο Χρήστος κοιμόταν, την άκουσα να κλείνει τη πόρτα της και να καλεί το ασανσέρ. Δεν έχασα χρόνο. Με αιλουροειδείς κινήσεις πέρασα το διαχωριστικό και βρέθηκα στο μπαλκόνι της. Ευτυχώς δεν είχε κλειδώσει τη μπαλκονόπορτα και μπήκα εύκολα στο διαμέρισμα. Με υποδέχτηκε μια έντονη μυρωδιά λαγού στιφάδο και αφού δοκίμασα μια μερίδα άρχισα να ψάχνω τη κουζίνα για τα κλεμμένα πιρούνια. Δε τα έβρισκα πουθενά αλλά μετά σκέφτηκα πως δεν είναι τόσο χαζή να τα έχει εκεί που θα τα έβρισκε ο καθένας! Έτσι κατέληξα να ψάχνω στο υπνοδωμάτιο της όταν άκουσα τη κλειδαριά να ανοίγει και τη φοιτήτρια να μπαίνει μέσα μαζί με φίλες.

Κρύφτηκα γρήγορα κάτω απ' το κρεβάτι και προσπάθησα να μη γίνω αντιληπτός. Δυστυχώς όμως, όταν βρίσκομαι σε συνθήκες υπερβολικής πίεσης και όταν αγχώνομαι, έχω τη τάση να πέρδομαι ηχηρά χωρίς να μπορώ να το ελέγξω και αυτό τελικά πρόδωσε τη παρουσία μου. Όπως η φοιτήτρια και οι φίλες της έσκυψαν τρομαγμένες να δουν τι υπάρχει κάτω απ' το κρεβάτι εγώ πετάχτηκα και πιάνοντας τη απ' τα μαλλιά ούρλιαξα εκτός εαυτού "Πού τα κρύβεις τα πιρούνια μωρή κλέφτρα;"

Από τις φωνές μας σηκώθηκε στο πόδι όλη η πολυκατοικία και στο τσακ γλίτωσα το αυτόφωρο ενώ η φοιτήτρια αποφάσισε πως η ζωή στην Αθήνα είναι υπερβολικά επικίνδυνη και επέστρεψε στη επαρχιακή πόλη της καταγωγής της εγκαταλείποντας το διαμέρισμα και της σπουδές της. Τα πιρούνια δε βρέθηκαν ποτέ στο σπίτι της αλλά μερικά βράδια αργότερα μου ήρθε εμένα αναλαμπή πως μάλλον τα ξεχνούσα μέσα στα κουτιά του delivery και τα πετούσα όλα μαζί στην ανακύκλωση.

Αποφάσισα πως αν το αποκάλυπτα αυτό στο Χρήστο η σχέση μας θα περνούσε μεγάλη κρίση και άλλωστε προτιμώ να νομίζει πως ηρωικά και με κίνδυνο να βρεθώ στα δικαστήρια για διατάραξη οικιακής ειρήνης έκανα τα πάντα να του επιστρέψω τα "κλεμμένα" πιρούνια.

revqueer@yahoo.com

Μυ τη ψωνίσεις.

2009-09-28T20:40:00.000+03:00

Τις προάλλες που έκανα γενική καθαριότητα στο σπίτι, βρήκα ξεχασμένα κάτι 3-κιλα βαράκια που μου είχε δωρίσει μια θεία κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '90. Βρίσκονταν άθικτα στο πάτο της ντουλάπας μέσα στο σκονισμένο πλέον κουτί της συσκευασίας τους. Σχεδόν για πλάκα άρχισα να τα ανεβοκατεβάζω τις επόμενες μέρες και σύντομα μου έγινε συνήθεια.

Λίγο καιρό μετά, κοιταζόμουν γυμνός στο καθρέφτη κι έκλαιγα όπως συνήθως αντικρίζοντας το θέαμα. Όταν όμως σήκωσα το χέρι μου να σκουπίσω ένα μελαγχολικό δάκρυ παρατήρησα πως στο αριστερό μου μπράτσο υπήρχε μια υποψία μυ. Κοίταξα καλύτερα προσπαθώντας να επιβεβαιώσω πως δεν ήταν οφθαλμαπάτη και όντως, ήταν σίγουρο, είχα πετάξει το πρώτο μου ποντίκι!

Τον αρχικό ενθουσιασμό μου που ήμουν πλέον μπρατσαράς διαδέχτηκε μια έντονη ανησυχία. Φόρεσα το βρακί μου και κάθισα σκεπτικός στο καναπέ του σαλονιού. Ήμουν έτοιμος να αντιμετωπίσω το καινούριο μου εαυτό; Είχαν περάσει μόλις λίγα δευτερόλεπτα απ' αυτήν την αναπάντεχη ανακάλυψη και ήδη είχαν εμφανιστεί πάνω μου τα πρώτα σημάδια γκέι ναρκισσισμού. Με κατέλαβε μια έντονη επιθυμία να φωτογραφηθώ με το κινητό μου μπροστά σε καθρέφτη, να φορέσω αμάνικο ασφυκτικά στενό μπλουζάκι, να αποτριχωθώ και να κάνω solarium. Η ατμόσφαιρα γύρω μου είχε ηλεκτριστεί από την αδάμαστη σεξουαλικότητα που ανέδιδε ο μυς μου και πραγματικά ανησυχούσα πως αν τον παρουσίαζα και δημοσίως θα δημιουργούσα πρωτοφανή πανικό. Πόσοι θα μου την έπεφταν; Πόσους θα μπορούσα να κουμαντάρω; Αναγκαστικά θα ερχόμουν στη δυσάρεστη θέση να απορρίψω αρκετούς.

Σκεφτόμουν τα απογοητευμένα αγόρια που θα περπατούσαν μοναχικά στη βροχή στα πρόθυρα αυτοκτονίας προσπαθώντας να με ξεπεράσουν, τις ιαχές απόγνωσης που θα ακούγονταν σε όλο το Γκάζι, την οδύνη που θα προκαλούσα στις αθώες αντρικές ψυχές που αμείλικτα θα απέρριπτα. Πώς μπορούσα να το κάνω αυτό; Πώς θα άντεχε τέτοιο βάρος η συνείδησή μου;

"Η ομορφιά μου θα καταστρέψει πολύ κόσμο" ψιθύρισα λυπημένος. Στάθηκα πάλι στο καθρέφτη και σφίχτηκα για να δω μια ακόμα φορά τη νέα hawt εκδοχή μου. Με δυσκολία κρατήθηκα να μη μου χιμήξω. Έπρεπε όμως για μια ακόμα φορά να θυσιαστώ, να βάλω την ευτυχία μου σε δεύτερη μοίρα για το κοινό καλό. Θα αναγκαζόμουν να σταματήσω τη γυμναστική.

Τα βαράκια μπήκαν πάλι στη συσκευασία τους και αυτή τη φορά αποφάσισα να τα πετάξω στο κάδο απορριμμάτων της γειτονιάς όπως έφευγα απ' το σπίτι για δουλειά. Στο λεωφορείο καθόταν απέναντι μου ένα πανέμορφο θηλυπρεπές αγόρι και κοιτάζοντας τον με νόημα του είπα "Μπορεί να μη ξέρεις γιατί, αλλά μου χρωστάς μεγάλη χάρη".

revqueer@yahoo.com

Δώρα

2009-04-03T16:50:00.001+03:00

Το τελευταίο διάστημα τα έχω μ’ ένα νεαρό φοιτητή του Πολυτεχνείου και για την επέτειο συμπλήρωσης τριών μηνών σχέσης μας, αποφάσισα να τον εντυπωσιάσω με κάποιο μοναδικό και ξεχωριστό δώρο, ειδικά μετά τη παταγώδη αποτυχία της επετείου των δύο μηνών μας, όταν εμπνεόμενος από το “Sex and the City’, ως άλλη Σαμάνθα, μαγείρεψα του κόσμου τα καλούδια και τα τοποθέτησα σε στρατηγικά σημεία του γυμνού κορμιού μου για να του προσφέρω μια βραδιά γαστριμαργικής και σεξουαλικής ηδονής που θα του έμενε αξέχαστη. Δε ξέρω αν έχετε πρόσφατα προσπαθήσει να ισορροπήσετε δύο κομμάτια παστίτσιο στα οπίσθιά σας, αλλά είναι μια διαδικασία που απαιτεί ένα επίπεδο υπομονής που μάλλον ακόμα δε κατέχω, και πιστεύω πως σε μελλοντική παρόμοια απόπειρα θα ήταν φρόνιμο να αποφύγω γενικά την ελληνική κουζίνα, ή έστω να αφήσω τα φαγητά να κρυώσουν λίγο.

Αλλά αλήθεια, τι δώρο να κάνεις σ’ ένα παιδί που έχει τα πάντα (αφού έχει εμένα) ; Απ’ ότι έχω καταφέρει να του αποσπάσω, του αρέσει πολύ ο Αύγουστος Κορτώ, το Project Runway, η ποδηλασία κι εγώ, αλλά οι προσπάθειές μου να συνδυάσω όλα τα παραπάνω σ’ ένα δώρο έπεσαν στο κενό. Για ένα διάστημα είχα αποφασίσει να του στείλω στη σχολή 90 κατακόκκινα τριαντάφυλλα, ένα για κάθε μέρα ευτυχίας που περάσαμε μαζί. Τον φανταζόμουν να παρακολουθεί βαριεστημένος κάποιο μάθημα όταν θ’ άνοιγε η πόρτα του αμφιθεάτρου και θα έμπαινε ο λουλουδάς με το τεράστιο μπουκέτο παραμάσχαλα και θα ρωτούσε ‘Είναι εδώ ο Χρήστος Σ;’. Αυτός θα κατακοκκίνιζε από σεμνότητα ενώ τα φιλαράκια του (που όπως όλοι οι φοιτητές Πολυτεχνείου, είναι σέξυ) θα τον άρχιζαν στη καζούρα και μετά θα χειροκροτούσαν όρθιοι όπως παραλάμβανε το δώρο μου και θα έσκιζαν τις μπλούζες τους και θα τις πέταγαν στον αέρα και θα χόρευαν όλοι μαζί αισθησιακά.

Τελικά μετά από σοβαρή και ώριμη σκέψη αποφάσισα να του κάνω πάρτυ έκπληξη στη γκαρσονιέρα του στου Ζωγράφου καλώντας το αγαπημένο του συγκρότημα, τους Franz Ferdinand για μια ιδιωτική συναυλία. Επηρεασμένος από τις ελληνικές τηλεοπτικές σειρές που στα πρωτοχρονιάτικα συνήθως επεισόδιά τους εμφανίζεται από το πουθενά κάποιος σούπερ διάσημος τραγουδιστής, πίστευα πως οι δημοφιλείς καλλιτέχνες συνηθίζουν γενικά να επισκέπτονται μεσοαστικά σπίτια για να διασκεδάσουν με τραγούδι και χορό τους ενοίκους τους.

Τα πράγματα όμως δεν ήταν έτσι. Το μάνατζμεντ του συγκροτήματος περιγέλασε το αίτημά μου και ζήτησε ένα φρενήρες ποσό ενώ δεν έδειχναν να αλλάζουν στάση όταν προσπάθησα να τους εξηγήσω πόσο σημαντικό είναι στο σημερινό γκέι κόσμο να κάνεις σχέση τρεις μήνες. Δεν το έβαλα όμως τόσο εύκολα κάτω και με επιμονή και υπομονή κατάφερα μετά από απανωτές προσπάθειες να σιγουρέψω τη παρουσία τους στο πάρτυ για 2 που σχεδίαζα.

Λίγες μέρες μετά, ενώ καθόμασταν αγκαλιασμένοι διαβάζοντας Perez Hilton, ο Χρήστος γύρισε προς το μέρος μου και μου είπε πως δεν ήθελε να ανταλλάξουμε δώρα για τη τρίμηνη επέτειό μας.

«Δεν έχει νόημα ρε συ» μου είπε, «εμείς δεν έχουμε ανάγκη από δώρα και τέτοιες βλακείες».
Ένιωσα το αίμα μου να παγώνει, η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σα τρελή, και το στόμα μου στράβωσε λίγο, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες μου πως είχα πάθει μίνι εγκεφαλικό. Τι ήθελε να μου πει;
«Χρήστο τι εννοείς;» ρώτησα υψώνοντας άθελά μου τη φωνή μου.
«Ε να ρε συ» απάντησε, «μου φαίνονται λίγο χαζά όλα αυτά. Κλείνουμε τρεις μήνες σχέση. Ε οκ, δε θα τρελαθούμε κιόλας».
«Άκου Χρήστο» είπα και αφού αποδεσμεύτηκα από την αγκαλιά του στάθηκα όρθιος απέναντι του. «Για να μιλήσω τη γλώσσα σου, φαντάσου πως σε κάθε σχέση αντιστοιχεί ένα γεωμετρικό σχήμα. Άλλοι σχηματίζουν ερωτικά τρίγωνα, άλλοι είναι σα δυο ευθείες που δε τέμνονται ποτέ, άλλοι είναι σα δυο ομόκεντροι κύκλοι που ο ένας περικλείει τον άλλο και ο άλλος ασφυκτιά. Εμείς, Χρήστο, θέλω να είμαστε το γεωμετρικό σχήμα της καρδιάς. Και γι’αυτό πρέπει να ανταλλάξουμε δώρα.»
Με τα πολλά τον έπεισα και αφού τον έβαλα να μου υποσχεθεί πως θα μου πάρει κανονικό δώρο κι όχι από εκείνα τα πάμφθηνα δήθεν συμβολικά ξενέρωτα δώρα του τύπου «Μωρό μου σου έφτιαξα με τα χεράκια μου αυτή τη ζωγραφιά για την επέτειό μας» συνέχισα κανονικά τα σχέδιά μου.

Όταν έφτασε εκείνη η μέρα κατάφερα με τη βοήθεια φίλων να διώξω το Χρήστο απ' το σπίτι και περίμενα υπομονετικά να φτάσουν τ' αγόρια του συγκροτήματος για να κάνουν sound check και κυρίως για να προβάρουμε το φινάλε όπου εγώ και οι Franz θα σχηματίζαμε με τα γυμνά κορμιά μας τη λέξη ΧΡΗΣΤOΣ στο χαλάκι του σαλονιού.

Προς μεγάλη μου έκπληξη όμως διαπίστωσα πως το συγκρότημα που είχα κλείσει δεν ήταν οι Franz Ferdinand αλλά ένα tribute band που έβγαζε τα προς το ζην κάνοντας επί πληρωμή μιμήσεις των τεσσάρων σκοτσέζων και αν και η ομοιότητα ήταν εκπληκτική κάπως τους πρόδιδε το γεγονός πως ήταν απ' το Καμερούν. Μέσα σε πέντε λεπτά είχαμε πλακωθεί στις φάπες, δεν ήθελαν με τίποτα να περάσει το δικό μου, και σύντομα τα είχαν μαζέψει και είχαν φύγει, αφού όμως βεβαιώθηκαν πως είχαν χρεώσει τη πιστωτική μου για τις υπηρεσίες τους.

Όταν γύρισε ο Χρήστος με βρήκε να κλαίω με λυγμούς στο χαλί προσπαθώντας μάταια να σχηματίσω μονάχος το όνομά του και αφού με αγκάλιασε του εξήγησα λεπτομερώς τι είχε συμβεί. Αμέσως με παρηγόρησε και αφού έβγαλε από τη τσέπη του ένα βελούδινο κουτάκι , πέρασε στο καρπό μου ένα πανάκριβο ρολόι που είχε στο καντράν τα αρχικά μου σχηματισμένα με διαμαντόπετρες.

Ντράπηκα πάρα πολύ που δε του είχα κάποιο δώρο και αφού τον κοίταξα στα μάτια και προσευχήθηκα με όλη μου τη δύναμη να μην έχει δει το Notting Hill του ψιθύρισα παθιασμένα
«Είμαι απλά ένα αγόρι που στέκεται μπροστά από ένα άλλο αγόρι ζητώντας του να τον αγαπήσει».

revqueer@yahoo.com

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

2009-02-16T14:22:00.001+02:00

Περιμένοντας έξω από το γραφείο του λέκτορα κυρίου Π. να εξεταστώ προφορικά σε μάθημα, είχα τη τύχη να πιάσω κουβέντα μ' ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον παιδί από τη Κύπρο, το Χαράλαμπο.

Καθ' ότι ήμασταν και οι δύο αδιάβαστοι με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας αρχίσαμε να μιλάμε για τα γκομενικά μας. Ο Χαράλαμπος ήταν εξαιρετικά αγχωμένος γιατί του είχε γυαλίσει ένας Σκορπιός και στο παρελθόν είχε καεί από το συγκεκριμένο ζώδιο και ήταν σε δίλημμα αν έπρεπε να το σοβαρέψει το πράγμα μαζί του ή όχι. Αν και συμμεριζόμουν την αγωνία του, του εξήγησα πως είναι τελείως χαζό να πιστεύουμε στον 21 αιώνα σε ζώδια και στις αστρολογικές προβλέψεις, εκτός από εκείνες που είναι στην Ελευθεροτυπία γιατί είναι έγκυρη εφημερίδα και τις διασταυρώνει.

Εκείνος τότε μου εξήγησε πως ο πρώην Σκορπιός του ήταν ένας Τούρκος απ' τα κατεχόμενα με τον οποίο φυλάγανε σκοπιά από αντίθετες μεριές της διαχωριστικής γραμμής μεταξύ Κύπρου και ψευδοκράτους και με νοήματα και σήματα κατάφεραν να ανταλλάξουν κινητά κάνοντας καυτό phone sex καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας τους. Με το τέλος της, κανόνισαν να συναντηθούν και οι δύο στο σταθμό των τρένων στο Παρίσι. Εκεί θα ζούσαν για πάντα μαζί μακριά από τη μαρτυρική νήσο και τα επικριτικά βλέμματα των συμπολιτών τους που θα καταδίκαζαν απερίφραστα μια τέτοια ανίερη σχέση, με μόνη παρηγοριά της αυτοεξορίας τους το ατελείωτο σεξ.

Ο Τούρκος όμως δεν εμφανίστηκε ποτέ και όταν μετά από μέρες κατάφερε να επικοινωνήσει με το Χαράλαμπο τον ενημέρωσε πως ο πατέρας του είχε ανακαλύψει τα σχέδια του και τον είχε στείλει πίσω στη Τουρκία στα βάθη της Ανατολίας στο χωριό απ' το οποίο ήταν η καταγωγή του γιατί εκεί δεν υπήρχαν άλλοι ομοφυλόφιλοι. Έτσι ο γιος του δε θα κατάφερνε να ενδώσει ποτέ στους σατανικούς πειρασμούς που βασάνιζαν τη σκουρόχρωμη σάρκα του. Με τα πολλά κατάφερε να αποδράσει αλλά λόγω ελλείψεως χρημάτων θα έπρεπε να πάει με τα πόδια στο Παρίσι και αν υπολόγιζε καλά θα έφτανε κάπου στις αρχές του 2011. Του ζήτησε λοιπόν να ανανεώσουν για τότε το ραντεβού τους.

Η ιστορία του με συγκίνησε και ομολογώ πως εξοργίστηκα με την ηλιθιότητα των ανθρώπων που από ανόητα μίση, άγνοια και μισαλλοδοξία προκαλούν τέτοια μεγάλη δυστυχία σε καλά παιδιά σα το Χαράλαμπο. Ως εκκολαπτόμενος νομικός υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα έκανα ό,τι περνούσε απ' το χέρι μου να πατάξω την αδικία που κυριαρχούσε στο κόσμο όσο δύσκολο και ουτόπικο κι αν φαινόταν αυτό.

Ο Κύριος Π. μας κάλεσε τελικά στο γραφείο του, αλλά η ιστορία του Χαράλαμπου δεν έλεγε να φύγει απ' το μυαλό μου με αποτέλεσμα να μη μπορώ να συγκεντρωθώ στην εξέταση. Όταν πλέον έδωσα για τέταρτη συνεχή φορά την απάντηση "Δε γνωρίζω" σε ερώτηση που μου έκανε, ο κύριος Π. εξοργίστηκε και υψώνοντας τη φωνή του με ρώτησε "Ε μα τέλος πάντων κύριε συνάδελφε, τι γνωρίζετε από Εμπορικό Δίκαιο;"

Θίχτηκα από το τόνο του και κοιτάζοντας τον με θράσος στα μάτια σηκώθηκα όρθιος.
"Μπορεί να μη γνωρίζω τίποτα από Εμπορικό Δίκαιο, αλλά υπάρχει κι ένα άλλο Δίκαιο που η κοινωνία σας έχει ξεχάσει. Το δίκαιο της Αγάπης! Ναι κύριε καθηγητά. Της Αγάπης! Που νομοθέτης της είναι η καρδιά. Και μας αφορά όλους. Και είναι μονίμως στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Και ο κόσμος τη βγάζει πάντα ένοχη χωρίς να περιμένει απόδειξη του εναντίου. Ποιός θα την υπερασπιστεί αυτή κύριε καθηγητά; Ποιός; ΠΟΙΟΟΟΟΣ;" ρώτησα εξοργισμένος.

"Δε γνωρίζω" απάντησε αποσβολωμένος ο Κύριος Π. ενώ δίπλα μου ο Χαράλαμπος έκλαιγε σιωπηλά.

"Στο διάβολο λοιπόν εσείς και τα εμπορικά σας δίκαια! Η Αγάπη δεν είναι εμπόρευμα! Είναι το πιο σπάνιο αγαθό. Είναι σα το πετρέλαιο ή το νερό. Οι πόλεμοι του μέλλοντος θα γίνονται για την Αγάπη! Και πάντα θα είναι φυλακισμένη! Αλλά εγώ λέω τέρμα! Ως εδώ! Φτάνει! Αθώα η Αγάπη! ΑΘΩΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!"

Η σιωπή που επικράτησε στη αίθουσα μετά το τέλος του λόγου μου ήταν ακόμα πιο εκκωφαντική από τις κραυγές μου και μαζεύοντας τα βιβλία μου κατευθύνθηκα προς τη πόρτα. Μόλις την άνοιξα κοντοστάθηκα και γύρισα να κοιτάξω το Χαράλαμπο που σκούπιζε τα κατακόκκινα μάτια του.
"Να μου χαιρετίσεις το Τουρχάν αν κάποτε τον ξαναδείς" είπα κι έφυγα σκεπτικός.

revqueer@yahoo.com

Apsoy At The Big Poormother

2008-12-03T01:44:00.002+02:00

Διαπιστώσεις / εντυπώσεις από ταξίδι αστραπή στη Θεσσαλονίκη για πρεμιέρα παράστασης Αψού (πληροφορίες στο πιο κάτω ποστ):

1) Οι Θεσσαλονικείς είναι φιλόξενοι. Δηλαδή τέτοια περιποίηση με κεράσματα, τσάρκες, ξεναγήσεις δεν έχω ξαναζήσει! Οι Αθηναίοι είμαστε μεγάλα γαϊδούρια.

2) Η παράσταση ήταν άψογη, είχα κατασυγκινηθεί σας λέω, να βλέπω τα ποστάκια του Apsoy live μπροστά μου! Κορυφαία εμπειρία!

3) Ο Apsoy είναι σεμνό και μετρημένο παιδί, μ' ένα τζινάκι πήγε στη πρεμιέρα του, και όταν τον σήκωσαν στο τέλος της παράστασης κι έπεσε το μπαρ από τις επευφημίες έγινε κόκκινος, κι όταν λέω κόκκινος, εννοώ κόκκινος όχι αστεία, σε σημείο ν' ανησυχούμε πως θα μας μείνει στα χέρια. Δείτε εδώ και μια άλλη μαρτυρία της βραδιάς να μη λέτε πως υπερβάλλω.

4) Είδα το πιο τέλειο φοιτητικό σπίτι έβερ! Πρέπει να τα μαζέψω να φύγω ΑΜΕΣΑ, θέλω δικό μου σπίτι κι ας χρειαστεί να πλένω σκάλες για να τα βγάζω πέρα. Ουφ!

5) Ο οδηγός του τρένου της επιστροφής είναι στάνταρ απογοητευμένος ραλίστας. Τρικυμία σε τρένο έχετε περάσει?

Παυλίνα, Ορέστη, Γιώργο, Νίκο, Έφη, Tony, Μαριάννα, Κόμνω, Βαγγελάκο, Σοφία και λοιποί είστε απλά σούπερ!

Η πρώτη φωτογραφία απεικονίζει αυτόγραφο σε τράπουλα* του Αψού και λέει:

'Στο Δημήτρη με αγάπη, Apsoy aka Goddess'

Μετατρέπω προσωρινά το blog σε e-bay - ή μήπως e-gay? (παιδιά έιμαι από ταξίδι, δεν έχω χιούμορ αυτή τη στιγμή) και δέχομαι προσφορές. Let the bidding begin!

Τη τράπουλα κρατάει το διάσημο πλέον spooky χέρι Αψού.

*στη τράπουλα δε θα συμπεριληφθούν τα τραπουλόχαρτα γιατί τα θέλω, μόνο το έξω πουλάω.

revqueer@yahoo.com

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ GAY ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΥ

2008-12-03T01:36:00.005+02:00

Μέρα Πρώτη

Ήταν φοβερή η ταλαιπωρία ν’ ανέβουμε όλοι στο πλεούμενο και οι συνθήκες είναι άθλιες. Ποιος να μου το έλεγε πως θα μοιραζόμουν τουαλέτες με τους ελέφαντες! Το απόγευμα θα συγκεντρωθούμε όλοι στο κατάστρωμα να μας μιλήσει ο Νώε και να μας εξηγήσει ακριβώς το λόγο που μας μάζεψε. Μαντεύω πως πρόκειται για κάποιο πρωτοποριακό ζωολογικό κήπο που οργανώνει και ανυπομονώ να εκτεθώ ως εκπρόσωπος του είδους μου.

(Απόγευμα)

Α καλά, ο τύπος το έχει χάσει. Προσπάθησα να του εξηγήσω πως είμαι ο πλέον ακατάλληλος σκαντζόχοιρος για τη δουλειά που με θέλει αλλά δε παίρνει από λόγια. Ελπίζω να μη περάσουν πολλές μέρες μέχρι να μας αφήσει να φύγουμε.
Μέρα 8η
Κοίτα που είχε δίκιο ο γέρος! Χάθηκαν τα πάντα! Παντού γύρω μας θάλασσα! Με πιάσαν τα υπαρξιακά μου! Αν δεν έχουν μείνει άλλοι αρσενικοί σκαντζόχοιροι, τι νόημα έχει να είμαι ομοφυλόφιλος; Η δικιά μου είναι τελείως στη κοσμάρα της κι ανυπομονεί να διαιωνίσουμε το είδος μας. Δε κρατιέται η ρουφιάνα! Ο Νώε την έχει ψωνίσει. Οκ φίλε, είχες δίκιο και είσαι σε ανοιχτή επικοινωνία με το Θεό. Μη μας τα πρήζεις όμως!

Μέρα 20η

Καταστροφή! Ένας ιπποπόταμος δεν άντεξε τη χορτοφαγία και καταβρόχθισε και τα δύο δαλούτια! Ο Νώε ήταν έξαλλος! Και κρίμα! Ήταν υπέροχο ζώο! Ας μάθουν οι μέλλουσες γενιές πως ήταν κάτι μεταξύ πιγκουίνου και καμήλας αλλά με φτερά. Ο Θεός τα πήρε άγρια λέει ο Νώε. Ήταν απ’ τα αγαπημένα του ζώα και στο τσακ τη γλιτώσαμε να μη μας καταποντίσει κι εμάς. Ευτυχώς τον έπεισε να μη μας ξαποστείλει αλλά για αντάλλαγμα πρέπει να αυξήσουμε κατά 50% τις ώρες προσευχής. Δε θα το αντέξω!

Μέρα 28η

Συνεχίζει να βρέχει και πια βαριόμαστε αφόρητα. Περνάμε την ώρα μας παίζοντας ομαδικά παιχνίδια αλλά υπάρχουν και μικροεντάσεις. Ο Νώε για να μας διασκεδάσει και ν’ αναπτερώσει το ηθικό μας, μας παίζει μια ώρα κάθε βράδυ άρπα. Βασικά δεν έχει ιδέα πώς παίζεται γιατί τη κρατάει σα κιθάρα αλλά τι να κάνεις;

Μέρα 35η

Όπως κοιμόμουν το βράδυ ένιωσα τη λεγάμενη να τρίβεται πάνω μου. Ω ρε μπλέξιμο… Υποκρίθηκα πως δεν είχα ξυπνήσει και ροχάλιζα ρυθμικά, αλλά αυτή είχε ανάψει. Όταν άρχισε να δαγκώνει το λαιμό μου ‘ξύπνησα’ και της υπενθύμισα πως ο Νώε είχε απαγορεύσει το κουτούπωμα μέχρι να πιάσουμε στεριά. “Το ξέρω, μα δε μπορώ να κρατηθώ άλλο” μου είπε ψιθυριστά.
“Άκου γλυκιά μου!” της απάντησα. “Είναι και για μένα δύσκολο να σου αντισταθώ, αλλά θες να γίνει καμιά στραβή και να βρεθούμε και οι δυο να πλέουμε ακυβέρνητοι;” Βαριαναστέναξε ενοχλημένη αλλά νομίζω πως την έπεισα.

Μέρα 38η

Αντίο Κόσμε! Ο Θεός επικοινώνησε με το Νώε και του ανακοίνωσε πως πρέπει να με πετάξει στη θάλασσα γιατί δε τους κάνω. Ανέστησε ένα σκαντζόχοιρο που θα πάρει τη θέση μου, ένα τελείως ηλίθιο νταή που χρησιμοποιεί εκφράσεις του τύπου ‘δικέ μου’ και ‘μη σου γαμήσω’ και περιττό να πω πως η δικιά μου είχε τρεις απανωτούς οργασμούς μόλις τον είδε.

Μέρα 39η

Οκ τελικά θα ζήσω. Ο Νώε με είχε αρπάξει και ετοιμαζόταν να με εκσφενδονίσει όταν εμφανίστηκε ο Θεός και με βροντερή φωνή μου ανακοίνωσε πως ‘έκανε πλάκα’ και ‘σιγά μη με πέταγε’ και άρχισε να γελάει σα χάνος αλλά μετά σοβάρεψε και είπε πως όλα ήταν ένα τεστ για να ελέγξει τη πίστη μου. Ο Νώε άρχισε να χειροκροτά και να φωνάζει χοροπηδώντας “Αχ είστε τόσο καλόοοοος! Σκαντζόχοιρε πες ευχαριστώ στο Κύριο” αλλά εγώ απλά ευχόμουν να ήμουν κουνάβι να αμολήσω μια βρομερή πορδή να τους φλομώσω και τους δύο.
Αύριο μας είπε πως πιάνουμε στεριά. Άραγε τι μου επιφυλάσσει το μέλλον;
(Ναι ναι ξερω, μερικοί από εσάς μπορεί να το έχετε ήδη διαβάσει το συγκεκριμένο! χιχιχιχιχιχι! :P )

revqueer@yahoo.com

ΕΚΤΑΚΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

2008-11-03T09:46:00.008+02:00

Διακόπτουμε προσωρινά τη μπλογκική αποχή μας για να ανακοινώσουμε πως:

1, 2, 3/12 και 8, 9, 10/12 στις 20:30 όσοι βρίσκεστε στη Θεσσαλονίκη, θα έχετε την ευκαιρία να δείτε τη παράσταση 'Αγαπώ, Αγαπώ, Αγαπώ αυτόν τον άντρα' μέρος της οποίας είναι βασισμένο σε κείμενα από το blog του one and only Apsoy!

Τη παράσταση ανεβάζει η ομάδα Akazoo στο bar 'Διατηρητέο' (Ικτίνου 12)

ΤΡΕΧΤΕΕΕΕΕ!

Ντολμάς: Μια ιστορική αναδρομή

2008-11-03T09:00:00.000+02:00

'Ελλάδα' και 'Ντολμάς' είναι έννοιες σχεδόν ταυτόσημες.

Κάνοντας μια πρόχειρη ιστορική επισκόπηση, παρατηρούμε πως η πρώτη καταγεγραμμένη αναφορά στο ντολμά βρίσκεται στο δυτικό αέτωμα του Παρθενώνα, όπου η θεά Ήρα απεικονίζεται να τρώει κρυφά ντολμαδάκια από μια κατσαρόλα και με ένοχο βλέμμα να κοιτάζει πίσω της μη τη δει κανείς.

Στην αρχαία Αθήνα οι σοφιστές επέμεναν πως δεν υπάρχει μια και μοναδική συνταγή για ντολμαδάκια. Προέτρεπαν τους νέους τις εποχής να πειραματίζονται κατά τη παρασκευή τους και σε αυτούς αποδίδεται ο πρωτοποριακός ντολμάς με γέμιση παπάγια ενώ σοκ στα ήθη της εποχής είχε προκαλέσει ντολμαδάκι με γέμιση άλλο ντολμαδάκι που αποδίδεται στο γλύπτη Σαμπρίωνα.

Ο Σωκράτης δεν έπαυσε να στηλιτεύει την οπτική των σοφιστών και στο Πλάτωνος 'Περί Γκουρμέ Γευμάτων' τον βλέπουμε για μία και μοναδική φορά να χάνει την ψυχραιμία του και να αποκαλεί το συνομιλητή του σοφιστή Παφαλίωνα "μεγάλο νούμερο" όταν προσπαθεί να τον πείσει πως ένα κληματόφυλλο τυλιγμένο χωρίς γέμιση μπορεί να αποτελέσει πρώτης τάξεως ντολμαδάκι.

Πρόσφατα ανακαλύφθηκε και ένα πρώτο draft της Αντιγόνης του Σοφοκλή, όπου η κεντρική ηρωίδα διακόπτει ένα σπαρακτικό μονόλογό της για να βγάλει με το νύχι της ένα κομματάκι ντολμά που έχει πιαστεί στο δεξιό τραπεζίτη της ενώ αργότερα στο έργο φέρεται να προσπαθεί να μεταπείσει το Κρέοντα δελεάζοντας τον μ' ενα πιάτο φρεσκοψημένους ντολμάδες τα οποίο τελικά τρώει όλο η ίδια σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απαράδεκτη στάση του και παθαίνει στομαχόπονο.

Με τη παρακμή της Αθηναϊκής δημοκρατίας έρχεται ένας εννοιολογικός επαναπροσδιορισμός του ντολμά. Μετατρέπεται σε σύμβολο της διαφθοράς της εξουσίας και ιστορική έμεινε η φράση που αποδίδεται στο ρήτορα Αμφικράτωνα προς τον αρχιστράτηγο και εραστή του Μπάμπη ενώπιον της Εκκλησίας του Δήμου κατόπιν διαφωνίας τους "Είσαι σα κακοσχηματισμένος ντολμάς".

Στο Βυζάντιο το ντολμαδάκι γνωρίζει τη παρακμή καθότι δύσκολα μπορούσε να συμπορευτεί με τις αυστηρές ηθικές επιταγές της εποχής, αλλά στο Διαφωτισμό γνωρίζει νέα άνθηση καθώς χρησιμοποιείται ως μέσο παιδείας. Ο Κοραής συγκεκριμένα μοίραζε ντολμαδάκια στους υπόδουλους μέσα στο οποία είχε κρυμμένα ρολά χαρτί με μεταφρασμένα αποσπάσματα από έργα κορυφαίων Ευρωπαίων στοχαστών δίνοντας θάρρος και ελπίδα στους σκλαβωμένους Έλληνες. Με τον τρόπο αυτό όμως οι ντολμάδες κρίθηκαν παράνομοι με απόφαση του τότε σουλτάνου Παναήαμ Β'.

Με την απελευθέρωση της Ελλάδας ο ντολμάς αποκτά επιτέλους τη θέση που του αξίζει. Από τις πρώτες κινήσεις τις Αντιβασιλείας είναι η νομιμοποίησή του και ο νεαρός τότε Όθων φημολογείται πως κατανάλωνε πάνω από 100 ντολμαδάκια την ημέρα προκαλώντας ενίοτε την οργή του Μάουρερ ο οποίος σε επιστολή προς την ερωμένη του δούκισσα Μαργαρίτα αναφέρει "Είναι ένα κοιλιόδουλο γουρούνι! Τι Ντροπή! Ο μέλλων βασιλιάς της Ελλάδος να βρωμάει απ' τη κορφή ως τα νύχια αμπελόφυλλο!"

Πηγές:
'Ελλάς σημαίνει ντολμαδάκια' Αντώνης Φαρφάλας Εκδ. Σύφιλη
'Ο ντολμάς κι Εγώ' Βέφα Αλεξιάδου Εκδ. Βέφα Αλεξιάδου
'Αι επιστολαί αντιβασιλέως Μάουρερ' Μάουρερ Εκδ. Σούμπιτο

(Μιας και ξαναπερνάω έστω και προσωρινά απ' το μπλογκ, ιδού το μπλογκοπαίγνιον στο οποίο με κάλεσε ο Mahler ,να γράψω δηλαδή μια ιστορία με ντολμαδάκια!)

revqueer@yahoo.com

Κατέβασε! Τζάμπα Πράμα!

2008-07-15T08:00:00.005+03:00

Στα παρακάτω links μπορείτε να κατεβάσετε όλες τις ιστορίες του blog. Είναι 82 συνολικά + 3 bonus που δεν έχω ανεβάσει και θα βρείτε στο Part 2. Το μπλογκ δε θα το σβήσω εννοείται, απλά αν κάποιος θέλει να τις έχει αποθηκευμένες στον υπολογιστή ας τις κατεβάσει.

Part 1

Part 2

revqueer@yahoo.com

End Credits

2008-07-07T08:05:00.002+03:00

Λίγο παραπάνω από ένα χρόνο πριν, ξεκίνησα να ρίχνω κλεφτές ματιές στα πρώτα blog με σκοπό να φτιάξω κι εγώ δικό μου. Τη προσοχή μου είχε τραβήξει ο Αλέξανδρος (όταν ακόμα ήταν στο blogspot), ο Good As You, το Απέναντι Πεζοδρόμιο κι ο les_boi (που μου άφησε και το πρώτο εξαιρετικά εύστοχο σχόλιο στο πρώτο πρώτο ποστ εδώ -παρεπιπτόντως, περάστε από τα αγαπημένα σας μπλογκ και ρίξτε μια ματιά στο πρώτο ποστ) και μέσω αυτών γρήγορα ανακάλυψα ένα μεγάλο αριθμό ξεχωριστών, ανήσυχων και ταλαντούχων ανθρώπων που έχουν πάρα πολλά να πούνε.
Σε λίγες κι εγώ με τη σειρά μου κλείνω τον ένα χρόνο στη μπλογκόσφαιρα και νομίζω πως μου έκανε πολύ καλό σε πολλά θέματα το συγκεκριμένο χόμπι. Επειδή όμως πρέπει να αλλάζουμε και λίγο παραστάσεις και εσείς και εγώ, από Σεπτέμβρη αν όλα πάνε καλά κι έχω όρεξη, θα τα λέμε από κάποια διαφορετική ιστοσελίδα με αρκετά διαφορετική θεματολογία και μορφή (όχι, δε ξέρω ακόμα ποια θα είναι αυτή η θεματολογία/μορφή!). Μέχρι τότε, πολύ καλό καλοκαίρι σε όλους, μη χαθούμε, το e-mail μου θα το κοιτάω!

Take Care!!
Δημήτρης
xxxx

revqueer@yahoo.com

Η Aγάπη Άργησε Μια Era Part 3

2008-07-07T08:00:00.003+03:00

Over and Out

Άνοιξε τη πόρτα του δωματίου του και μου έκανε νόημα να μπω. Πέρασα μέσα προσπαθώντας να περπατάω αργά και ερωτικά και κάθισα με αισθησιακό τρόπο στο κρεβάτι σταυρώνοντας τα πόδια μου και υψώνοντας το αριστερό μου φρύδι.

O Johnny έσκισε με μία κίνηση τα ρούχα του αποκαλύπτοντας το σμιλεμένο κορμί που χιλιάδες ανά το κόσμο είχαν ποθήσει κι άρχισε να κινείται με απειλητικές διαθέσεις προς το μέρος μου. Ίσως ήταν η κούραση της ημέρας, ίσως η δυσφορία που ένιωθα που ρουφούσα τη κοιλιά μου τις τελευταίες τρεις ώρες αλλά το άγχος μου έφτασε στο ζενίθ κι όπως σηκώθηκα απ' το κρεβάτι να τρέξω στην αγκαλιά του, σκόνταψα στο χαλάκι και έπεσα με τα μούτρα στο πάτωμα.

Η ψυχολογία μου έγινε κουρέλια και η απογοήτευση μου που ρεζιλεύτηκα σε τόσο κρίσιμη στιγμή έβγαλε από μέσα μου όλα τα κόμπλεξ που με βασάνιζαν.
«Άκου αγόρι μου» του είπα, όπως σηκωνόμουν απ' τα πατώματα. «Δε κάνω εγώ για σένα.»
«I'm sorry i don't understand what you're saying.»
«Εσύ δεν είσαι για τα δόντια μου. Εγώ είμαι κοντός κι έχω πατσόκοιλα και μια ελιά σα κεφτέ πάνω απ' το κωλομέρι μου, απ' αυτές τις σιχαμερές που έχουν και τριχούλες. Άσε που δε με βλέπω να πατάω ποτέ σε γυμναστήριο κι έχω αλλεργία στην υγιεινή διατροφή. Και ροχαλίζω. Και κλάνω σε λάθος στιγμές και νομίζω πως η κοιλιά μου έχει πρηστεί τις τελευταίες μέρες και ώρες ώρες ιδρώνω σα γουρούνα. Και είμαι γενικά πολύ κότα.»
«What are you saying? Is everything ok? Are you feeling well?»
«Κι εσύ ζεις στο Λος Άντζελες. Εγώ είμαι από Δυτικά Προάστεια. Τι θα πω στη μάνα μου για να έρθω Αμερική; Θα βγαίνουμε με τους φίλους σου και θα παραγγέλνετε κοκτέιλ με παράξενα ονόματα και θα ντύνεστε με μάρκες και θα γελάτε με κουλ αστεία. Εγώ το ξέρεις πως ακόμα αγοράζω ρούχα απ' τη κυρία Στεφανία που με ντύνει απ' τα έξι μου; Και ακόμα μου τσιμπάει τα μάγουλα όταν με δει;»
Μάζεψα τα ρούχα του από το πάτωμα και του τα έδωσα
«What's wrong?»
«I still buy clothes from Mrs. Stephania. What more is there to say?» είπα κι έφυγα.

Την επόμενη μέρα παραιτήθηκα απ' τη παραγωγή και τη θέση μου πήρε ένας λυσσάρης Κερκυραίος ο οποίος μέχρι να μαζέψω τα πράγματά μου είχε φασωθεί και με τους 5 πορνοστάρ που υποδύονταν το δημοτικό συμβούλιο του νησιού.

Η Αθήνα είχε τα χάλια της και το διαμερισματάκι έβραζε από τη ζέστη. Δεν είχα όρεξη να δω κανέναν και για καλή μου τύχη, οι γονείς μου είχαν πάει στο γάμο μιας μακρινής ξαδέρφης στη Καρδίτσα. Ενώ καθόμουν και κοίταγα το τοίχο ψάχνοντας να βρω ένα καλό σημείο να χτυπήσω το κεφάλι μου, χτύπησε το κινητό μου. Ήταν ο Johnny.

Καθίσαμε σε μια καφετέρια και υπήρχε μεταξύ μας μια αμήχανη σιωπή. Τα γυρίσματα είχαν τελειώσει και σε λίγες μέρες ο Johnny θα επέστρεφε στην Αμερική.
«I'd like to reintroduce myself», μου είπε. «My real name is Carl. Can I assume your real name isn't Jimmy Valton?»
«Of course not!» είπα και χαμογέλασα δειλά.
Τελικά σιγά σιγά καταφέραμε και πιάσαμε τη κουβέντα κι αφού κουτσομπολέψαμε όλους τους άλλους στο γύρισμα και μου απεκάλυψε τα άπειρα μυστικά για το Κερκυραίο είχα χαλαρώσει αρκετά. Κι έτσι πήρα την απόφαση να τον καλέσω σπίτι μου λέγοντάς του απλά «Carl, I like you / Κάρολε, ορέγομαι το κορμί σου».

Ένιωθα πολύ πιο ήρεμος αυτή τη φορά και χωρίς να χάνουμε χρόνο αρχίσαμε τα χουφτώματα και τις ερωτικές πλακίτσες. Είχαμε τόσο απορροφηθεί σε αυτό που κάναμε που δε πήραμε χαμπάρι τον ήχο των κλειδιών στην εξώπορτα, ούτε τα βήματα των γονιών μου που περνώντας έξω απ' το δωμάτιό μου βρήκαν ανοιχτή τη πόρτα κι εμένα μέσα να φιλάω παθιασμένα ένα μπρατσωμένο γίγαντα. Όταν τους είδα με την άκρη του ματιού μου, έβγαλα μια κραυγή, έσπρωξα το Carl μακριά και μείναμε και οι τέσσερις να κοιτάμε με ανοιχτό στόμα ο ένας τον άλλο.
«It's ok! You can lie if you want to! Make something up! Your parents will believe you!»
Έμεινα σκεπτικός. Τι ατυχία να μου συμβαίνει αυτό! Ακυρώθηκε ο γάμος της ξαδέρφης; Και τι λέμε τώρα;
Κοίταξα το Carl. Είχε ιδρώσει λίγο και ήταν πιο λαχταριστός από ποτέ. Ρε γαμώτη μου! Σε πόσους συμβαίνει να έχουν ένα πορνοστάρ καθισμένο στο κρεβάτι τους;

« Μαμά, Μπαμπά, αυτός είναι ο Κάρολος. Νομίζω πως τον έχω ερωτευτεί.»

The End

revqueer@yahoo.com

Η Aγάπη Άργησε Μια Era Part 2

2008-07-04T07:00:00.000+03:00

Dream Date

Μετά το παθιασμένο μου φιλί με το Johnny επιστρέψαμε και οι δύο στο γύρισμα σα να μη συνέβαινε τίποτα.

Ενώ ένας φυσιολογικός άνθρωπος θα έκανε τα πάντα να πλησιάσει ξανά το αντικείμενο του πόθου του, εγώ ντρεπόμουν να είμαι γύρω του και τον απέφευγα συστηματικά. Ερχόταν να τα πούμε κι εγώ το έπαιζα απασχολημένος ή υποκρινόμουν πως έχω φαρυγγίτιδα και δε μπορώ να μιλήσω βγάζοντας τρομακτικούς ψιθύρους όποτε άνοιγα το στόμα μου.

Οι επόμενες μέρες ήταν εξαιρετικά δύσκολες καθώς οι σκηνές που γυρίζαμε ήταν άκρως απαιτητικές και οι ώρες που δούλευα ολοένα και αυξάνονταν. Σα να μη έφταναν όλα αυτά, όπως τ' αγόρια γύριζαν μια εξαιρετικά σημαντική σκηνή σε απόμερη παραλία, στην οποία ο πρωταγωνιστής ανακαλύπτει μια μυστηριώδη πύλη σ' ένα βράχο που οδηγεί στην αρχαία Ελλάδα, η ζέστη με χτύπησε κατακέφαλα και λιποθύμησα πέφτοντας μ' ένα ηχηρό γδούπο πάνω στη καυτή άμμο. Αυτό είχε σαν επακόλουθο να σηκωθεί πολλή σκόνη και να μη μπορούν να εστιάσουν οι κάμερες.

Όταν συνήλθα, με είχαν περιτριγυρίσει οι πορνοστάρ και όπως τους είδα να χασκογελάνε αποφάσισα πως η ζωή είναι υπερβολικά πολύτιμη για να τη περνάμε βουτηγμένοι στη δειλία. Έτσι αποφάσισα να μιλήσω με το Johnny και να επιτρέψω στον εαυτό μου το αυτονόητο. Να με αγαπήσουν και ν' αγαπήσω.

Ο Johnny εκείνη τη στιγμή ήταν απασχολημένος επειδή γύριζε μια σκηνή με το δεύτερο συνεργείο όπου προσπαθούσε χρησιμοποιώντας τον αμφορέα να αποπλανήσει το τρελό του νησιού, ο οποίος παρά τη τρέλα του, φαινόταν πως αφιέρωνε πάνω από τρεις ώρες καθημερινά στο γυμναστήριο. Επειδή ήξερα πως αν πέρναγε η ώρα θα έχανα το θάρρος μου, στάθηκα απέναντί του πίσω απ' τις κάμερες κι αρχίσαμε να επικοινωνούμε με τα βλέμματά μας.
Τον κοίταξα σα να του έλεγα «Συγγνώμη που σε απέφευγα, απλά δε μου έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο» κι εκείνος ανταποκρίθηκε μ' ένα βλέμμα που έλεγε «Δε πειράζει. Καταλαβαίνω.»
«Θες να πάμε για ένα ποτό μετά;» είπε το βλέμμα μου και το δικό του απάντησε «Αμέ! Θα ήταν τιμή μου!»
«Τι ώρα να πούμε; 8 σε βολεύει;»
Με κοίταξε με νόημα σα να λέει «9 θα με βόλευε καλύτερα» και με το βλέμμα μου του έδειξα πως «Οκ, 9 θα τα πούμε κάτω απ' το μεγάλο ρολόι στη πλατεία.»

8:55 είχα ήδη φτάσει. Σε λίγα λεπτά εμφανίστηκε κι αυτός και ένα μικρό ρυάκι σάλιου ξέφυγε απ' το στόμα μου και κύλισε στο πηγούνι μου. Ήταν υπέροχος. Τι κορμοστασιά! Τι λεβέντης! Ο άνθρωπος που είχα απολαύσει τόσες φορές στο Buttman Returns έβγαινε ραντεβού μαζί μου!

Καθίσαμε σ' ένα παραθαλάσσιο μπαράκι κι αρχίσαμε να τα πίνουμε.

Η συζήτηση ήταν πολύ ευχάριστη. Μ' εντυπωσίασε με την ευφράδεια λόγου του και το πόσο ανοιχτός ήταν μαζί μου. Μου είπε πως ανακάλυψε πως ήταν ομοφυλόφιλος στα 12 του ένα απόγευμα Παρασκευής, όταν κατάλαβε πως είχε ερωτευτεί τον κολλητό του αδερφού του αλλά φυσικά δε μπορούσε να μιλήσει σε κανέναν γιατί ντρεπόταν. Κράτησε την ομοφυλοφιλία του επτασφράγιστο μυστικό μέχρι τη Δευτέρα όταν το βάρος του να ζει διπλή ζωή τον έκανε να λυγίσει και το είπε στους γονείς του. Το τριήμερο που πέρασε in the closet ήταν το χειρότερο της ζωής του και γενικά δε θέλει να το θυμάται.

Όσο προχωρούσε η βραδιά φαινόταν πως υπήρχε χημεία μεταξύ μας και άρχισε να με παρασέρνει η ανυπομονησία να φιστικωθούμε. Η προσμονή μου όμως μετατράπηκε σε πανικό όταν μου εξήγησε πως πρέπει να έχει κάνει σεξ με περίπου 2000 άντρες "give or take a few hundred" όπως είπε. Πώς θα μπορούσα εγώ να σταθώ αντάξιος των προσδοκιών του; Τι απαιτήσεις θα είχε αυτός κι εγώ πώς θα μπορούσα ν' ανταποκριθώ; Αλήθεια, πώς ικανοποιείς σεξουαλικά ένα πορνοστάρ; Ειδικά όταν οι εμπειρίες σου περιορίζονται σε ένα μόλις σύντροφο που έμοιαζε καταπληκτικά στη Σωτηρία Μπέλλου;

Όπως φτάσαμε έξω απ' το ξενοδοχείο στο οποίο μέναμε, ένιωθα ένα κόμπο στο στομάχι και ήμουν αμίλητος και σκεπτικός. Ο Jοhnny με πλησίασε, μου έδωσε ένα άγριο φιλί και μου πρότεινε ν' ανέβω στο δωμάτιό του.

Too Bee Continued

revqueer@yahoo.com

New Look

2008-07-04T03:30:00.000+03:00

Ποιό απ' τα παρακάτω θα μου ταίριαζε περισσότερο;

Ε?

revqueer@yahoo.com

Η Aγάπη Άργησε Μια Era

2008-07-02T09:00:00.000+03:00

Καμιά δουλειά δεν είναι κουλή

Μετά από απανωτά job interviews, προσελήφθην από γνωστή αμερικανική εταιρία παραγωγής γκέι ερωτικών ταινιών ως τεχνικός για τα γυρίσματα μεγάλου μήκους ταινίας στα όμορφα ελληνικά νησιά.

H ταινία θα λεγόταν Cumming to the Aigean, και ο ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης δε θα μπορούσε να είναι πιο ευτυχισμένος που επισκεπτόταν για πρώτη φορά τη πατρίδα των προγόνων του. Βέβαια είχα τις υποψίες μου πως δεν ήξερε που πάνε τα τέσσερα όσον αφορά την Ελλάδα καθώς όταν τον ρώτησα από πού κατάγεται, μου απάντησε 'From the beautiful island of Kalavrita.'

Εγώ θα ήμουν ο Greek Consultant της παραγωγής, φροντίζοντας ώστε όλες οι αναφορές στην Ελλάδα να είναι αληθοφανείς για να πείσουν και το πλέον απαιτητικό θεατή. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, σε ποιόν αρέσουν πορνογραφικές ταινίες με ιστορικές ή πολιτισμικές ανακρίβειες;

Η υπόθεση της ταινίας ήταν άκρως ενδιαφέρουσα. 14 πανεπιστιαμιακοί καθηγητές αρχαιολογίας απ΄ όλο το κόσμο (22-25 ετών) επισκέπτονται ένα γραφικό αιγαιοπελαγίτικο νησί (γυρίσματα στη Ζάκυνθο) για να βρουν έναν μυθικό αμφορέα που απεικονίζει όλα τα μυστικά του σεξ. Ανακαλύπτουν όμως πως οι ντόπιοι κάτοικοι του νησιού (όλοι άντρες ξανθοί και γαλανοματηδες 22-25 ετών) ήδη τον έχουν στα χέρια τους και αρνούνται πεισματικά να τον παραδώσουν. Από εκεί και πέρα μπέρδευαν τα πράγματα και το σενάριο έχανε τη συνοχή του και για κάποιο λόγο προς το τέλος εμφανιζόταν ένας Θεός απ' τον Όλυμπο ο οποίος ήταν μαύρος και όλοι μαζί, αρχαιολόγοι και νησιώτες, έπρεπε να του καθίσουν για να κατευνάσουν την οργή του που δε κατάλαβα από τι προκλήθηκε.

Η πρώτη μου αποστολή ήταν να δώσω ελληνοπρεπή ονόματα στους Έλληνες χαρακτήρες και σε μια έκρηξη δημιουργικότητας αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ονόματα γνωστών αλυσίδων σούπερμάρκετ για να κάνω ένα υπόγειο σχόλιο για την ακρίβεια και πώς αυτή ουσιαστικά βιάζει πρωκτικά τα ελληνικά νοικοκυριά. Έτσι οι βασικοί ήρωες ήταν ο Απόλλωνας Βασιλόπουλος, ο Ευλάμπιος Γαλαξίας, ο Κωνσταντίνος Σκλαβενίτης και ο Θεόφραστος Καρφούρ.

Με μεγάλη χαρά ανέλαβα και τη μουσική επένδυση και στηρίχτηκα κυρίως στα νησιώτικα του Πάριου δίνοντας ίσως παραπάνω έμφαση στο 'Ικαριώτικο' που κατά τη γνώμη μου έδενε υπέροχα μ' ένα threeway μεταξύ ενός άραβα αρχαιολόγου, του δασκάλου του νησιού κι ενός ντόπιου ψαρά που για κάποιο λόγο είχε ροζ ανταύγειες.

Τις πρώτες 3 μέρες των γυρισμάτων ήμουν μονίμως σε στύση, αλλά σύντομα ανακάλυψα πως πίσω απ' τα αισθησιακά κορμιά των πρωταγωνιστών κρύβονταν άνθρωποι υπερόπτες και κομπλεξικοί που μου συμπεριφέρονταν λες κι ήμουν το κλωτσοσκούφι τους. Η ανοχή μου έφτασε στα όριά της όταν στο γύρισμα μιας σκηνής μέσα σ' ένα ανεμόμυλο, ο πρωταγωνιστής απαίτησε να σταματήσουμε το γύρισμα επειδή λέει πέρασα απ' το οπτικό του πεδίο και συρρίκνωσα το πέος του.

Έφυγα κλαίγοντας απ' το πλατώ και στάθηκα στη κορυφή ενός βράχου με θέα το μαγευτικό πέλαγος του Ιονίου που για τις ανάγκες του έργου ήταν το μαγευτικό πέλαγος του Αιγαίου. Τι ρεζίλι θεέ μου! Πόσα πουλιά είχα ρίξει άραγε εν αγνοία μου; Δε θα άντεχα το βάρος στη συνείδησή μου αν εξαιτίας μου οι πρωταγωνιστές δε μπορούσαν ν' αποδώσουν!

Ένιωσα ένα χέρι στη πλάτη μου κι όπως ενστικτωδώς γύρισα, είδα τον Johnny Jizzer, βασικό πρωταγωνιστή στο ρόλο έλληνα ναυαγοσώστη με το όνομα Μάκης Τσάμπιον Μαρινόπουλος να μου χαμογελάει. Μεταφράζω τη σύντομη συνομιλία μας.
Αυτός: Don't listen to him! He's a jerk! / Μη τον ακούς, είναι μεγάλο τσουτσέκι.
Εγώ: But Johnny, he's right! I mean look at me! / Μα Τζόνι μου έχει δίκιο! Είμαι σα το κώλο της Παπαρήγα!
Αυτός: I think you're a cutie / Εγώ πάντως σε βρίσκω λαχταριστό σα τη Μαγειρίτσα της Λαμπρής.
Εγώ: Oh come on! You're just saying that! / Σταμάτα με τις γαλυφιές προστυχούλη!

Τότε με άρπαξε και με φίλησε παθιασμένα.

2 Β Continued
(Το γράφω έτσι επειδή είναι πιο κουλ απ' το 'To Be Continued')

revqueer@yahoo.com

Τα Ασύστολα Γιαούρτια

2008-06-30T08:00:00.001+03:00

«Κρύψε αυτό το μικροφίλμ! Μη πέσει στα χέρια τους!» μου είπε ψιθυριστά.

Έπινα αμέριμνος του καφέ μου και σκεφτόμουν αν θα ήταν έξυπνη επιχειρηματική κίνηση ν' ανοίξω ελληνική ταβέρνα στη Βαγδάτη, όταν στη θέση απέναντι μου κάθισε ένας λαχανιασμένος κούκλος και μου έδωσε στα χέρια ένα φάκελο.

«Δε πρέπει να το βρει κανείς! Βασιζόμαστε όλοι πάνω σου! Αν πέσει στα λάθος χέρια καταστραφήκαμε!» είπε κι έφυγε τρέχοντας.

Μ' έλουσε κρύος ιδρώτας! Έκρυψα το φάκελο στο κόρφο μου δίπλα στις δεσμίδες με τα πεντάευρα και τα χαρτομαντηλάκια από βενζινάδικα. Ω Θεέ μου! Σε τι μπελάδες είχα μπλέξει πάλι;

Πέρασε μία βδομάδα μέχρι που ένα πρωί, όπως διάλεγα ροδάκινα απ' τη λαϊκή, ξεπρόβαλε ένας κύριος κάτω απ' το πάγκο και μ' άρπαξε με βία οδηγώντας με σ' ένα Datsun. Ήμουν στη μέση ενός παζαρέματος με το πωλητή να μου αφήσει τα ροδάκινα μισή τιμή και να βάλει και δυο κιλάκια τζάμπα κεράσια για τη κατάκοιτη γιαγιά μου και κάπως τσατίστηκα που με διέκοψαν τόσο αγενώς.

Ο κούκλος της καφετέριας με περίμενε στη καρότσα του Datsun και αμέσως έσκασα το ερωτικό μου χαμογελάκι που έχει στείλει κόσμο και κοσμάκη στα πατώματα γελώντας. Ο κούκλος όλως περιέργως αδιαφόρησε και μου ζήτησε το μικροφίλμ. Το είχα κρύψει στα προγούλια μου, κι αμέσως έγειρα προς τα πίσω το κεφάλι μου να του το δώσω.

«Τα πήγες πάρα πολύ καλά νεαρέ», είπε και πέταξε το μικροφίλμ απ' το κινούμενο Datsun. «Μην ανησυχείς για το μικροφίλμ. Ήταν ένα απλό τεστ να δούμε αν είσαι άξιος της εμπιστοσύνης μας. Σχεδιάζουμε κάτι πολύ σημαντικό και η βοήθεια σου είναι απαραίτητη.»

Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες, βρέθηκα να είμαι σημαντικό μέλος της γκέι τρομοκρατικής οργάνωσης "Ασύστολα Γιαούρτια" που σκοπό είχε με βίαιο τρόπο να ανατρέψει το υπάρχον ομοφοβικό κατεστημένο. Έμαθα πως με παρακολουθούσαν καιρό και είχαν εντυπωσιαστεί από τους αγώνες μου για τα γκέι δικαιώματα (τα σκέφτομαι πολύ και είχα και μια νοητή κουβέντα με το Μητροπολίτη Άνθιμο μια φορά στην οποία τον αποστόμωνα) και πίστευαν πως με μένα σύμμαχο, η οργάνωση θα ήταν ανίκητη.

Μου έδωσαν το ψευδώνυμο 'Κρέμα Γιώτης', ο κούκλος αποκαλούσε τον εαυτό του 'Χάρμα Οφθαλμών' ενώ την οργάνωση συμπλήρωναν ο 'Διογένης Παλλάς' και ο 'Ρυζόγαλο Περιστερίου'. Ο κωδικός επικοινωνίας μας ήταν 'Χιώτη Μάμπο', τον αλλάζαμε όμως ανά διήμερο για να είμαστε σίγουροι πως δε τον έχει υποκλέψει κανείς.

Ο Χάρμα Οφθαλμών αποφάσισε πως η πρώτη αποστολή μας θα ήταν να τοποθετήσουμε βόμβα στο σταθμό του μετρό στη Ν. Σμύρνη στις τρεις το πρωί. Καταστρέφοντας το σταθμό θα γινόταν χαμός με τις συγκοινωνίες την επόμενη μέρα και η ομοφοβία αυτόματα θα σταματούσε. Ο Χάρμα μου εξήγησε πώς συνδέεται ο σταθμός της Ν. Σμύρνης με την ομοφοβία, αλλά βασικά εκείνη την ώρα κοίταζα τα μάτια του και φαντασιωνόμουν πως το κάναμε πάνω σ' ένα κινούμενο τρένο (όταν λέω πάνω, εννοώ στην οροφή) κι έτσι δε θυμάμαι λέξη απ' όσα είπε.

Το επόμενο πρωί, στις τρεις τα ξημερώματα, φτάσαμε στο σταθμό της Ν. Σμύρνης και η περηφάνια που θα άλλαζα την Ελλάδα με είχε ζαλίσει.
«Έχεις άγχος Κρέμα;» με ρώτησε ο Χάρμα.
«Η καρδιά μου βαρά σα ταμπούρλο. Να! Βάλε το χέρι σου να δεις!»
«Μην ανησυχείς Κρέμα. Να δεις που όλα θα πάνε καλά και θα γίνεις ήρωας. Και Κρέμα... θέλω να ξέρεις, πως...»
«Πώς?»
«Αφού βάλουμε βόμβα, θέλω να σε βγάλω να σε κεράσω μία πατσά να τα πούμε οι δυο μας.»
Κοκκίνισα συγκινημένος και πλησίασα να τον φιλήσω αλλά αυτός τραβήχτηκε.
«Περίμενε!» είπε «Πρώτα ο αγώνας Κρέμα. Μετά όλα τ' άλλα.»

Εντυπωσιασμένος είδα πως είχαν τα κλειδιά της σιδερένιας καγκελόπορτας του σταθμού και μπήκαμε μέσα χωρίς πρόβλημα, ενώ ο Ρυζόγαλο απενεργοποίησε το συναγερμό. Κατεβήκαμε στην αποβάθρα και ο Διογένης έβγαλε απ' το μαύρο σακίδιό του τη βόμβα. Ήταν ένα μαύρο κουτί με μια οθόνη όπου κόκκινα ψηφία ήδη μετρούσαν αντίστροφα. Όπως τη κοιτούσα αποσβολωμένος, ο Χάρμα μ' άρπαξε ξαφνικά, και εμφανίζοντας απ' τη τσέπη του χειροπέδες μ' έδεσε σ' ένα στύλο.

«Χάρμα μου; Τι κάνεις;»
«Α ρε καημένο!» είπε, «Είμαστε χρυσαυγίτες μπάτσοι! Δε το κατάλαβες; Σε λίγο θα σκάσει η βόμβα, κι όταν βρουν τ' αποκαΐδια σου, και διαβάσουν το σημείωμα που θα στείλουμε στις εφημερίδες, η κοινή γνώμη θα σας μισήσει ακόμα περισσότερο!»
«Με κοροϊδεύεις τόση ώρα Χάρμα; Όλα ήταν μια καλοστημένη φάρσα για να πετύχεις τους ανίερους σκοπούς σου;»
«ΧΑΧΑΧΑΧΑ» γέλασε περιπαιχτικά ο Χάρμα.
«Κι ο πατσάς Χάρμα; Ήταν κι ο πατσάς ένα κρύο αστειάκι εις βάρος μου; Ξέρεις πώς το περίμενα αυτό το πατσά μαζί σου;»
«ΜΠΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! Θα το φας στη κόλαση τώρα Κρέμα!»
«ΦΥΓΕ ΑΠΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΝΑ ΜΗ ΣΕ ΒΛΕΠΩ! Μπάτσε γουρούνι δολοφόνε! Δεν αξίζεις όσο μια κουράδα στα μάτια μου! Τσατσόνι!»

Οι τρεις βρωμόμπατσοι εξαφανίστηκαν κι έμεινα μόνος με τη βόμβα που σε 10 λεπτά θα σκορπούσε τα μέλη μου στα εφτά σημεία του ορίζοντα. Έπρεπε να βρω τρόπο να σταματήσω αυτό το κακό και να καθαρίσω τ' όνομα μου. Τεντώθηκα όσο μπορούσα και με την άκρη του ποδιού μου έφτασα τα δύο καλώδια που έβλεπα να εξέχουν απ' το περίπλοκο βομβιστικό μηχανισμό. Το ένα πράσινο και το άλλο κόκκινο; Ποιο ήταν όμως το σωστό για να την απενεργοποιήσω;

Το ένστικτό μου υπαγόρευσε να τραβήξω το πράσινο αλλά σκέφτηκα πως είμαι εξαιρετικά άτυχος άνθρωπος και άρα έπρεπε να πάω κόντρα στο ένστικτό μου και να τραβήξω το κόκκινο. Δε θα ήταν όμως ακόμα μεγαλύτερη ατυχία αν τελικά το σωστό ήταν το πράσινο το οποίο είχα επιλέξει αρχικά κι εγώ τελικά τράβαγα το κόκκινο;

Με αποφασιστικότητα άρχισα να κλωτσάω το πράσινο καλώδιο ελπίζοντας πως θα τα καταφέρω ενώ ταυτόχρονα σκεφτόμουν πως αγωνίζομαι για το κάθε ανώνυμο ομοφυλόφιλο που ταλαιπωρείται σ΄αυτή τη γαμημένη χώρα. Για καλή μου τύχη ο στύλος στον οποίο μ΄ είχαν δέσει αποκολλήθηκε απ' τα τραντάγματα και κατάφερα να πλησιάσω τη βόμβα και με κάποιο δισταγμό να τραβήξω τελικά το πράσινο καλώδιο.

Η αντίστροφη μέτρηση ευτυχώς σταμάτησε κι εγώ άρχισα να τρέχω μανιασμένος να πάω σπίτι μου προσπαθώντας να περάσω απαρατήρητος παρά το τεράστιο στύλο που κουβαλούσα μαζί μου.

Η Σημασία Του Να Είναι Κανείς Παραστατικός

2008-06-29T14:24:00.003+03:00

Το βιντεάκι μου το είχε στείλει παλιότερα ο Αpsoy

Φιλιά σε όλους της χθεσινής παρέας!

revqueer@yahoo.com

Kabbalah παν στην εκκλησιά...

2008-06-27T17:00:00.004+03:00

Kabbalah προσκυνάνε...

Σήμερα έβγαλα εισιτήρια για το Μαντονάκι, κι ευτυχώς επέζησα να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία.

Έφτασα περίπου στις 09:20 κι είχαν ήδη μαζευτεί πλήθος ελληνίδων κι ελληνίδων να πάρουν το μαγικό χαρτάκι. Βέβαια, κόσμος είχε ήδη αρχίσει να πηγαίνει από τις 7 το πρωί και οι καλοί άνθρωποι της didi είχαν φροντίσει να μοιράσουν νουμεράκια προτεραιότητας γραμμένα με στυλό σ' ένα λευκό κομματάκι χαρτιού (στο μέγεθος νυχιού του δείκτη δωδεκάχρονου κοριτσιού) στους πρώτους πρώτους που έφτασαν για να εξελιχθεί ομαλά και με τάξη η προαγορά. Έλα όμως που το ελληνικό δαιμόνιο έκανε και πάλι την εμφάνισή του και πολλοί σκέφτηκαν να φτιάξουν και για τους εαυτούς τους παρόμοια χαρτάκια γράφοντας όποιο νούμερο τους κατέβει! Έτσι αναγκαστικά ακυρώθηκαν τα νουμεράκια και όλοι μπήκαν σε σειρά απ' την αρχή.

Όταν στις δέκα και κάτι άνοιξαν τα τέσσερα ταμεία, είχε γεμίσει ο πεζόδρομος της Πανεπιστημίου και η ουρά συνεχιζόταν στην Ιπποκράτους. Με περίσσια τάξη και υπομονή, οι έλληνες φαν όρμησαν προς τα ταμεία και με την οργανωμένη βοήθεια του προσωπικού άρχισε να επικρατεί το απόλυτο χάος. Θετικά σχολιάστηκε ένας συμπαθέστατος κύριος με ντουντούκα ο οποίος έδιωχνε το κόσμο που περίμενε ήδη δύο ώρες προτείνοντας να μεταφερθούμε στο ΟΑΚΑ όπου τα πράγματα θα ήταν πιο εύκολα.

Μπαίνοντας μέσα στη στοά η ζέστη ήταν αποπνικτική και ο συνωστισμός αφόρητος κι έτσι άρχισαν οι πρώτες λιποθυμίες που κράτησαν καθ' όλη τη διάρκεια της αναμονής αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για τα τεκταινόμενα. Έσκασαν μύτη και τέσσερις αστυνομικοί να βάλουν σε μια σειρά το όλο μπουλούκι κι όλα ήταν υπέροχα.

Σας το λέω από τώρα, θα αναστενάξουν τα 'Σε Είδα' της επόμενης εβδομάδας. "Με ξενύχιασες στην είσοδο της στοάς. Φόραγες πράσινο μπλουζάκι. Ντράπηκα να ρωτήσω το όνομα σου. Στείλε εδώ". Να μου το θυμηθείτε. Έγιναν πολλές γνωριμίες σήμερα...

Η Madonna πάντως πρέπει να είναι περήφανη για τον εαυτό της, τα κατάφερε να δημιουργήσει τρελό πανικό, και τη φαντάζομαι να βλέπει πλάνα από τα χάλια μας και να κάνει "ΜΠΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ" αγκαλιάζοντας το μαυράκι της και ψιθυρίζοντας με νόημα στο μαύρο αυτάκι του "Mommy's still got it baby!"

Καλά να περάσουμε!

revqueer@yahoo.com

Moodygirl Superstar

2008-06-26T08:00:00.006+03:00

Από τα πλέον ξεχωριστά σημεία της σύγχρονης μουσικής ιστορίας είναι η πολυετής συνεργασία μου με τη Μoody.

Όλα ξεκίνησαν σ' ένα πάρτι της Γιάννας Αγγελοπούλου Δασκαλάκη. Εγώ τότε δούλευα σερβιτόρος στο κέτερινγκ και η Μoody ήταν η αρχιπλύστρα μας, έπλενε τα πιάτα και τα ποτήρια. Δουλεύαμε για το μεροκάματο σε σπίτια πλουσίων και μετά τις δεξιώσεις πηγαίναμε για κανα σουβλάκι με τα υπόλοιπα παιδιά ή αν ήμασταν τυχεροί και είχαν περισσέψει κοψίδια μαζευόμασταν και τα τρώγαμε καθισμένοι σε κάποιο παγκάκι κάποιας πλούσιας γειτονιάς. Πάντα της έβαζα κρυφά ένα κοτόπουλο μπούτι παραπάνω στη τσέπη του παλτό της μαζί με λίγη ρώσικη σαλάτα. Λάτρευε τη ρώσικη σαλάτα. Ήξερα πως είχε αδέρφια να θρέψει, αλλά η Μoody είχε αξιοπρέπεια κι αν το μάθαινε θα με μάλωνε που δε τα μοιραζόμουν δίκαια με τους υπόλοιπους.

Το σημαδιακό εκείνο βράδυ στης Γιάννας, η μπάντα που θα έπαιζε δε κατάφερε να εμφανιστεί επειδή ο μαέστρος έπαθε μυκητίαση στις πατούσες και δε μπορούσε να σταθεί όρθιος. Η Γιάννα μπήκε με τα μαλλιά στα χέρια στη κουζίνα, κι εκλιπαρούσε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μη πάει κατά διαόλου το πάρτι και οι καλεσμένοι μείνουν χωρίς διασκέδαση.
«Βοηθήστε με!» έσκουζε. « Το πάρτι θα έχει αποτυχία!»

Η Moody με κοίταξε στα μάτια.
«Το έχεις μαζί σου;» ρώτησε;
«Πάντα!» της απάντησα
«Ε ας το κάνουμε για τη Γιαννούλα λοιπόν!» είπε με στόμφο.

Βγήκαμε στο κήπο. Εγώ έπαιζα το μπουζουκάκι μου και η Μoody πήγαινε από τραπέζι σε τραπέζι και χόρευε τσιφτετέλι. Οι καλεσμένοι είχαν μείνει άναυδοι, ενώ πολλοί είπαν πως είδαν μια υποψία χαμόγελου στο πρόσωπο της Γιάννας.
«Δεν έχουμε ξαναδεί λαϊκιά κοπέλα να χορεύει τόσο επιδέξια» έλεγαν.
Σε κάποια στιγμή, όπως έπαιζα το «Οι ωραίοι έχουν χρέη» η Moody άνοιξε το στόμα της και άρχισε αυθόρμητα να τραγουδά. Δε την είχα ξανακούσει και ομολογώ πως τα έχασα. Ήταν σα να ακούς γλυκό πουλί να τραγουδά το πρωινό, σα να τραγουδούσε παρθένα γοργόνα, σα να τραγουδούσε η ίδια η Παναγιά.

Στο πλήθος των καλεσμένων ήταν και εκπρόσωπος δισκογραφικής εταιρίας και χωρίς πολλά πολλά μας τσίμπησε για συμβόλαιο.

Της έγραφα τραγούδια κι αυτή τα τραγουδούσε. Ποιες επιτυχίες μας να πρωτοθυμηθώ; Το πρώτο μας σουξέ ήταν το «Ρητορικές Απαντήσεις» με το αξέχαστο ρεφρέν «Μη ξεφεύγεις απ' το τέμπο, χόρεψε σα πασατέμπο», ενώ οι νούμερο ένα επιτυχίες συνεχίστηκαν με το «Όταν έκλασε ο Νίτσε» και το «Στη χωριάτικη σαλάτα, δε χωράει η πατάτα».

Η απλή και προσιτή Μoody όμως άρχισε να ψωνίζεται. Άρχισε να φοράει εξτένσιονς που συνεχώς αύξαναν σε μέγεθος μέχρι που στο τέλος κατέληξε να είναι ένας τεράστιος κινούμενος ξανθός όγκος απροσδιορίστου ταυτότητας. Εγώ δε μίλαγα. Την άφηνα να κάνει ό,τι θέλει. Εκείνη όμως με προκαλούσε. Για το βίντεοκλιπ για το τραγούδι μας «Είσαι πολύ φαγάνα, άσε κάτω τη λαγάνα» όπου θα εμφανιζόμουν γυμνός απαίτησε ν' αποτριχώσω το στήθος μου.
«Τι λες μωρή κακούργα;» της είπα. «Εγώ που με βλέπεις έχω δώσει μάχη για τη τρίχα και σ' εποχές δύσκολες που όλοι τη περιφρονούσαν. Πώς θα εμφανιστώ τώρα σα το twink?»
Δεν έπαιρνε από λόγια όμως. Την έπιασε υστερία. Άρχισε να τα σπάει όλα στο πλατώ. Έκανε μεγάλη ζημιά. Προσπαθούσα να την ηρεμήσω αλλά αυτή άρπαξε το μπουζούκι μου και μου το κοπάνησε στα χέρια αχρηστεύοντας τα δάχτυλά μου.

Δε ξαναέπιασα μπουζούκι από τότε. Η Μoody βρήκε άλλο μπουζουξή και συνέχισε τη καριέρα της. Εγώ προσπάθησα να επιστρέψω στο σερβιτοριλίκι αλλά επειδή είχα σπασμένα δάχτυλα δε μπορούσα να κρατήσω δίσκο. Με βάλαν στη κουζίνα ν' ανακατέβω το καζάνι με τη σούπα, το μόνο που μπορούσα να κάνω κουτσά στραβά.

Τη πέτυχα σ' ένα πάρτι μετά από χρόνια. Τότε είχε κάνει σουξέ με το «Έχω φρύδια αψιδωτά και μια καρδιά μεγάλη». Δε πήγα να της μιλήσω. Έσκυψα το κεφάλι μου πάνω απ' το καζάνι και άφησα τους ατμούς της σούπας να εξατμίσουν και τις αναμνήσεις μου μαζί της.

revqueer@yahoo.com

Το ημερολόγιο by Toymaker

2008-06-23T08:00:00.002+03:00

Hosted by Revqueer

Το ημερολόγιο
…κάποιες σκέψεις πρέπει να μένουν για πάντα κρυφές…

Ο μικρός Γιάννης έπαιζε στην μπροστινή αυλή του σπιτιού του. Η μητέρα του και η αδερφή του ήταν στην πίσω αυλή. Η αδερφή του ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερη, πριν από ένα μήνα είχε κλείσει τα εννέα. Γονατιστός και όπως σκάλιζε το χώμα, σηκώθηκε και έκανε ένα βήμα πίσω. Πάνω στο γρασίδι ακριβώς δίπλα από εκεί που σκάλιζε είδε μια αράχνη. Και αν φοβόταν κάτι περισσότερο απ’ όλα ήταν τις αράχνες… Τότε είδε και άλλη μία να βγαίνει μέσα από το χώμα…και άλλη…μέχρι που έγιναν εκατοντάδες και άρχισαν να κατευθύνονται προς τα πάνω του… Ήταν μεγάλες και τριχωτές… Μια κραυγούλα βγήκε από το στόμα του… Τότε συνειδητοποίησε πως όλο το σώμα του είχε καλυφτεί από αυτές… Τα τσιμπήματα τους ήταν δυνατά… Το σώμα του γέμισε φουσκάλες… Έβαλε τις φωνές…όταν οι αράχνες γέμισαν και το πρόσωπο του και το στόμα του…Δεν μπορούσε να ανασάνει, δεν μπορούσε να φωνάξει…τώρα τις έβλεπε να κυκλοφορούν κάτω από το δέρμα του… τσιμπήματα…προσπαθούσε να τις διώξει από πάνω του, από μέσα του…άρχισε να ξύνεται, τόσο δυνατά που μάτωσε τα σημεία εκείνα…οι φουσκάλες έσκασαν…μέσα είχαν αβγά από τα οποία γεννήθηκαν νέες αράχνες… Σε λίγο έπεσε στο έδαφος νεκρός…
Η μητέρα του που άκουσε τις φωνές του μικρού της γιου έτρεξε προς τα εκεί…οι δικές της κραυγές όμως ήταν που θα ξεσήκωναν όλη τη γειτονιά…
Ο ιατροδικαστής έκανε λόγο για τσιμπήματα από διαφορετικά είδη αράχνης…μόνο που κανείς δεν είδε ούτε μια αράχνη γύρω από το νεκρό σώμα του αγοριού…πέρα από αυτή που βγήκε από το ανοιχτό του στόμα και την οποία πρόσεξε μόνο η αδερφή του.

Τρεις μέρες μετά…
Το κλίμα ήταν βαρύ στο σπίτι… Η Άννα δεν μπορούσε να πιστέψει ότι είχε χάσει το μικρό της γιο…
«Μάμα θα παίξεις μαζί μου;» είπε η μικρή Ελίζαμπεθ.
-Όχι σήμερα καλή μου η μαμά δεν είναι και τόσο καλά. Γιατί δεν πας να δεις τι κάνει ο παππούς σου;
-Πήγα…αλλά και εκείνος δεν ήθελε να παίξει μαζί μου. Καλά θα πάω στο δωμάτιο μου...
Ο παππούς της Ελίζαμπεθ και του Γιάννη, ο πατέρας της Άννας είχε έρθει για την κηδεία και θα έμενε μερικές μέρες ακόμα. Η μητέρα της Άννας είχε πεθάνει όταν εκείνη ήταν 18 χρονών. Τώρα ο 75 χρονών πατέρας της καθόταν στο καθιστικό και κοιτούσε με βλέμμα γεμάτο θλίψη από το παράθυρο.
-Πατέρα θα πάω μέχρι την αγορά. Μπορείς να έχεις στο νου σου την Ελίζαμπεθ.
-Έγινε καλή μου μην ανησυχείς…
Είχε περάσει μισή ώρα… Ο Παύλος ο άντρας της Άννας έλειπε στη δουλειά. Θα μπορούσε να πάρει άδεια αλλά δεν το έκανε…νόμιζε πως θα τρελαινόταν. Στο σπίτι επικρατούσε ησυχία…
Ο παππούς της Ελίζαμπεθ άκουσε βήματα στις σκάλες…
-Ελίζαμπεθ εσύ είσαι;
Καμία απάντηση.
-Ελίζαμπεθ;
Γύρισε να κοιτάξει…Τότε είδε πίσω του μια μορφή…κάτι που έμοιαζε με άνθρωπο…αλλά στο πρόσωπο δεν είχε ούτε μάτια ούτε στόμα…κρατούσε ένα μαχαίρι…το οποίο κάρφωσε με δύναμη στην κορυφή του κεφαλιού του παππού…αίμα άρχισε να τρέχει…καθώς ο παππούς της οικογένειας ξεψυχούσε…το τελευταίο πράγμα που είδε ήταν την μορφή να εξαφανίζεται…

Μία ώρα μετά…
-Άννα, Ελίζαμπεθ…
Ο Παύλος μπήκε στο σπίτι… στο πρόσωπο του ζωγραφιζόταν η θλίψη για το χαμό του μικρού Γιάννη.
-Άννα…τι στο καλό που έχουν πάει όλοι…
Μπήκε στο καθιστικό…είδε τον πατέρα της Άννας να κάθεται στην πολυθρόνα που κοιτούσε στο παράθυρο και έξω στον κήπο.
-Πατέρα…
Καμία ανταπόκριση…
Πλησίασε σιγά, αρχικά νόμισε πως κοιμάται…τον ακούμπησε στον ώμο και έσκυψε μπροστά…στο θέαμα που αντίκρισε πάγωσε… ο πατέρας της Άννας ήταν νεκρός… τα μάτια του ήταν ανοιχτά…με ένα βλέμμα που φανέρωνε τρόμο… τότε πρόσεξε το αιμάτωμα στο κεφάλι…
-Θεέ μου… η Ελίζαμπεθ…
Ανέβηκε τρέχοντας τις σκάλες που οδηγούσαν στον δεύτερο όροφο, εκεί που ήταν τα παιδικά δωμάτια…
Μπήκε αρχικά σαν από συνήθεια στο δωμάτιο του Γιάννη… Πήγε να βάλει τα κλάματα… και στιγμιαία η σκέψη της Ελίζαμπεθ και της Άννας τον επανέφεραν στην πραγματικότητα…
Κατευθύνθηκε στο δωμάτιο της Ελίζαμπεθ που ήταν στο τέλος του διαδρόμου.
Μπήκε μέσα…
-Ελίζαμπεθ…
Η μικρή καθόταν κουλουριασμένη στο πάτωμα δίπλα στο κρεβάτι. Άνοιξε τα μάτια της…πήγε να δείξει κάτι με το χέρι της…
Πριν προλάβει ο πατέρας της να καταλάβει τι θέλει να του πει ένιωσε κάποιον να τον σπρώχνει με φόρα…Δεν πρόλαβε να δει ποιος ή τι… όποιος και να ήταν τον έσπρωξε προς το παράθυρο και εκεί αρπάζοντας τον από τα μαλλιά, χτύπησε το κεφάλι του με δύναμη στο τζάμι…το κεφάλι του Παύλου διαπέρασε το τζάμι και ένα χοντρό κομμάτι γυαλί έσκισε το λαιμό του…το αίμα που άρχισε να τρέχει έβαψε κόκκινα τα αρκουδάκια που ήταν τοποθετημένα κάτω από το παράθυρο.
Εκείνη την ώρα η Άννα πάρκαρε το αμάξι της… Έστρεψε το βλέμμα της στο παράθυρο και έβαλε τις κραυγές.
Μπήκε μέσα στο σπίτι τρέχοντας…
-Ελίζαμπεθ…
Ανέβηκε τις σκάλες…με βήματα και κινήσεις που πρόδιδαν πανικό μπήκε στο δωμάτιο της μικρής…
Την είδε στο πάτωμα… Έτρεξε κατά πάνω της και την πήρε αγκαλιά…
-Τι συνέβη; Μην ανησυχείς…πρέπει να φύγουμε…
Η μικρή καθόταν στην αγκαλιά της μητέρας της αμίλητη… τώρα έστρεψε το βλέμμα της στην πόρτα του δωματίου…
Αυτός που είχε σκοτώσει και τον παππού της έκανε την εμφάνιση του… Η Άννα στη θέα του πάγωσε… Ότι και αν ήταν δεν είχε μάτια και στόμα στο πρόσωπο… Στο ένα του χέρι κρατούσε ένα μαχαίρι…
Η Άννα έπεσε στο πάτωμα…
-Σε παρακαλώ μην μας κάνεις κακό… τουλάχιστον όχι στην Ελίζαμπεθ, μ’ εμένα κάνε ότι θέλεις.
Και τότε το πρόσεξε… στο πάτωμα δίπλα της ήταν ανοιχτό το ημερολόγιο της Ελίζαμπεθ…
Διάβασε στα πεταχτά…
«Ο μπαμπάς μου δεν με αγαπάει. Όλο μιλάει για τον Γιάννη. Καλύτερα να μην υπήρχε. Να πέθαινε σαν τον Γιάννη.»
Η Άννα κοίταξε την Ελίζαμπεθ.
-Εσύ… Μα πως…
Πήρε το ημερολόγιο και το ξεφύλλισε μη δίνοντας πλέον καμία σημασία στον απρόσωπο δολοφόνο…
«Ο Γιάννης φοβάται τις αράχνες. Η μαμά και ο μπαμπάς του έκαναν νέο παιχνίδι δώρο. Δεν θέλω αδερφό. Θα ήθελα να τον φάνε οι αράχνες.»
«Ο παππούς μου δεν μ’ αγαπάει πια. Δεν τον αγαπάω και εγώ. Θέλω να εξαφανιστεί.»
-Θεέ μου…
Κοίταξε την Ελίζαμπεθ με ένα βλέμμα που φανέρωνε τρόμο…
Τα μάτια της Ελίζαμπεθ ήταν άδεια δίχως ίχνος συναισθήματος…
-Μικρή μου…
-Θέλω να πεθάνετε όλοι σας, όλοι…
Η Ελίζαμπεθ κοίταξε τον δολοφόνο δημιούργημα της…Αυτός με τη σειρά του άρπαξε την Άννα από τα μαλλιά και την έσυρε στο διάδρομο. Την πέταξε από το δεύτερο όροφο πάνω στο γυάλινο τραπέζι της εισόδου αφού πρώτα της κάρφωσε το μαχαίρι στην πλάτη και αμέσως μετά εξαφανίστηκε…χάθηκε σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Η Ελίζαμπεθ βγήκε στο διάδρομο…όλα είχαν τελειώσει…

Λίγο καιρό μετά…
Η αστυνομία που είχε ειδοποιηθεί από γείτονες που είχαν ανησυχήσει δεν κατάφερε να εντοπίσει τον δολοφόνο… Ο τρόπος θανάτου παρέμενε ανεξήγητος, όπως και το αιμάτωμα στην πλάτη της Άννας και στο κεφάλι του πατέρα της… Η μικρή Ελίζαμπεθ δόθηκε σε ανάδοχη οικογένεια αφού η σωτηρία της θεωρήθηκε θαύμα…
Τώρα καθόταν στο νέο της δωμάτιο…Κρατούσε το ημερολόγιο της στα χέρια…Άρχισε να γράφει…
«Η νέα μου μαμά δεν είναι καλή…»

ΤΕΛΟΣ

Ακολουθούν στη σειρά Hosted by…

Ο ναός 2...hosted by mahler
Tattoo..hosted by Σκύλες της Λύσσας
Λοβοτομή...hosted by Great Anubis
Το τσίρκο...hosted by naya

Ακολουθούν στο Toymaker’s Diary…

Απόλυτο Σκοτάδι…post 3o…
Κατακόμβες…
Η μάχη των bloggers... tovene592 VS hfaistiwnas
Σφαγή σε έρημο επαρχιακό δρόμο 2: Αδιέξοδο…

2008-06-15T19:17:00.001+03:00

After Pride (Video Update)

2008-06-08T10:38:00.005+03:00

Οκ, ναι, τελικά πήγα!

Είχα πρήξει τη φίλη μου να φτάσουμε νωρίς μη χάσουμε το τζέρτζελο κι έτσι 5 μμ ήμασταν στη Κλαυθμώνος! Χμμμ.... εδώ με περίμενε μια μικρή απογοήτευση, καθώς η πλατεία ήταν για το μεγαλύτερο μέρος της άδεια και αφού ρώτησα και βετεράνους του pride μου είπαν πως ίσως είχε και λιγότερο κόσμο σε σχέση με πέρυσι. Γκρρρρ...

Στις 5:30 άρχισαν οι λόγοι στους οποίους θα ομολογήσω πως δεν έδωσα τη πρέπουσα σημασία καθώς τριγυρνούσα από περίπτερο σε περίπτερο ή έπιανα τη κουβέντα με γνωστούς. Παρατήρησα πάντως πως υπήρχαν διερμηνείς στη νοηματική κι αυτό το βρήκα εξαιρετικό!

Σ' εκείνο το σημείο ήταν που έπεσα πάνω σε φίλη που δε ξέρει για μένα. Το πρώτο ένστικτο ήταν να πέσω κάτω και να καλυφθώ με τα χέρια μου, αλλά ρε παιδιά στο pride πήγα, ας ξεκολλήσω λίγο! Οπότε πήγα και της μίλησα, όλα φυσιολογικά, σα να μη τρέχει τίποτα, αυτή δε θα καθόταν για τη πορεία και τελικά κανονίσαμε να τα πούμε Δευτέρα για καφέ.

Η πορεία ξεκίνησε περίπου 6:20 και τότε είχε μαζευτεί πια αρκετός κόσμος. Μη ρωτάτε πόσοι, δεν έχω καθόλου την ικανότητα να υπολογίζω πλήθη, αλλά μου φάνηκαν αρκετοί. Η πορεία είχε πολύ περπάτημα! Από Κλαυθμώνος πήγαμε Σύνταγμα, περάσαμε τη Βουλή, απολαύσαμε σοκαρισμένα βλέμματα επιβατών στα ακινητοποιημένα λεωφορεία, και κατεβήκαμε Πανεπιστημίου μέχρι Ομόνοια. Στην αρχή της Αγ. Κων/νου μας σταμάτησαν για περίπου ένα δεκάλεπτο καθώς λέει είχε μαζευτεί μια μικρή ομάδα φασιστών με εχθρικές διαθέσεις προς το πρόσωπό μας. Εγώ έκλασα μέντες αλλά ευτυχώς σε κλάσματα δευτερολέπτου ο Gay Super Hero έβαλε τη μπέρτα του, με συνοπτικές διαδικασίες τους έδεσε χειροπόδαρα και τους παρέδωσε στην ελληνική αστυνομία γνωρίζοντας την αποθέωση απ' το πλήθος. Στη συνέχεια περπατήσαμε στην Αθηνάς, κάναμε μια μικρή στάση έξω απ' το Δημαρχείο να ευχαριστήσουμε το Δήμαρχο για τους αγώνες που δίνει γα τα δικαιώματά μας και από εκεί καταλήξαμε πάλι στη Κλαυθμώνος.

Όπως έμαθα, Βέλγος blogger που είχε έρθει για το Pride, ο οποίος πηγαίνει σε πολλά ευρωπαϊκά αντίστοιχα events, σχολίασε πως ήμασταν το πιο "κανονικό" (τζιζ κακά, κακιά λέξη) κοινό σε πορεία pride. Και όντως. Αν εξαιρέσει κανείς το άρμα όπου τρεις γελαστές κύριοι καλυμένοι με γκλίτερ έδιναν το ρυθμό και φυσικά τράβηξαν πάνω τους φλας και κάμερες, ο υπόλοιπος κόσμος ακολούθησε το straight looking δρόμο. Τώρα δε ξέρω τι φωτό θα προωθήσουν στο τύπο, εγώ πάντως δεν είδα όσες τρανς-παρδαλές θα ήθελα. Α, και το βράδυ αργότερα είδα έναν και μοναδικό κύριο με leather του οποίου κιόλας μάλλον δε του πήγαινε το συγκεκριμένο look.

Με το πέρας της πορείας καθίσαμε για καφέ για αρκετές ωρίτσες, και κατά τις 10 σηκωθήκαμε να παρακολουθήσουμε το show. Είχε αρκετό κόσμο μπροστά στη σκηνή, καλά ήταν, εντάξει το πάρτυ του αιώνα δε το λες, εγώ όμως μια χαρά πέρασα και, ναι, σε στιγμές αδυναμίας παρασύρθηκα και έκανα κι εγώ μερικά αισθησιακά χορευτικά βήματα επευφημούμενος από όλους τους παρευρισκόμενους οι οποίοι κατά τη συντριπτική τους πλειοψηφία με συνεχάρησαν για το μοναδικό χορευτικό μου στυλ ενώ πολλοί δήλωσαν "Δε θα το πίστευα ποτέ πως είναι ερασιτέχνης!"

Για να κλείσουμε σιγά σιγά, πέρασα πολύ καλά εχθές, ελπίζω τις επόμενες χρονιές να υπάρχει περισσότερος κόσμος, μεγάλο μπράβο στα παιδιά που δούλεψαν εθελοντικά και ανώνυμα για τη διοργάνωση, χάρηκα πολύ που είδα το Πανούση στη πορεία (άσχετο!), περιμένω εναγωνίως να δω πώς και αν θα παρουσιάσουν το θέμα τα μέσα και ελπίζω να μην επιτεθώ σε κάποια τηλεόραση από τα νεύρα μου! Όποιος θυμάται κάτι σημαντικό που παρέλειψα ή έχει διαφορετική οπτική επί των πραγμάτων ας αφήσει σχόλιο!

Υ.Γ. 1 Εχθές ήμουν
8:00 am - 16:59 pm -> Gay in the Closet

17:00- 00:00 am -> Σούπερ γουάου gay activist

Note to self: COME OUT ALREADY!

Υ.Γ. 2 H φωτό δεν είναι δυστυχώς απ' το χθεσινό pride.

Υ.Γ. 3 Ξεκινάω εξεταστική σε λίγες μέρες, οπότε κάνω μικρό διάλειμμα

Δείτε οπωσδήποτε κι ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον ποστ του Φοίβου εδώ.

Update!!

Δείτε το παρακάτω βιντεάκι να πάρετε μια γεύση απ' το event.

revqueer@yahoo.com

D.Sedaris On How To Quit Smoking With $23,000

2008-06-05T08:00:00.000+03:00

David Sedaris

revqueer@yahoo.com

Is a closetcase allowed to be proud?

2008-06-03T16:00:00.000+03:00

Φέτος αποφάσισα να πάω για πρώτη μου φορά στο Pride.

Σάββατο 7 Ιουνίου λοιπόν, με τη συνοδεία καλής στρ8 φίλης θα κάνω το ντεμπούτο μου στη Κλαυθμώνος. Κυριακή 8 Ιουνίου προβλέπω πως δε θα έχουν αλλάξει πολλά πράγματα, αλλά νομίζω πως το θέμα δεν είναι εκεί.

Το τελευταίο καιρό έχουμε κατακλυστεί με ειδήσεις! Γάμοι στη Τήλο, ασφαλιστικά μέτρα για τη λέξη "λεσβία", δηλώσεις Άνθιμου, Σύμφωνο συμβίωσης κτλ. Παρακολουθώντας όλες αυτές τις εξελίξεις υποπτεύομαι πως το pride θα έχει πολύ μεγαλύτερη δημοσιότητα φέτος. Το βλέπω σα μια καλή ευκαιρία να εκφράσω τη στήριξή μου στις προσπάθειες που έχουν γίνει και ίσως συμμετέχοντας μπορέσω να πάρω και λίγο θάρρος μήπως καταφέρω και κάνω κάνα coming out παραπάνω φέτος. Γιατί γενικά πιστεύω πως οι μικρές δικές μας επαναστάσεις κάνουν τη μεγάλη διαφορά, γι' αυτό είναι και οι πιο δύσκολες. Νιώθω και πολύ τυχερός που ζω σε πόλη που υπάρχει pride και είναι επιλογή μου αν θα πάω ή όχι. Επίσης χαίρομαι πολύ που δεν είναι παράνομο όπως πχ. στη Ρωσία και εκτός απροόπτου δε θα βρεθώ σε κάποιο αστυνομικό τμήμα περιμένοντας το πατέρα μου να έρθει να με πάρει.

Θα ομολογήσω πως ένα μικρό άγχος το έχω χωρίς να πολυκαταλαβαίνω και γιατί. Ως καλός γκέι που το τιμάει το κλόζετ του, πέρυσι είχα τρομοκρατηθεί και μόνο στην ιδέα να περάσω σε απόσταση ενός χιλιομέτρου περιμετρικά της Κλαυθμώνος, αλλά φέτος νιώθω αρκετά πιο θαραλλέος. Πάντως αν δείτε σε κάποιο πλάνο στη ΤV μια χαρωπή-πανικόβλητη αδελφούλα να τρέχει έντρομη να κρυφτεί από κάμερα, εγώ θα είμαι, να μου πείτε πώς γράφω στο φακό! Αλλά ποιός ξέρει; Σε λίγα χρόνια είναι πολύ πιθανόν να παρελάσω πρώτη σειρά με πανό που θα γράφει ονοματεπώνυμο και κρατώντας τη ντουντούκα δίνοντας το ρυθμό αγκαλιά με τεκνάκι απ' τη μία και 2 χαμογελαστούς / περήφανους γονείς απ' την άλλη (ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑ τι χιούμορ!). Γιατί κάποια πράγματα θέλουν απλά το χρόνο τους.

Εννοείται πως θα επακολουθήσει αναλυτικό ρεπορτάζ με τις εντυπώσεις μου ή αν βρεθώ πρώτη φάτσα σε κάποιο εξώφυλλο εφημερίδας, ρεπορτάζ με τις εμπειρίες μου από τη ζωή μου ως άστεγου ομοφυλόφυλου από το νέο μου μπλογκ Greek Outed Stories.

Ποιοί άλλοι σκέφτεστε να πάτε;

(Και μια νέα σημαντική πρωτοβουλία από bloggers)

revqueer@yahoo.com

Cruel Summer

2008-06-02T08:00:00.001+03:00

Είχε βραδιάσει και οι γραφικές ταβερνούλες δίπλα στη παραλία ετοιμάζονταν να δεχτούν το πρώτο κύμα των πεινασμένων επισκεπτών.

Ο Ιάκωβος περπατούσε στη παραλία ξυπόλητος και κοίταζε τη γαλήνια θάλασσα.
«Αχ θαλασσίτσα μου όμορφη, που όλους τους αγαπάς και όλους τους δέχεσαι στην υγρή σου αγκαλιά, υπάρχει κάποιο αγόρι και για μένα;» ρώτησε.
Η θάλασσα του έκλεισε το μάτι κι ο Ιάκωβος χαμογέλασε μελαγχολικά. Ήταν τόσο όμορφη βραδιά! Τόσο ξεχωριστή! Ο Ιάκωβος με το δάχτυλο του ποδιού του ζωγράφισε μια τεράστια καρδιά στην άμμο και ξάπλωσε μέσα της σαν ένα μικρό και απροστάτευτο έμβρυο.
«Θέλω να μείνω για πάντα μέσα στην αγάπη!» σκέφτηκε και σχεδόν αυθόρμητα ξεκίνησε να τραγουδά το «Μες σ' αυτή τη βάρκα είμαι μοναχή».

Η παραλία είχε ερημώσει. Ο Ιάκωβος ξεκούμπωσε το πουκάμισό του και άφησε το δροσερό καλοκαιριάτικο αεράκι να περάσει απ' το μοναχικό του κορμί αγκαλιάζοντας με το παγωμένο του άγγιγμα όλα εκείνα τα σημεία που επιζητούσαν παθιασμένα ένα ερωτικό χάδι.

Ο Ιάκωβος κοίταξε τον ουρανό. «Ουρανέ μου!» είπε, «Εσύ που κρατάς στα χέρια σου τον ήλιο και τη σελήνη, πες στ' αστεράκια σου να σχηματίσουν το πρόσωπο του αγαπημένου μου να τον δω! Πώς είναι;»
«Πώς τον θες;» ρώτησε ο ουρανός;
Ο Ιάκωβος πήρε μια βαθιά ανάσα.
« Γενναιόδωρη ψυχή, καρδιά καθάρια σα φρέσκο χιόνι, μυαλό ξουράφι, αγάπη για το πλησίον και πεταχτό κωλαράκι.»

Τότε ένα αστέρι άρχισε να πέφτει κι ο Ιάκωβος έκλεισε τα μάτια του για να προλάβει να κάνει μια ευχή να έρθει επιτέλους ο ιππότης του και να τον ταξιδέψει με το άσπρο του άλογο σε μέρη μαγικά και ανεξερεύνητα.

Όταν άνοιξε τα μάτια του παρατήρησε πως μια παρέα τουριστών είχε καθίσει μερικά μέτρα πιο κει και προσπαθούσαν να ανάψουν φωτιά. Ντράπηκε και πήγε γρήγορα να φορέσει το πουκάμισό του γιατί η συστολή που είχε εκ φύσεως τον έκανε να ντρέπεται για τη γύμνια του. Τότε όμως παρατήρησε πως οι τουρίστες ήταν πέντε πανέμορφα αγόρια κι έτσι με μια επιδέξια κίνηση έβγαλε το λινό παντελόνι του μένοντας με το speedo που έκρυβε μετά βίας τα καλογυμνασμένα του κωλομέρια.

Ναι, είχε σίγουρα τραβήξει τη προσοχή τους.

Περπάτησε αμέριμνα προς το μέρος τους και το βλέμμα του διακριτικά τους πέρασε απ' τη κορφή ως τα νύχια.
«Χμ...» σκέφτηκε «Γερμανοί μάλλον. Έχω πάει με Γερμανούς;». Δεν ήταν απολύτως σίγουρος. Κοντοστάθηκε δίπλα τους και με χαρά άκουσε τον ψηλότερο να τον καλεί σε σπαστά αγγλικά να πάει να κάτσει μαζί τους. «Γιές!» σκέφτηκε.

Τα έξι αγόρια άρχισαν να πίνουν τη μία μπύρα μετά την άλλη και σύντομα βρέθηκαν να κυλιούνται αγκαλιασμένοι στην άμμο ενώ ο Ιάκωβος προς στιγμήν κατάφερε να ξεχάσει το πόνο που προκαλούσε στην ευαίσθητη καρδούλα του η έλλειψη του γλυκού πρίγκιπα που τόσο πολύ ποθούσε να γνωρίσει.

revqueer@yahoo.com

Κι Ο Άνεμος Του Σήκωνε Γλυκά Τη Φουστανέλα

2008-05-30T08:00:00.007+03:00

Κι Ο Άνεμος Του Σήκωνε Γλυκά Τη Φουστανέλα
by Revqueer

(Αφιερωμένο στους ομοφυλόφιλους αγωνιστές του '21)

Εκεί, στην άκρη του βουνού, σα πέρασε το δείλι
βρήκα ζεστή παρηγοριά μέσα στα δυο του χείλη
Δυο μπράτσα από σίδερο κι ένα κορμί ατσάλι
με ρίξανε τον έρημο σε νέα παραζάλη

Ενώ κοιμόμουν ήσυχος, "Ξύπνα!" μου λέει, "Έλα!"
Κι ο άνεμος του σήκωνε γλυκά τη φουστανέλα

Η λύτρωση του γένους μας ήταν προτεραιότης
Μα πώς να του αντισταθώ που ήταν πατριώτης;
"Περίμενε!" του φώναξα "Να πάμε κάπου αλλού!"
Μα στη βράκα του επρόσεξα το σχήμα του φαλλού

Τρόμαξα όπως το 'βλεπα, τσίριξα σα κοπέλα
Κι ο άνεμος του σήκωνε γλυκά τη φουστανέλα

Φοβόμουν μη μας πιάσουνε, κουδούνια μη κρεμάσουν
στους Τούρκους μη μας δώσουνε να μας ξενυχιάσουν
Με πήρε και κρυφτήκαμε, μου έπιασε το μπούτι
Κι τότε ήταν που έπεσε το πρώτο μπαλαμούτι

Μα τ' όπλο μ' εκπυρσοκρότησε, ήτανε μπακατέλα
Κι ο άνεμος του σήκωνε γλυκά τη φουστανέλα

Οι σύντροφοι εξύπνησαν, τρέξαν για βοήθεια
Και με βρήκανε να χαστουκώ του Κίτσουλα τα οπίσθια
Εντράπηκα πολύ ομολογώ, κόντεψα να πεθάνω
Και έντρομος διαπίστωσα πως μου ήρθαν από πάνω

Με ηρεμία τους εξήγησα πως έκανα κουτσουκέλα
Κι ο άνεμος τους σήκωνε γλυκά τη φουστανέλα

Ο ποιητής επιτρέπει τη χρήση του συγκεκριμένου ποιήματος σε σχολικές εορτές για την επέτειο της 25ης Μαρτίου για απαγγελία ή τραγούδι στη μελωδία του Umbrella της Rihanna.

revqueer@yahoo.com

Τι είναι αυτό που μας ενώνει;

2008-05-28T08:00:00.001+03:00

Πρόσφατα σε γνωστή αλυσίδα fast food εστιατορίων στραβοκατάπια όπως έτρωγα ένα χάμπουργκερ και παραλίγο να καταλήξω να κοιτάω τα κυπαρίσσια ανάποδα.

Βασικά έγινα κάπως ρεζίλι γιατί σηκώθηκα όρθιος κι άρχισα να τρέχω γύρω γύρω στο μαγαζί με τα χέρια γύρω απ' το λαιμό μου προσπαθώντας να πάρω ανάσα. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα ήμουν σίγουρος πως θα πεθάνω και αποφάσισα πως θα ήταν καλό να βρω τρόπο να εκφράσω τις τελευταίες μου επιθυμίες. Έτσι, άρπαξα ένα μπουκάλι κέτσαπ κι επεχείρησα να γράψω στους τοίχους του καταστήματος πως θέλω να μ' αποτεφρώσουν και να σκορπίσουν τις στάχτες μου στον Ειρηνικό ή αν αυτό δε καταστεί εφικτό, έστω κάπου στο Σκαραμαγκά.

Πάνω που άρχισα να ακούω ορδές αγγέλων να με υποδέχονται τραγουδώντας Καίτη Ντάλη, με άρπαξε ένας κύριος από πίσω και με δεξιοτεχνία βοήθησε ώστε να εκσφενδονιστεί η μπουκιά απ' το λαιμό μου και να καταλήξει στο κούτελο ενός δεκάχρονου κοριτσιού με σιδεράκια που άρχισε ευθύς αμέσως να κλαίει.

Χάρηκα πάρα πολύ που τελικά θα ζούσα και έπεσα συγκινημένος στα χέρια του σωτήρα μου ο οποίος σύντομα έμαθα πως ήταν ένας διάσημος οραματιστής - μέντιουμ που κυκλοφορούσε με το όνομα 'Εφηβαίος'. Ο Εφηβαίος έβγαζε τα προς το ζην ενημερώνοντας τους πελάτες του τι υπήρξαν στη προηγούμενη ζωή τους, ενώ υποσχόταν πως μπορούσε να προβλέψει την ώρα θανάτου τους με ακρίβεια δευτερολέπτου.

Η παρ' ολίγον ολέθρια αυτή εμπειρία με οδήγησε στο να επαναπροσδιορίσω την αποστολή μου στη γη και μετά από πρότασή του, επισκέφθηκα τον Εφηβαίο στο χώρο εργασίας του. Αφού υπέβαλε τον εαυτό του σε ύπνωση μ' ενημέρωσε πως στη προηγούμενη ζωή ήμουν ή ταϊβανός μεταλλωρύχος ή πυγολαμπίδα ή κάτι ενδιάμεσο και μου ανακοίνωσε πως ξέρει την ώρα που θα πεθάνω.

Αυτό με τρόμαξε και πριν προλάβει να μιλήσει έφυγα τρέχοντας για να μη μάθω. Αλήθεια, πώς μπορεί να διαχειριστεί κανείς μια τέτοια πληροφορία; Αν μου έλεγε πχ. πως θα πεθάνω το 2234 κάπως θα ηρεμούσα, αλλά αν μάθαινα φερ' ειπείν πως φεύγω τον Απρίλη του 2010; Κι αν έχω κάνα ηλίθιο θάνατο, πχ. παθαίνοντας ασφυξία αφού κατά λάθος πέσω μέσα σ' ένα γιγάντιο μπολ με κρέμα καραμελέ;

Πέρασα πολλά συνεχόμενα βράδια άυπνος, ενώ τα πρωινά σπάνια έβγαινα απ' το σπίτι φοβούμενος πως ο θάνατος μου είχε στήσει καρτέρι σε κάθε γωνία. Η αγωνία μου είχε και πολλές σωματικές επιπτώσεις καθώς γέμισε όλο μου το κορμί μαύρα εξανθήματα κάνοντας με να πιστεύω πως η μαύρη πανούκλα με επέλεξε για να κάνει το θεαματικό comeback της.

Τελικά ενέδωσα. Ο Εφηβαίος δέχτηκε να με δει άμεσα και χωρίς να χάνω χρόνο ξεκίνησα για το γραφείο του. Όταν όμως έφτασα, βρήκα περιπολικά, δύο ασθενοφόρα και πολύ κόσμο μαζεμένο απέξω. Δυστυχώς, όπως με πληροφόρησαν οι γείτονές του, ο Εφηβαίος τηγάνιζε κεφτέδες όταν κατά λάθος πήδηξε η γάτα του μεσα στο τηγάνι καταστρέφοντας το τέλειο σχήμα τους που με τόσο κόπο είχε πλάσει. Εξοργισμένος έπνιξε τη γάτα αλλά μετά τον έπιασαν οι τύψεις και αυτοκτόνησε τρώγωντας 230 hot dog μαζί με τις συσκευασίες τους.

Φακ...

revqueer@yahoo.com

Ε Ναι Λοιπόν! ΕΙΜΑΙ!!

2008-05-27T15:00:00.002+03:00

Τι κοινό έχω εγώ με τη Beyonce, την Agatha Christie, τον Stephen King, το Michael Jackson, τη Lauren Bacall, το Leo Tolstoi και πολλούς άλλους;

Ανήκουμε στο αδικημένο ζώδιο της Παρθένου. Ναι κύριοι, καλά ακούσατε! Είμαι Παρθένος! Και με ωροσκόπο Παρθένο! Δηλαδή παρθένος στο τετράγωνο! Και δε ντρέπομαι που το λέω!

Ο τρομερός ρατσισμός που η ελληνική κοινωνία επιφυλλάσει για τους Παρθένους είναι κάτι που έχω φάει στο πετσί μου. Ξέρετε τι εννοώ. Τα βλέμματα αποστροφής που βλέπω κάθε φορα που το ανακοινώνω, η απέχθεια που συνήθως εκφράζεται μ' ένα «Ωχ!», οι ψίθυροι πίσω απ' τη πλάτη μου και τα αστειάκια εις βάρος μου! Αλλά δε θα κρύβομαι και θα φοβάμαι άλλο!

I'LL SAY IT LOUD, I'M VIRGO AND I'M PROUD!!!!

Κι ένας βλάκας μας αναλύει.

On other news,

Πληροφορήθηκα πως 12/6 επιστρέφει το Kathy Griffin: My Life on The D List στο Bravo, και 16/6 το λατρεμένο Weeds στο Showtime! Εμπρός καλό μου torrent!

Επίσης αποφάσισα επιτέλους να αγοράσω καινούριο κινητο. Περιμένω προτάσεις!

Τέλος με προσκάλεσαν Equilibrium και Strahd να εξηγήσω από πού προήλθε το revqueer. Βασικά δεν είναι τίποτα το φοβερό, κάπως θα ξενερώσετε, αλλά anyway...
Όταν ξεκίνησα το blog σκόπευα να γράψω σε συνέχειες την ιστορία ενός ομοφυλόφιλου in the closet (Το blog θα λεγόταν Greek Closet Story) ο οποίος προσπαθεί να κάνει τη μικρή του επανάσταση για να φύγει απ' το τέλμα στο οποίο έχει πέσει αλλά συνέχεια οι προσπάθειές του πέφτουν στο κενό. Κοινώς, αποφασίζει συνέχεια να κάνει στροφή 180 μοιρών αλλά συνήθως καταλήγει να κάνει τα πράγματα χειρότερα. Έτσι θεώρησα πως θα ήταν πολύ ειρωνικό να έχει ένα αρκετά 'αγωνιστικό' nickname και κατέληξα στο rev (revolution) και queer
Και επειδή κατά βάθος είμαι πολύ cheesy τύπος, Rêve (από τις λίγες γαλλικές λέξεις που ξέρω) σημαίνει όνειρο. Νομίζω.

Σειρά έχουν,
Voltsek, Cookie Basher, Cobden και Marvin!

Η φοβερή Bette Davis σε σπάνια συνέντευξη στο θρυλικό Johnny Carson. Ρε παιδιά, δεν υπάρχουν τέτοιες σταρ στις μέρες μας!

revqueer@yahoo.com

Μήνας του Μέλιτος

2008-05-25T15:33:00.002+03:00

Αγαπημένοι μου γονείς,

Εδώ όλα καλά! Φτάσαμε προχθές και είμαστε ενθουσιασμένοι! Η Σάσα σας στέλνει τους χαιρετισμούς της! Κλείσαμε τρεις μέρες γάμου! Εγώ παντρεμένος! Απίστευτο δεν είναι;

Το Σάο Πάολο είναι πραγματικά υπέροχο! Πόσο δίκιο είχε ο μπαμπάς που επέμενε να έρθουμε! Ο κόσμος είναι τόσο ζεστός εδώ, τόσο ανοιχτός, σε κοιτάζει δίχως κακία! Έχουμε πολλά να μάθουμε απ' αυτούς!

Σήμερα το πρωί μας υποδέχτηκε στο ξενοδοχείο ο Φεδερίκο, που θα μας ξεναγεί εδώ γύρω. Είναι πραγματικά υπέροχος! Έχει πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία το Σάο Πάολο, κι ο Φεδερίκο μας την εξηγεί εκπληκτικά! Έχει καταπράσινα μάτια και του αρέσει να φοράει κάτι ανάλαφρα πουκαμισάκια ανοιχτά μέχρι το στέρνο. Πρέπει και να γυμνάζεται πολύ γιατί οι πλάτες του είναι σα βουνό. Μου θυμίζει το Κώστα που κάναμε πολύ παρέα στη σχολή. Τον θυμάστε;

Τέλοσπάντων, τι έλεγα; Ναι, το Σάο Πάολο είναι πολύ ζωντανό όλο το 24ωρο, και μετά τη πρωινή ξενάγηση η Σάσα είχε κουραστεί και γύρισε στο ξενοδοχείο, ενώ εγώ έμεινα με το Φεδερίκο ο οποίος με πήγε σε κάτι εκπληκτικά μπαρ εδώ πέρα. Ο Φεδερίκο είναι τυπικός Βραζιλιάνος, έχει σκούρο δέρμα και πολύ άσπρα δόντια. Και όπως όλοι είναι πολύ φιλικός και μου χαμογελάει συνέχεια. Μετά από μερικά ποτά ήμασταν κάπως μεθυσμένοι και χορεύαμε έξαλλα με τ' άλλα αγόρια στο μαγαζί! Ναι καλά διάβασες μαμά. Εγώ χόρευα! Κρίμα που δε μπόρεσε να έρθει κι η Σάσα. Θα περνάγαμε υπέροχα!

Μετά με πήγε σ' ένα πανέμορφο πάρκο να δούμε τον ήλιο ν' ανατέλλει. Πρέπει οπωσδήποτε να έρθετε με τους Παπαδόπουλος να δείτε τον ήλιο ν' ανατέλλει από εδώ. Μοναδική εμπειρία! Σκέτη ηδονή!

Η Σάσα σας στέλνει τα φιλιά της! Δυστυχώς έχει πάλι ημικρανίες και δε μπορεί να βγαίνει πολύ. Κρίμα γιατί ο Φεδερίκο με πήγε σ' ένα καταπληκτικό σπα, δηλαδή περισσότερο σα σάουνα ήταν, και με γνώρισε σε πολλούς φίλους του με τους οποίους πλέον μας συνδέουν στενοί δεσμοί φιλίας. Πρέπει οπωσδήποτε να τους καλέσουμε στο εξοχικό στα Καλύβια, θα περάσουμε τέλεια!

Θα σας αφήσω τώρα, γιατί πρέπει να ετοιμαστώ! Θα περάσει ο Φεδερίκο σε λίγο και λέμε να πάμε εκδρομούλα σ' ένα γραφικό χωριουδάκι μακριά απ' τη φασαρία της μεγαλούπολης κι ίσως μείνουμε μια δυο μέρες σ' ένα φτηνό μοτέλ εκεί. Μην ανησυχήσετε αν δε πάρω τηλέφωνο ή αν δε λάβετε mail για λίγο καιρό, θα μαθαίνετε νέα μου απ' τη Σάσα που δυστυχώς δε θα μπορέσει να έρθει γιατί σ' αυτή τη περιοχή δεν επιτρέπονται γυναίκες. Είναι κάτι σαν το Άγιο Όρος.

Είμαστε τόσο ευτυχισμένοι!

Σας φιλώ,
ο Γιάννης σας!

Υ.Γ.: Μπαμπά, ρώτα το θείο Στέφανο τι λιπαντικό χρησιμοποιεί για το Toyota. Θα καταλάβει αυτός.

revqueer@yahoo.com

Γελάστε ΤΩΡΑ

2008-05-23T08:00:00.004+03:00

" If a person isn't generally considered beautiful, they can still be a success if they have a few jokes in their pockets. And a lot of pockets."

Andy Warhol

Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε να σου πει τι ψάχνει σ' ένα σύντροφο, 9 στους 10 θα απαντήσουν πως ψάχνουν κάποιον με χιούμορ.

Ας μη γελιόμαστε, ένας άνθρωπος μονίμως σοβαρός και ξενέρωτος είναι άκρως απωθητικός. Βέβαια, όπως είναι φυσικό, δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι καλό χιούμορ, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που έχουν αποκόψει τελείως το γέλιο απ' τη ζωή τους.

Ως γνωστόν, εγώ πάντα βοηθάω ανθρώπους που έχουν ανάγκη κι έτσι έφτιαξα μια λίστα με πέντε σπαρταριστά αστεία που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε για να κάνετε όποιο τεκνό επιθυμείτε να σέρνεται από πίσω σας.

Τα συγκεκριμένα αστεία τα χρησιμοποίησα στη συνάντησή μου με το Δημήτρη, η οποία αν και δεν οδήγησε σε σχέση ή σεξ, εγώ τη θεωρώ πετυχημένη.

Διαβάστε προσεκτικά.

1) Αντί Καλομοίρα Σαράντη, μήπως έπρεπε να τη λένε Καλομοίρα Πενήντη;
2) Τι πετάει και βρωμάει; Το αερόσκατο.
3) Αν οι αράπηδες την έχουν μεγάλη, εγώ μήπως πρέπει να δηλώνω έβενος;
4) Τι κοινό έχουν ένας ραβίνος, ένας παπάς κι ένας καθολικός ιερέας; (αυτό δε το έχω βρει ακόμα, αλλά είμαι σίγουρος πως θα σκαρφιστώ σύντομα κάποια ξεκαρδιστική απάντηση.)
5) Γιατί οι bears έχουν τρίχες; Γιατί δεν είναι twinks.

Με αυτά τα αστεία - όπλα στη φαρέτρα σας, μπορείτε να πετύχετε κάθε ποθητό στόχο! Προσοχή όμως!!! Το πιο σημαντικό είναι να καταφέρετε να τα πείτε με τέτοιο τρόπο, ώστε να μη φαίνεται πως έχουν σχεδιαστεί εκ των προτέρων. Πρέπει να κατευθύνετε με μαεστρία τη κουβέντα προς τα εκεί που θέλετε για να έχετε επιτυχία. Κι ενώ στη περίπτωση του αστείου της Kαλομοίρας αυτό είναι εύκολο καθ' ότι η Γιουροβίζιον συζητιέται νυχθημερόν αυτή τη περίοδο, δεν ισχύει το ίδιο για τα υπόλοιπα τόσο εύστοχα καλαμπουράκια.

Σας τα παρουσιάζω όπως τα είπα εγώ στη συνάντηση μου με το Δημήτρη.

2)
Δημήτρης: Με συγχωρείς, πάω λίγο τουαλέτα.
Εγώ: Για το ψιλό σου ή το χοντρό σου;
Δημήτρης: Ερμ....
Εγώ: Τι πετάει και βρωμάει; Το αερόσκατο.

3)
Δημήτρης: ...κι έχω σταματήσει ν' αγοράζω πια cd. Τώρα με το adsl...
Εγώ: Ούτε από μαύρους αγοράζεις;
Δημήτρης; Ε, παλιότερα ναι. Τώρα πια δεν έχει νόημα.
Εγώ: Αν οι αράπηδες την έχουν μεγάλη, εγώ μήπως πρέπει να δηλώνω έβενος;

4)
Εγώ: ....και με βρήκαν ξεβράκωτο να κρέμομαι απ' το πολυέλαιο!
Δημήτρης: (Κάπως αμήχανα) Έλα Χριστέ!
Εγώ: Τι κοινό έχουν ένας ραβίνος, ένας παπάς κι ένας καθολικός ιερέας;
Δημήτρης: Τι;
Εγώ: Χμμμ.....

5)
Εγώ: Ποιό είναι το αγαπημένο σου ζώο που ζει στο δάσος;
Δημήτρης: Χμ... Δε το 'χω σκεφτεί! Το ελάφι;
Εγώ: Όχι...
Δημήτρης: Τι όχι;
Εγώ: Πες άλλο!
Δημήτρης: Τι άλλο;
Εγώ: Ζώο! Του δάσους! Που είναι το αγαπημένο σου!
Δημήτρης: Σου είπα! Το ελάφι!
Εγώ: Όχι το ελάφι ρε παιδί μου! Να! Κοίτα! (σηκώνομαι όρθιος και με τις κινήσεις μου μιμούμαι αρκούδα και γρυλίζω)
Δημήτρης: Ρινόκερος;
Εγώ: Καλά χεσ' το! Γιατί οι bears έχουν τρίχες; Γιατί δεν είναι twinks.

Καλή τύχη guys!

revqueer@yahoo.com

Hag Me

2008-05-21T08:00:00.005+03:00

Θεά! Θεά! Θεά!

Ποια χαρακτηριστικά έχουν οι παρακάτω γυναίκες που κάνουν τα γκέι αγοράκια μικρής ή μεγαλύτερης ηλικίας να τρέχουν μανιασμένα από πίσω τους; Είναι απλά η εμφάνιση και το ταμπεραμέντο ικανό ν' αναδείξουν μια κοινή θνητή σε γκέι icon ή εξίσου μας ιντριγκάρει μια τραγική ζωή ή μια γερή δόση bitchiness?

Όπως και να έχει, οι συγκεκριμένες κυρίες το ξέρουν πολύ καλά πως έχουν πέραση στο γκέι κοινό και κάνουν ό,τι μπορούν να προσαρμοστούν στα δεδομένα του. Από τις δηλώσεις της Madonna "I'm a gay man trapped in a woman's body", το καθαρά ομοερωτικό θέαμα που προσφέρει η Kylie στις συναυλίες της (όσοι πάτε αύριο να κάνετε αναλυτικό αφιέρωμα στα μπλογκ σας!) μέχρι τις politically incorrect ατάκες της Kathy Griffin,

όλες προσπαθούν να πάρουν κομμάτι της τεράστιας γκέι πίτας, καθώς οι γκέι φαίνεται να είναι το πλέον πιστό και προσοδοφόρο κοινό.

Επίσης είναι αρκετά ενδιαφέρον το γεγονός πως πίσω απ' αυτές τις ντίβες κρύβονται στρατιές γκέι στυλιστών, κομμωτών, image makers και χορογράφων που σίγουρα δίνουν συμβουλές στις εν λόγω κυρίες πριν από κάθε τους βήμα.

Βέβαια, πού και πού ξεσπάνε μικρά σκανδαλάκια, όπως τότε που ο Boy George απεκάλεσε τη Madonna υποκρίτρια διότι η Kabbalah που άλλαξε τη ζωή της και τη μετέτρεψε στη σοφότερη γυναίκα του κόσμου που έχει τις απαντήσεις για όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα, δεν αποδέχεται την ομοφυλοφιλία, κάτι που η ίδια φυσικά έσπευσε να διαψεύσει.

Όπως και να έχουν τα πράγματα, η αλήθεια είναι πως στο πρόσωπο αυτών των γυναικών πολλοί έχουν βρει είδωλα για να λατρεύουν, και ίσως ενα είδος κατανόησης και αποδοχής που δε βρίσκουν αλλού.

Και το παιχνίδι καλά κρατεί!

Και φυσικά χρόνια πολλά στους Κωνσταντίνους και τις Ελένες, μπλόγκερ ή μη!

revqueer@yahoo.com

Η Γκομενίτσα Μου

2008-05-19T00:00:00.001+03:00

Αντιμετωπίζοντας διάφορες οικονομικές δυσκολίες, πήρα την απόφαση να γίνω ναυτικός για να συμπληρώσω το εισόδημά μου.

Με προσέλαβαν δοκιμαστικά στο εμπορικό πλοίο «Σουζάννα» κι όπως ετοίμαζα τις βαλίτσες μου ανυπομονούσα να γνωρίζω τις θάλασσες του κόσμου. Με φανταζόμουν στις Ινδίες να φορτώνω κάρυ, να ψαρεύω ανέμελα στις ακτές της Μαδαγασκάρης, να πέφτουμε σε τρικυμία στη μέση του Ατλαντικού κι εκεί που είμαστε σίγουροι πως θα βυθιστούμε να αρπάζω το τιμόνι απ' τα χέρια του πανικόβλητου καπετάνιου και με πρωτοφανή μαεστρία να μας οδηγώ στη σωτηρία κερδίζοντας την ευγνωμοσύνη και το θαυμασμό των συντρόφων μου.

Φτάνοντας στο λιμάνι ανακάλυψα πως το «Σουζάννα» κάνει καθημερινά τη διαδρομή Πειραιάς- Αίγινα μεταφέροντας εφημερίδες και φιστίκια και οι συνθήκες πάνω στο πλοίο ήταν πολύ διαφορετικές απ' αυτές που είχα φανταστεί. Ο καπετάνιος ΔΕΝ ήταν γλυκούλης γεράκος με άσπρη γενειάδα και πίπα, αλλά ένας σαραντάρης που μύριζε σα χαλασμένη τσιπούρα κι έχω να πω πως από τη πρώτη στιγμή δε με συμπάθησε καθώς πέταξε 6 απ' τις 7 βαλίτσες μου στη θάλασσα πριν καν μπω στο πλοίο.

Η δουλειά ήταν σκληρή και το περιβάλλον αφιλόξενο. Οι σύντροφοι στο πλοίο ήταν εξαιρετικά αθυρόστομοι και εξαπέλυαν για τη πλάκα τους ύβρεις που καθόλου δε ταίριαζαν με την ευαίσθητη ιδιοσυγκρασία μου. Σε λίγο άρχισαν να μιλάνε για γυναίκες κι εγώ διακριτικά απομακρύνθηκα τάχα μου να βρω κρεμάστρες να κρεμάσω τα ρούχα μου απ' τη βαλίτσα. Δυστυχώς δεν υπήρχε αρκετά ευρύχωρη ντουλάπα on board κι έτσι βρέθηκα στη μέση της παρέας να ακούω μπίχλες ναυτικούς να περιγράφουν με κάθε λεπτομέρεια τις πρόσφατες σεξουαλικές τους επαφές. Από μένα καθ' ότι νεότερος, περίμεναν να ακούσουν τα πλέον χειρότερα κι όταν ήρθε η σειρά μου κόμπιασα, αλλά για να μη τους απογοητεύσω είπα με στόμφο «Όλες οι γυναίκες είναι πουτάνες», κάτι που φάνηκε να τους ικανοποιεί προς το παρόν.

Όπως όμως οι μέρες περνούσαν, οι σύντροφοι γινόταν όλο και πιο πιεστικοί. Όλο απέφευγα να απαντήσω ευθέως για τις ερωτικές μου κατακτήσεις, αλλά έβλεπα στα μάτια τους πως αν δεν έλεγα κάτι και σύντομα θα με πετούσαν στους καρχαρίες που σίγουρα περιτριγυρίζουν την Αίγινα αναζητώντας νεανική ομοφυλόφιλη σάρκα να κορέσουν τη πείνα τους.

Έτσι κατασκεύασα την Ισμήνη.

Η Ισμήνη ήταν 22 ετών, ξανθιά και γαλανομάτα και είχαμε ήδη κλείσει ένα χρόνο σχέσης. Σπούδαζε στα Τ.Ε.Ι. διοίκηση επιχειρήσεων, ο πατέρας της ήταν κατασκευαστής πινακίδων οδικής κυκλοφορίας, είχε δύο μικρότερα αδέρφια, το Σταμάτη και το Γρηγόρη, και χόρευε εξαιρετικά σάμπα. Η Ισμήνη με λάτρευε κι εγώ το ίδιο, αλλά παράλληλα της είχα εξηγήσει πως είμαι πολύ άντρας και είχα ορμές και με κάποιο δισταγμό είχε συμφωνήσει πως πού και πού είχα το δικαίωμα κι εγώ σαν άντρακλας να τσιλημπουρδίσω λίγο.

Μόλις μπήκε η Ισμήνη στη ζωή μου, η εκτίμηση που είχαν οι υπόλοιποι στο πλοίο για μένα αυξήθηκε κατακόρυφα. Τα πειράγματα έδιναν κι έπαιρναν, και ειδικά αφού τους έδειξα φωτογραφία της (απόκομμα απ' το marie claire) έγινα ο Mr. Popular της «Σουζάννας» και μου συγχωρούσαν όλα τα λάθη, ακόμα και όταν τραβώντας ένα μοχλό για να δω τι κάνει έστειλα δύο τόνους αιγινίτικο φιστίκι στο πάτο της θάλασσας.

Τότε ήταν που ένας καινούριος μαλάκας ήρθε στο πλοίο. Απ' την αρχή με ανταγωνιζόταν και φαινόταν πως δε θα τα πηγαίναμε καλά. Με φώναζε περιπαιχτικά «το φασολάκι», «ο μαντάμ» κι «ο φιρφιρίνος». Εγώ νιώθοντας τη λεπτή ισορροπία που είχα κατασκευάσει ν' απειλείται του έδειξα φωτογραφία της γλυκιάς Ισμήνης μήπως το βουλώσει κι αυτός αμέσως αναγνώρισε πως ήταν η Κάτια Ζυγούλη και αμφισβήτησε ευθέως την ειλικρίνεια των λεγομένων μου. Εγώ τσατισμένος και σε κατάσταση πανικού του είπα πως θα του τη γνώριζα μόλις δέναμε στο Πειραιά και θα τον αποστόμωνα μια και καλή.

Όπως μπαίναμε στο λιμάνι, ήξερα πως η ώρα της αλήθειας είχε φτάσει. Κατεβαίνοντας πρώτος απ' το πλοίο ένιωθα τα βλέμματα των συντρόφων μου καρφωμένα πάνω μου. Όντως είχαν σχεδόν κρεμαστεί απ' τη κουπαστή και με κοίταζαν με αγωνία. Τελικά άρπαξα τη πρώτη ξανθιά που βρήκα μπροστά μου, της έβαλα με τρόπο ένα εικοσάευρω στο σουτιέν ανάμεσα στα στήθη για να την αποζημιώσω για τη συμμετοχή της στο 'κόλπο' μου και τη φίλησα παθιασμένα με αποτέλεσμα να υποστώ απ' το γκόμενό της που εμφανίστηκε απ' το πουθενά κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις που απέτρεψαν τη συνέχιση της τόσο ελπιδοφόρας καριέρας μου στο χώρο της ναυσιπλοΐας.

revqueer@yahoo.com

Some things are so obvious!

2008-05-16T08:00:00.000+03:00

revqueer@yahoo.com

ΙδιογρΑφως

2008-05-14T08:00:00.004+03:00

Αποφάσισα να απαντήσω στη πρόσκληση του Keen On Boys και Θράσου, και θεώρησα πως θα ταίριαζε στο κλίμα του μπλογκοπαίχνιδου ν' αναφέρω την άγνωστη σε πολλούς ιστορία που κρύβεται πίσω απ' την εφεύρεση της πρώτης γραφομηχανής, πρόδρομο του σημερινού πληκτρολογίου, που μας στέρησε τη χαρά των χειρόγραφων κειμένων. Ναι το ξέρω, τα γράμματα μου είναι χάλια, και τις φωτό τις τράβηξα πολύ πρόχειρα ελλείψει χρόνου! Να είστε επιεικείς. Μεταξύ του κειμένου της φωτογραφίας και του τελικού κειμένου από κάτω υπάρχουν διαφορές.

Η Γραφομηχανή

Η εφεύρεση της γραφομηχανής αποδίδεται στο Κωνσταντίνο Γραφομηχανή απ' όπου και πήρε το όνομά της. Η κατασκευή της υπολογίζεται πως έγινε το Δεκέμβρη του 1852.

Ο Γραφομηχανής ήταν συγγραφέας ρομάντζων με προκλητικό περιεχόμενο και ερασιτέχνης ιερέας. Έγραψε μερικά απ' τα καλύτερα ρομάντζα της εποχής. Πάταγο είχαν κάνει τα έργα του 'Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται τρίο', 'Τα μάτια της είχαν το χρώμα της ναφθαλίνης' και κυρίως το έργο που θεωρείται από πολλούς το αριστούργημά του 'Σ' αγαπάω βρε μπουχέσα', μια συγκινητική ερωτική ιστορία μεταξύ μιας πόρνης κι ενός σακάτη αμφισεξουαλικού τροχονόμου που διαδραματίζεται στην έρημο της Σαχάρας.

Αφορμή για την εφεύρεση της γραφομηχανής στάθηκε το γεγονός πως ο Γραφομηχανής σε ηλικία 35 ετών έχασε και τα δύο του χέρια προσπαθώντας να βουρτσίσει τα δόντια ενός λιονταριού σ' ένα απ' τα πολλά ταξίδια του στην Αφρική με την οργάνωση 'Ζούγκλα Δε Σημαίνει Και Χαλασμένα Δόντια' της οποίας υπήρξε ιδρυτικό μέλος.

Αρχικά, ο Γραφομηχανής αναγκαζόταν να βουτά τη μύτη του στο μελανοδοχείο και να γράφει έτσι, αλλά επειδή η μύτη του ήταν πλακουτσωτή δυσκολευόταν ιδιαίτερα να βάζει τόνους και κυρίως περισπωμένες. Έτσι, ένα βράδυ, αγανακτισμένος από τη κούρασή του και ευρισκόμενος σε μία κατάσταση έντονης μαστούρας λόγω της συνεχόμενης εισπνοής μελανιού κατασκεύασε μέσα σε 17 λεπτά τη πρώτη πρόχειρη γραφομηχανή χρησιμοποιώντας ως πρώτα υλικά ελαιόλαδο, ξύλα μπαμπού, πλατανόφυλλα και δύο βερίκοκα.

Η επιτυχία της εφεύρεσης ήταν άμεση και σύντομα τράβηξε τη προσοχή της διανόησης της εποχής που υιοθέτησε άμεσα το πρωτοποριακό αυτό σύστημα καταγραφής κειμένων. Βέβαια τους πήρε καιρό να καταλάβουν πως είναι πολύ πιο εύκολο να πληκτρολογούν με τα δάχτυλα αντί με τη μύτη όπως έκανε ο Γραφομηχανής, αλλά ευτυχώς δεν ήταν πολύ αργά.

Δυστυχώς το τέλος του Γραφομηχανή ήταν άδοξο. Είχε χώσει το κεφάλι του στη στοματική κοιλότητα ενός ιπποπόταμου για να του καθαρίσει το πίσω-πίσω τραπεζίτη έχοντας την οδοντόβουρτσα στο αυτί του, όταν ο ιπποπόταμος βαρέθηκε να κρατάει το στόμα του ανοικτό, παίρνοντας για πάντα από κοντά μας αυτό το τόσο δημιουργικό άνθρωπο.

(για το http://www.autographcollectors.blogspot.com/)

Οι οδηγίες είναι:
1. Σχεδιάζεις ή ζωγραφίζεις
2. Σαρώνεις ή φωτογραφίζεις
3. Δημιουργείς ανάρτηση
4. Προσθέτεις τον σύνδεσμο autographcollectors.blogspot.com

Αν θέλουν συνεχίζουν Dante, Nasos και Voltsek.

revqueer@yahoo.com

Ζογκλέρ

2008-05-11T21:00:00.000+03:00

Μια ομάδα ανθρώπων που πέφτει πολύ συχνά θύμα ρατσισμού αλλά η φωνή της σπάνια ακούγεται είναι οι ζογκλέρ. Ενώ ο κόσμος δείχνει να έχει αγκαλιάσει τους υπόλοιπους 'καλλιτέχνες τσίρκου', και ιδίως τους ακροβάτες, στο θέμα των ζογκλέρ κυριαρχούν ακόμα μεσαιωνικές προκαταλήψεις που κάνουν τη ζωή τους ανυπόφορη.

Ενώ θα περίμενε κανείς οι ομοφυλόφιλοι, ως άλλη καταπιεσμένη ομάδα, θα έσπευδαν να αγκαλιάσουν αυτούς τους τόσο ξεχωριστούς ανθρώπους, έχω παρατηρήσει πως είναι από τα μεγαλύτερα ταμπού που αρνείται να ξεπεράσει η κοινότητά μας. Σκεφτείτε το και μόνοι σας. Πόσους γκέι ζογκλέρ φίλους έχετε;

Θέλοντας να βοηθήσω στο να ακουστούν τα αιτήματα αυτών των τόσο ιδιαίτερων ανθρώπων, αποφάσισα να συναντήσω όλους τους γκέι ζογκλέρ και να σας μεταφέρω τα προβλήματά τους. Μετά από ενδελεχή έρευνα ανακάλυψα πως είναι δύο στην Ελλάδα και αφού μιλήσαμε στο τηλέφωνο υποσχέθηκα να κάνω τα πάντα για να προωθήσω τα αιτήματά τους.

Πριν από τη πρώτη μου συνάντηση μαζί τους, είχα αρκετό άγχος μη πετάξω καμιά ζογκλεροφοβική κοτσάνα και παρεξηγηθούν, αλλά τελικά όταν τους είδα από κοντά με εξέπληξε ευχάριστα το πόσο σα κανονικοί άνθρωποι ήταν.

Μετά τις απαραίτητες συστάσεις (δε περίμενα να πουν τα πραγματικά τους ονόματα, αλλά αυτοί μου τα είπαν σα να μη ντρέπονταν γι' αυτό που είναι) έφερα δειλά δειλά τη συζήτηση στη 'κατάστασή' τους. Έκπληκτος ανακάλυψα πως δε συμφωνούσαν μαζί μου και μου είπαν πως δεν ένιωθαν πως είχαν βιώσει κάποιο είδος ρατσισμού. Τι σπουδαίοι άνθρωποι! Τι μεγαλείο ψυχής! Να τελικά που η δύναμη της θέλησης υπερνικά όλα τα εμπόδια!

Όσο κι αν επέμενα πως είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας, εκείνοι εξοργίζονταν και άρχισαν να γίνονται αγενείς. Εγώ κράτησα τη ψυχραιμία μου σκεπτόμενος τα μύρια βάσανα που αναμφισβήτητα θα είχαν περάσει με αποτέλεσμα να είναι τόσο μαλάκες, χάιδεψα στοργικά τα μπούτια τους και τούς εξήγησα πως δεν υπήρχε λόγος να φοβούνται να μιλήσουν ελεύθερα μπροστά μου.
«Εγώ αγαπάω τους ζογκλέρ και τους αποδέχομαι ακριβώς όπως είναι» είπα με έμφαση.
«Δε σ' αγαπάμε όμως εμείς» είπε ο ένας ζογκλέρ και σηκώθηκε να φύγει εξοργισμένος ενώ ο άλλος σύντομα τον ακολούθησε.

Γιατί αυτή η συμπεριφορά; Γιατί τέτοια άρνηση στη χείρα βοηθείας που με αυταπάρνηση τους προσέφερα; Μήπως κακώς πάσχιζα για προβλήματα άλλων ανθρώπων όταν οι ίδιοι φαινόταν αδιάφοροι να αποδείξουν στο κόσμο πως τελικά έχουν κάποια αξιοπρέπεια;

Σ' εκείνο το σημείο, η ψυχραιμία μου μ' εγκατέλειψε και άρχισα να ουρλιάζω στη καφετέρια «Κοιτάχτε τους! Είναι ζογκλέρ!» και τους πέταγα τα σερβίτσια ελπίζοντας να τα πιάσουν στον αέρα και να τα πετάνε πέρα δώθε (ή όπως σκατά λέγεται αυτό που κάνουν οι ζογκλέρ με ό,τι αντικείμενο βρουν μπροστά τους) για να δει ο κόσμος τη κατάντια τους. Δυστυχώς οι 3 κούπες του καφέ που πέταξα προσγειώθηκαν πάνω στα κεφάλια ισάριθμων μπρατσωμένων μαύρων αμερικανών παικτών baseball που είχαν επισκεφθεί την Αθήνα για να ανακαλύψουν την ελληνική κουλτούρα, κι αφού εξαγριωμένοι με ξάπλωσαν στο πάτωμα, χόρεψαν το Ζορμπά πάνω στο αδύναμο κορμί μου.

Οι ζογκλέρ κοιτούσαν τα τεκταινόμενα γελώντας και στο τέλος χειροκρότησαν ενθουσιωδώς τους μαύρους αποδεικνύοντας πως μερικές φορές τα στερεότυπα σε ορισμένους ανθρώπους δεν αποδίδονται άδικα.

Ζογκλέρ παιδί μου! Τι να περιμένεις;

(Next time: Ιδιογράφως)
revqueer@yahoo.com

Μεγάλοι Καλλιτέχνες, Σπουδαία Έργα (ΙΙ)

2008-05-10T08:00:00.000+03:00

Πρώτο Μέρος εδώ

Συνεχίζουμε με αφιέρωμα στο μεγάλο Αμερικάνο ζωγράφο Jackson Pollock μια αρκετά αμφιλεγόμενη φιγούρα, με ένα στυλ πολύ προσωπικό και ξεχωριστό. Οι αναλύσεις μάλλον περιττεύουν, ο καθένας βλέπει στα έργα του αυτό που θέλει, ας τα αφήσουμε να μας μιλήσουν μόνα τους λοιπόν. Είναι αρκετά ενδιαφέρον να πούμε πως από ένα σημείο και μετά στη καριέρα του ο Pollock σταμάτησε να δίνει τίτλους στα έργα του και απλά έγραφε τον αύξοντα αριθμό του έργου με το σκεπτικό πως "...Numbers are neutral. They make people look at a picture for what it is - pure painting." Έτσι, πήρα το θάρρος να δώσω ο ίδιος τίτλους, ανάλογα με τα συναισθήματα που είχα βλέποντας τα έργα. Μη διστάσετε να κάνετε κι εσείς το ίδιο.

'Ταξίδι στο Καπανδρίτι' 1947

'Μια κυρία στα μπουζούκια' 1949

'Η Φαρμακόγλωσση' 1953

'Ο Καιρός γαρ Εγγύς' 1938

'Τι φρούτα βγάζει η Καλαμάτα;' 1944

(Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, είμαι φαν του Pollock!)

(Next Time: Ζογκλέρ)
revqueer@yahoo.com

Η αυτοβιογραφία μου: Σημειώσεις

2008-05-08T00:01:00.000+03:00

Ξεκινώντας το δύσκολο έργο της εξιστόρησης της έως τώρα πορείας μου στη γη, έρχομαι αντιμέτωπος με πολλές αναμνήσεις, άλλες δυσάρεστες και άλλες πιο δυσάρεστες. Δε μπορώ όμως παρά να διακατέχομαι από μια ελπίδα στα δασύτριχα στήθη μου! Μία ελπίδα πως το έργο που θ' αφήσω πίσω θα αποτελέσει κατευθυντήριο οδηγό για τα πολλά νέα παιδιά που θα με κοιτάνε ως πρότυπο, όταν επιτέλους καταφέρω να γίνω ο πρώτος γκέι άντρας που το πρόσωπό του θα κοσμεί γραμματόσημο του ελληνικού κράτους, όνειρο που επιθυμώ διακαώς να πραγματοποιήσω τα τελευταία 5 χρόνια αντιμετωπίζοντας πολλά γραφειοκρατικά εμπόδια.

Παραθέτω μερικά ενδιαφέροντα και σημαντικά περιστατικά της ζωής μου.

1) Αναμνήσεις από παιδική ηλικία:

Ακόμα θυμάμαι τη μέρα που άρθρωσα τις πρώτες μου λεξούλες. Είχα συμπληρώσει τα εφτά μου χρόνια και οι γονείς μου είχαν πλέον πειστεί πως δε θα μίλαγα ποτέ, γεγονός που χαλούσε τα σχέδιά τους να με κάνουν κεντρικό παρουσιαστή ειδήσεων στην ΕΤ-1.

Θυμάμαι είχε φοβερή ζέστη εκείνη την ημέρα και η μητέρα μου με είχε πάει βόλτα στο Σύνταγμα να με ρίξει στο συντριβάνι να δροσιστώ. Κάποια στιγμή, ξέφυγα απ' τη προσοχή της, πέρασα την Αμαλίας και πλησίασα τους τσολιάδες τη στιγμή που άλλαζε η φρουρά. Όπως σήκωνε το πόδι του ένας τσολιάς και καθότι λόγω ύψους ήμουν εκτός του οπτικού του πεδίου, μου έδωσε μια γερή κλωτσιά που με έστειλε ιπτάμενο στον αέρα μέχρι που προσγειώθηκα άτσαλα κάτω απ' το άγαλμα του Χαρίλαου Τρικούπη. Όταν η μητέρα μου ήρθε τρέχοντας προς το μέρος μου και με ρώτησε έντρομη αν είμαι καλά, τη κοίταξα στα μάτια (το λέω κι ανατριχιάζω) και της είπα με κάθε σοβαρότητα «Δυστυχώς Επτωχεύσαμεν!» κάνοντάς τη να πιστεύει μέχρι σήμερα πως είμαι μετεμψύχωση του Χαρίλαου Τρικούπη, κάτι που υπήρξε ανασταλτικός παράγοντας για την ομαλή ωρίμανση της προσωπικότητάς μου.

2) Πρώτα ερωτικά σκιρτήματα:

Ο πρώτος μου εφηβικός έρωτας ήταν ο κύριος που εμφανίζεται στο logo των KFC. Το περιποιημένο του μουσάκι και το αισθησιακό του χαμόγελο τροφοδοτούσαν για χρόνια τις φαντασιώσεις μου με ανεξάντλητα ερωτικά σενάρια, και ακόμα ομολογώ πως ερεθίζομαι όποτε βλέπω τηγανητό κοτόπουλο.

3) Πρώτη εκδήλωση επαναστατικότητας:

Στα 19 μου αντιμίλησα πρώτη φορά στη μητέρα μου. Με έντυνε για να πάω στο Πανεπιστήμιο και όπως μου έφτιαχνε τη χωρίστρα τη κοίταξα με πείσμα και της πρότεινα να μου τη κάνει δεξιά αντί για αριστερά όπως συνήθιζε. Είμαι πεπεισμένος πως ήταν σωστή η επιλογή μου να της μιλήσω κι ας το πλήρωσα ακριβά καθότι μου έχωσε τη χτένα βαθιά στο λαιμό και με είπε «αχάριστο κωλόπαιδο».

4) Ύστερη εφηβική ηλικία και η μέρα που δεν έγινα άντρας:

Από γενιά σε γενιά συνηθίζεται στην οικογένειά μου, όταν οι γιοί συμπληρώνουν το εικοστό πρώτο έτος της ηλικίας τους να υποβάλλονται σε μια ιδιότυπη δοκιμασία για να εξακριβωθεί ο ανδρισμός τους. Συγκεκριμένα κάθε γιος της οικογένειας οδηγείται με δεμένα τα μάτια στη μέση ενός δάσους. Εκεί, χωρίς τροφή και νερό πρέπει να επιβιώσει για μία εβδομάδα.

Για καλή μου τύχη μετά της πρώτες ώρες πανικού που έμεινα μόνος στο δάσος, κατέφθασε ένα κομβόι 45 γκέι Ισπανών για να κάνουν κάμπινγκ. Η εβδομάδα κύλησε θαυμάσια, αλλά από τη ξέφρενη διασκέδαση μπέρδεψα τις μέρες και όταν γύρισε ο πατέρας μου να με πάρει με βρήκε τσίτσιδο να κοιμάμαι αγκαλιά μ' ένα Ισπανό πυροσβέστη στη κορυφή ενός πεύκου. Προσπάθησα να τα μπαλώσω, αλλά με πρόδωσαν οι δαγκωματιές που είχα αφήσει στο πεταχτό ποπό του πυροσβέστη, δαγκωματιές που ταίριαζαν πλήρως με την οδοντοστοιχία μου.

Παρ' όλα αυτά, ο πατέρας μου συνεχίζει να πιστεύει πως είμαι στρ8.

Καθ' ότι η αυτοβιογραφία βρίσκεται ακόμα σε πολύ αρχικά στάδια, θα ήθελα να με βοηθήσετε στην ανεύρεση ενός ταιριαστού τίτλου ο οποίος να αρμόζει σε πρόσωπο του βεληνεκούς μου. Έχω σκεφτεί έως τώρα:
-Rev: Ο άνθρωπος πίσω απ' το θρύλο παραμένει θρύλος.
-O Rev τραγουδά και θυμάται (το βιβλίο θα συνοδεύεται με cd όπου θα τραγουδάω γνωστές επιτυχίες του Μητροπάνου)
- Rev: Αν δεν είχα και μένανε;
Περιμένω προτάσεις.

(Next Time: Μεγαλοι Καλλιτέχνες, Σπουδαία Έργα ΙΙ)
revqueer@yahoo.com

Αν ήταν έτσι το μονόζυγο....

2008-05-07T21:53:00.003+03:00

...πόσοι θα ήμασταν πρωταθλητές;

Η Κατάρα της Μοχθηρής Αρκούδας

2008-05-07T08:00:00.001+03:00

{Αγαπητοί αναγνώστες, ο γ(κ)άμει έχασε πανηγυρικά σ' ένα στοίχημα που είχε βάλει μαζί μου, κι επειδή τελικά όπως αποδείχτηκε he's a man of his word, δέχτηκε όπως συμφωνήσαμε να γράψει και να μου στείλει κείμενο στο οποίο δεν εξαπολύονται οι γνωστές ύβρεις, απειλές και αθυροστομίες στις οποίες μας έχει συνηθίσει ο σπουδαίος αυτός ημιπαράφρων υβρεολόγος μπλόγκερ για να το δημοσιεύσω. Φαντάζεστε να έχανα εγώ και να έπρεπε να γράψω κείμενο ως γ(κ)άμει? Μπρρρρ...}

...Συνεχιζα να τρεχω και να ουρλιαζω πανικοβλητος.Στο μυαλο
μου το μονο που στροβιλιζε ηταν αυτο που μου ειχε πει ο
Μahler,ο Αψου και ολοι οι αλλοι...
"Μην πας για καφε μαζι του.Δεν τον κοβουμε για λογικο
ανθρωπο"
Βρηκα ενα στενο και χωθηκα μεσα.Γονατισα εξουθενωμενος
και ξεκινησα να παιρνω αργες αναπνοες.Επρεπε να σκεφθω
ενα τροπο να ξεφυγω επιτελους.Να βρω καποιον να με βοηθησει.Ποιος
μπορουσε να καταπιεσει το τερας που ειχε ξαμολυθει?
Το αλυχτισμα ακουστηκε και παλι.Ηταν κοντα.Οι τριχες στην
πλατη μου σηκωθηκαν καγκελο.
"Οχι ρε γαμωτο..πως με βρισκει συνεχεια?"
Μια απειλητικη σκια εκανε την εμφανιση της.Γυρισα προς
την αλλη πλευρα και ετοιμαστηκα να ξεκινησω παλι το τρεξιμο.
Προς την σωτηρια.Προς την ελευθερια..

...
Ο σερβιτορος αφησε τα ροφηματα μας στο τραπεζι και απομακρυνθηκε.
"Ωραιος κωλος,ε?"
"Εεε...δεν ξερω..."
"Ελα ρε..Ασε τα ψοφια.Αφου το ματι σου εκανε αστραπιαια κινηση και
καρφωθηκε εκει"
"Που το ειδες μωρε?"
"Καλα...εμενα δεν μπορεις να με κοροιδεψεις"
Η συζητηση συνεχιστηκε σε φιλικο τονο.Τελικα ηταν ευγενικο παιδι.
Συζητησιμο και φιλικο.Μπαρουφες λεγανε οι αλλοι.Το ηξερα πως
δεν ειναι τοσο κακος οσο δειχνει.Μου ειπε πως του αρεσει ο
σουρεαλιστικος τροπος γραφης μου.Τον ευχαριστησα και του
ανταπεδωσα το κοπλιμεντο.Σαστισε για λιγο.Σαν να γυαλισε το
ματι του.Δεν εδωσα σημασια και του ειπα πως ηταν η εμπευση μου
για να αναφερθω στον Γιο Γιο.Ανελυσα το ολο σκηνικο και πως
επηρεασε την συμπαθεια μου για την Λαϊκη Δημοκρατια της Κινας,
παρα την αγανακτηση μου για την παιδικη
εργασια,τα χαμηλα μεροκαματα,το Θιβετ.
"Οι Ιαπωνες ειναι καλυτεροι"
"Ισως...αλλα οι Κινεζοι εχουν μεγαλυτερη επιρροη και δυναμη πλεον"
"Οι Ιαπωνες εχουν πιο σεξυ γλωσσα"
"Οι Κινεζοι εχουν πιο γευστικη κουζινα"
"Οι Ιαπωνες ειναι μανουλες στα φαπιδια"
"Ναι...αλλα ο Ανγκ Λι πηρε Οσκαρ για 2 ταινιες του"
"Μου πας κοντρα?"
"Το καταλαβες,ε?"
Το κλιμα ειχε διαταραχθει.Τον εβλεπα πως ειχε παρει αναποδες.Και
ειπα να τον αποτελειωσω.Ετσι για να τον πειραξω.
"Οι Κινεζοι την εχουν πιο μεγαλη"
Αυτη η προταση μου ηταν και η σταγονα που ξεχειλισε το ποτηρι.
Αναποδογυρισε το τραπεζι και επεσε στο πατωμα.Ξεκινησε να
βγαζει αναρθρες κραυγες και να σφαδαζει απο τους πονους.
Ολο το μαγαζι ειχε γυρισει και κοιταζε ποτε εμενα ποτε αυτον.
Μια ροζ αυρα ξεκινησε να αναδυεται απο το κορμι του.Πηγα και
πηρα τον πυροσβεστηρα και ξεκινησα να τον ψεκαζω.
Οταν καταλαγιασε το συννεφο,ειδα
τι πραγματικα ειχε συμβει.Ειχε μεταλλαχθει πληρως.Μια πυκνη
ροζ γουνα ειχε παρει την θεση των ρουχων του,τα οποια ειχαν γινει
κουρελια..Ω θεε μου.Ηταν γυμνος και γεματος τριχα
.Αραγε θα μπορουσα να το δω...?
"Ta te gamito"
Σε ποιον αναφεροταν?
Σηκωσε το βλεμα του και ειδα τον Παναγαθο Στρατευμενο.Δεν ηταν
πλεον ανθρωπος.Με μια κινηση,βρεθηκε στα τεσσερα.Εβγαλε
μια κραυγη που εσπασε καθε γυαλικο στην καφετερια.Γυρισα γρηγορα
το κεφαλι και ειδα πως ολοι ειχαν βγει εξω.
"Ta te gamito pu pej poj tin ekune mikri"
Και χιμηξε απανω μου.Προλαβα και εκανα ενα βημα στο πλαι και
προσγειωθηκε στην μπαρα,την οποια εσπασε.Εκει το μυαλο μου
σταματησε να λειτουργει και επιασε δουλεια το ενστικτο.Ξεκινησα
να τρεχω....

....
Εφτασα στο Συνταγμα.Ερημια.Μα που ειχανε παει ολοι?4 εκατομμυρια
κοσμος και η κεντρικοτερη πλατεια αδεια?Πηρα στο τηλεφωνο τον
Αψου.Δοξα το θεο επιασα σημα.
"Αψου...σωσε με...με κυνηγαει ο.."
"Sorry boy.Εχει στηθει οργιο στον Πειραια με την συμμετοχη 3 εκατομμυριων
κατοικων του λεκανοπεδιου.Πρεπει να σε κλεισω.Με φωναζουν"
Τουτ...τουτ...τουτ...ηταν η καταδικη μου.Σημερα βρηκανε ολοι?Εμενα γιατι δε με καλεσαν?
"Ta te gamito..."
Ηταν στα 10 μετρα πισω μου.
Ετρεξα να κρυφτω πισω απο ενα δεντρο ενω μου πεταγε kurenai με
τρομαχτικη ταχυτητα.Ενα απο αυτα μου ξυρισε το μαγουλο.Γρυλιζε
και εκτοξευε.Και εκει ειδα την σανιδα σωτηριας μου...Η εισοδος του Μετρο.
Περιμενα μεχρι να βρω την καταλληλη ευκαιρια.Τον ακουσα που σταματησε
για να κατουρησει.Ετρεξα σαν τον ανεμο και μπηκα μεσα
.Χτυπησα εισιτηριο.Και εφτασα στην αποβαθρα για Ελευθεριος Βενιζελος.
1 λεπτο.Τοσο θα εκανε να φτασει ο συρμος.Ο γη αρχισε να τρεμει και ενα φως να
διαφαινεται απο το τουνελ.Το μετρο σταματησε και περιμενα να ανοιξουν οι πορτες
και να χωθω μεσα.Δε θα κατεβαινα σε καμια σταση.4 βηματα πριν εισελθω,
εμφανιστηκε μπροστα μου σπαζωντας τα πλακακια.Σκεφτηκα πως τις
μαλακιες του θα τις πληρωσει ο Ελληνας φορολογουμενος.Θυμωσα.
Θυμωσα πολυ.Το συναισθημα μεσα μου ολο και μεγαλωνε.Η σαρκα μου
ξεκινησε να καιει.Ηθελα να την σκισω.Τι πονος θεε μου...
Εκλεισα τα ματια για να μην βλεπω την καταντια μου.Και εκει ακουσα την φωνη
του John.
"Rev....you are the chosen one.Tame that beast."
Αυτο ηταν.Οι δυναμεις του υπερπεραν ειχαν επιστρατευθει μαζι μου.
Ανοιξα τα ματια και αντικρυσα το κτηνος.Μια αγνωστη δυναμη κατελαβε
τα χερια μου,τα οποια εκαναν κομματια την μπλουζα μου.Στο στομαχι
μου ξεκινησε να σχηματιζεται ενας κυκλος..και μετα μια καρδια...
Απο τα μεγαφωνα ακουστηκε και παλι ο John.
"You can do it Care Bear.....Just supress him"
Ξεκινησα να τραγουδαω a capella το Imagine.Ενα ζεστο συναισθημα
αγαπης ξεκινησε να ξεχειλιζει απο την κοιλια μου.Σαν ακτινα μαγικη.
Και τον περικυκλωσε.Το βλεμμα του αλλαξε.Τα αγρια χαρακτηριστικα
και το τριχωμα ξεκινησαν να εξαφανιζονται.Εβαλα πιο δυνατη φωνη.
Τραγουδησα απο τα βαθη της ψυχης μου.Εχυσα ενα δακρυ ετσι
οπως τον εβλεπα να γονατιζει και επανερχεται.Ηταν η δυναμη μου
που με εσωσε.Η δυναμη μου που τον λυτρωσε.Ζητησα απο ενα
υπαλληλο που ειχε ερθει να δει γιατι γινοταν τοσο σαματας κατι
να τον σκεπασω.Τον εβαλα σε ενα ταξι και τον πηγα στο ΚΤΕΛ.
Δεν μου μιλαγε.Το μονο πραγμα που μου ειπε πριν μπει στο
λεοφωρειο για Πατρα ηταν συγνωμη.Του απαντησα...
"Τελικα...ισχυει ο μυθος για τις αρκουδες ε?"
Γυρισε και απο το στομα του ακουστηκε η μανα μου...
"Ξυπνα αγορι μου..."
"Τι εγινε?"
"Παραμιλαγες..."
Αφου ηπια ενα ποτηρι νερο και αλλαξα την ιδρωμενη μπλουζα μου,
πηγα να κλεισω τον υπολογιστη.Ειχε αφησει μηνυμα στο
ιστολογιο μου που με καληνυχτιζε...Συμπτωση?

(Next time: Η Αυτοβιογραφία Μου: Σημειώσεις)
revqueer@yahoo.com

It's what's outside that counts.

2008-05-05T08:00:00.013+03:00

Σε πρόσφατη συζήτησή μου με καλό φίλο, ανέκυψε το θέμα του πώς φαντάζομαι το τέλειο - ιδανικό σώμα.

Επειδή εγώ θεωρώ τον εαυτό μου ανώτερο άνθρωπο του απάντησα πως το σώμα για μενα δε μετράει καθόλου, εγώ απλά ερωτεύομαι τη ψυχή του άλλου, και στη συνέχεια ξεκίνησα ένα λογύδριο για το πόσο τελοσπάντων δίνουμε σημασία στην εξωτερική εμφάνιση παραμελώντας να καλλιεργήσουμε το από μέσα, ένα λογύδριο που συνεχώς αύξανε σε πυγμή και ένταση μέχρι που κατέληξα χωρίς να το πάρω χαμπάρι να τσιρίζω «Θέλω γκόμενο, ΘΕΛΩ ΓΚΟΜΕΝOOOO!!!». Ο φίλος μου κούνησε με κατανόηση το κεφάλι του, με πήρε από το χερι και με οδήγησε μπροστά σε καθρέφτη.

«Πες μου την αλήθεια», είπε «εσύ θα πήγαινες ποτέ μ' αυτόν;».

Το κάτω χείλος μου άρχισε να τρέμει και σε λίγο βρέθηκα στην αγκαλιά του φίλου μου κλαίγοντας γοερά και ικετεύοντάς τον να με βοηθήσει. Μου εξήγησε πως καλό θα ήταν να μην απελπίζομαι και πως καθώς ήταν κομματάκι δύσκολο (αυτός χρησιμοποίησε τη φράση «παντελώς ακατόρθωτο») να με σουλουπώσει σε χρονικό διάστημα μικρότερο των τριών ετών χωρίς πολυέξοδες χειρουργικές επεμβάσεις έπρεπε να βρω κάποιον, τον οποιοδήποτε, που θα με δεχόταν όπως είμαι και μου τόνισε πως μάλλον δεν είχα πολλές επιλογές.

Τα λόγια του με γέμισαν με ελπίδα και με μεγάλη ανυπομονησία δέχτηκα τη πρόσκλησή του να πάμε μαζί στην επόμενη συνάντηση της ομάδας 'ΑΤΑΚ' (Αφήστε Το Ανθος Καλέ), μια ομάδα που πάλευε χρόνια να σώσει ένα μαραμένο κατά την άποψή μου λουλουδάκι στα αριστερά της πλατείας Κλαυθμώνος επειδή ο δήμος ήθελε να το ξεριζώσει.

Η ομάδα αποτελείτο από πολλές άσχημες αδερφές οι οποίες είχαν σχηματίσει μια ανθρώπινη αλυσίδα ασχήμιας γύρω από το λουλουδάκι εμποδίζοντας το κηπουρό του δήμου να το κόψει. Ο φίλος μου, μου σύστησε τον Ισίδωρο, το πρόεδρο της ομάδας, ένα μπασμένο που αν δεν ήξερα πως είναι μόλις 25 ετών, θα ορκιζόμουν πως ήταν η έμπνευση πίσω από το Νοσφεράτου. Ήταν πολύ φιλικός μαζί μου και σιγά σιγά αποχωρήσαμε απ' τους υπόλοιπους και πιάσαμε τη κουβέντα.

Ο Ισίδωρος σύντομα διαπίστωσα πως πέρα από σκατόφατσα ήταν και πολύ γλυκό παιδί και η συζήτηση μαζί του ήταν απολαυστική. Αποφάσισα λοιπόν να αφήσω τις βλακείες και με πρωτοφανές θάρρος για τα δεδομένα μου, του ζήτησα να συνουσιαστούμε. Φάνηκε κάπως ξαφνιασμένος και γέλασε. Μου εξήγησε πως είχε σχέση εδώ και δύο μήνες και δεν ήθελε να τη διακυνδινεύσει για μια ξεπέτα.

Η απάντησή του με έβαλε σε σκέψεις και του το έδειξα δίνοντάς του ένα ηχηρό χαστούκι επειδή με απέρριψε, ενώ στη συνέχεια άρπαξα τις δύο τούφες που του είχαν απομείνει εκατέρωθεν του κρανίου του τραβώντες τις με λύσσα. Σε λίγο χρονικό διάστημα μαζεύτηκε όλος ο κόσμος της πλατείας γύρω μας προσπαθώντας να τον σώσει απ' τα χέρια μου, και ο κηπουρός του δήμου κατάφερε απαρατήρητος να ξεριζώσει το λουλούδι και να τη κάνει για το σπίτι του.

Όπως του είχα δαγκώσει το αριστερό αυτί κάποιος με έσπρωξε με δύναμη και με έριξε κάτω. Γρήγορα διαπίστωσα πως επρόκειτο για ένα χλιμιντζουροειδή τύπο, ο οποίος έτρεξε γρήγορα προς τον Ισίδωρο, τον αγκάλιασε και άρχισε να κοιτά με ενδιαφέρον τις πληγές του. Εμένα με μάζεψε ο φίλος μου, ο οποίος είχε βρει το όλο σκηνικό πάρα πολύ αστείο και υποσχέθηκε να μου υπενθυμίζει σε κάθε ευκαιρία πως είχα φάει χυλόπιτα από το πρωτοξάδερφο του Δρακουμέλ.

But that’s why birds do it,
Bees do it,
Even educated fleas do it,
Let’s do it, let’s fall in love.

In Spain the best upper sets do it,
Lithuanians and Letts do it,
Let’s do it, let’s fall in love.

The Dutch in old Amsterdam do it,
Not to mention the Finns,
Folks in Siam do it,
Think of Siamese twins.

Some Argentines without means do it,
People say in Boston even beans do it,
Let’s do it, let’s fall in love.

Romantic sponges they say do it,
Oysters down in Oyster Bay do it,
Let’s do it, let’s fall in love.

Cold Cape Cod clams ‘gainst their wish do it,
Even lazy jellyfish do it,
Let’s do it, let’s fall in love.

Electric eels, I might add, do it,
Though it shocks ‘em I know,
Why ask if shads do it,
Waiter bring me shad roe.

In shallow shoals English soles do it,
Goldfish in the privacy of bowls do it,
Let’s do it, let’s fall in love.

The dragonflies in the reeds do it,
Sentimental centipedes do it,
Let’s do it, let’s fall in love.

Mosquitoes, heaven forbid, do it,
So does every katydid do it,
Let’s do it, let’s fall in love.

The most refined ladybugs do it,
When a gentleman calls,
Moths in your rugs do it,
What’s the use of moth balls?

Locusts in trees do it,
Bees do it,
Even overeducated fleas do it,
Let’s do it, let’s fall in love.

Let’s do it, let’s fall in love,
Let’s do it, let’s fall in love

(Next time: Η κατάρα της μοχθηρής αρκούδας)
revqueer@yahoo.com

Είμαι Φάρσα!

2008-05-02T08:00:00.003+03:00

Πραγματικά πιστεύω πως οι άνθρωποι στην εποχή μας δεν έχουν καθόλου χιούμορ. Ως ερασιτέχνης φαρσέρ έχω έρθει πολλές φορές αντιμέτωπος με τη στενομυαλιά και τη σοβαροφάνεια ορισμένων και αυτό με απογοητεύει.

Μου αρέσει π.χ. να παίρνω μοναχικές γριούλες τηλέφωνο, να τους λέω πως είμαι από το υπουργείο οικονομικών και πως αποφασίσαμε να τους κόψουμε τη σύνταξη επειδή υπολογίζουμε πως σύντομα θα πεθάνουν. Ή να παίρνω τα ξαδερφάκια μου και να τους εξηγώ πως επειδή δεν ακουν τους γονείς τους και τους στεναχωρούν, πέθανε ο Άη Βασίλης και κανένα παιδάκι δε θα ξαναπάρει δώρο εξαιτίας τους. Είναι αλήθεια τόσο κακό;

Η πιο καλοστημένη φάρσα που έχω στα σκαριά εδώ και καιρό, σας εγγυώμαι πως θα σας κουφάνει όσο καμία που έχετε ακούσει έως τώρα! Απλά εύχομαι ο κόσμος αυτή τη φορά να εκτιμήσει το χιούμορ μου!

Έχω πείσει το κοινωνικό μου περίγυρο πως είμαι στρ8!!

ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!!!

Ξέρω πως τώρα έχετε διπλωθεί στα γέλια και δε σας αδικώ! Ξέρετε κι εγώ πόσες φορές με δυσκολία κρατιέμαι; Ειδικά αν πέσω σε περίπτωση θείας/ξαδέρφης που ρωτάει επανειλημμένως αν έχω κοπέλα πραγματικά πρέπει να σκέφτομαι κάτι τελείως τραγικό για να μη πέσω κάτω απ' τα γέλια κακαρίζοντας! Αλλά κάνω υπομονή γνωρίζοντας πως όσο πιο πολύ δε προδίδομαι τώρα, τόσο περισσότερο γέλιο θα έχει η στιγμή που θα ουρλιάξω «Βρε ζώα, πλάκα σας κάνω τόση ώρα!»

Η ιδέα μου μπήκε περίπου στα 12 μου. Δεν είμαι σίγουρος πώς ξεκίνησε ακριβώς, αλλά όπως σε όλες τις καλές φαρσες, σημασία δεν έχει η ιδέα, αλλά η εκτέλεση. Και δε μου αρέσει να περιαυτολογώ, αλλά στη συγκεκριμένη φάρσα η εκτέλεσή μου ΣΚΙΖΕΙ.

Βέβαια θα ομολογήσω πως ώρες ώρες είναι δύσκολο να είσαι συνέχεια στη τσίτα να μη σε καταλάβει κανείς και έτσι σε στιγμές αδυναμίας έχω αποκαλύψει τη πραγματικότητα σε μερικά άτομα τα οποία εκτίμησαν το χιούμορ μου αμέσως και μου πρότειναν να συνεχίσω τη φάρσα, ενώ μερικοί πολύ χιουμορίστες μου πρότειναν να μη το αποκαλύψω και ποτέ!!!!! Αν δεν είναι αυτή η μεγαλύτερη φάρσα των εποχών, ποιά είναι;

Βέβαια ο κάθε φαρσέρ υπομένει τη περίοδο που πρέπει να κρατά τα χαρτιά του κρυμμένα περιμένοντας πώς και πώς τη στιγμή που θα αποκαλύψει όλη την αλήθεια προκαλώντας γέλια μέχρι δακρύων στα θύματά του! Καλά ειδικά για τους γονείς ανυπομονώ!!!!

«Α να χαθείς βρε!!! ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!» θα έλεγε η μητέρα μου και θα αυτομουτζωνόταν!
«Έλα άντρα μου να ακούσεις πλάκα ο γιος σου!» θα έλεγε στη συνέχεια.
Ο πατέρας μου θα έβγαινε απ' τη τουαλέτα με την εφημερίδα «Τι φωνάζεται βρε παιδιά;»
«Ο γιος σου, είναι ντίγκι ντάγκας!»
«Ποιός; Εσύ;" Θα μου έλεγε και οι τρεις θα διπλωνόμασταν απ' τα γέλια.
«Καλά, εγώ το είχα καταλάβει,» θα έλεγε μετά. «Πόσα αγόρια στην ηλικία σου τη βγάζουν όλη μέρα μπροστα απ' το καθρέφτη τραγουδώντας Kylie; ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!»

Κακομοίρηδες φίλοι μου! Μη με δώσει κανείς σας και μου χαλάσει τα σχέδια γιατί θα έχετε κακά ξεμπερδέματα! Κι εδώ δεν αστειεύομαι!

(Next time: It's what's outside that counts)
revqueer@yahoo.com

Πώς σε λένε λεσβία;

2008-05-01T18:30:00.004+03:00

Κι επειδή πολλές φορές η πραγματικότητα ξεπερνά και τη πιο καλπάζουσα ανθρώπινη φαντασία, πληροφορήθηκα πως 10/6 θα εκδικαστεί στο Πρωτοδικείο Αθηνών η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που κατέθεσαν τρεις κάτοικοι της Λέσβου εναντίον της ΟΛΚΕ, επειδή τους θίγει η χρήση των όρων "λεσβία" και "λεσβιακή" όταν αναφέρεται σε ομοφυλόφιλες γυναίκες. Για περισσότερες πληροφορίες διαβάστε πρώτα αυτό και στη συνέχεια το εύστοχο σχόλιο του xomeriti πάνω στο θέμα.

Περιμένω προτάσεις για το πώς θα αποκαλούμε τις λεσβίες από εδώ και στο εξής στη περίπτωση που το δικαστήριο κάνει δεκτή την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων των τριών κατοίκων της Λέσβου. Εγώ προτείνω: Γυπουδεγουά (ΓΥναίκες ΠΟΥ ΔΕ ΓΟΥστάρουν Άντρες), Σαπφίτσες (αν και πάλι ενδέχεται να υπάρξουν έντονες αντιδράσεις), Εμέχοργ (ΕΜείς ΈΧουμε ΟΡΓασμούς)

revqueer@yahoo.com

Σκατά

2008-04-29T09:00:00.002+03:00

Εχθές όπως γυρνούσα σπίτι, πάτησα πάνω σε κάτι περιττώματα σκύλου και αυτό με έβαλε σε σκέψεις.

Ενώ κάποιος άλλος θα προσπερνούσε ενοχλημένος ένα τέτοιο συμβάν, εγώ ένιωθα πως μου είχε συμβεί κάτι πολύ σημαντικό, ένα γεγονός κοσμοϊστορικής αξίας, καθώς μου άνοιξε τα μάτια για το νεφελώδη τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το σύμπαν.

Γιατί να συμβεί σε μένα αυτό; Είναι σίγουρο πως πέρασαν και άλλοι άνθρωποι απ' το ίδιο σημείο, αλλά γιατί να είμαι εγώ αυτός που τα πάτησε; Θα μου πείτε, οι άλλοι δε περπατούν στο δρόμο χορεύοντας και τραγουδώντας το «Μάμπο» της Παπαρίζου χωρίς να προσέχουν που πατάνε, αλλά και πάλι, γιατί τραγουδούσα Παπαρίζου ενώ όλοι ξέρουν πως στο δρόμο τραγουδώ μόνο Τσιτσάνη;

Το μυαλό μου είχε απορροφηθεί σε τέτοια θεμελιώδη ερωτήματα και σκεπτόμενος ακατάπαυστα τη σχέση αιτίου αιτιατού που πιθανώς συνέδεε τη Παπαρίζου με το σκυλοκούραδο, έτρεξα γρήγορα σπίτι να καταγράψω τις σκέψεις μου.

«Ίουχ!! Τι μυρίζει έτσι;» ρώτησε η μητέρα μου μόλις μπήκα.
«Η ημιμάθειά σου» της απάντησα και περπάτησα προς το δωμάτιό μου πατώντας επίτηδες το καινούριο περσικό χαλί.

Στη γαλήνη και ησυχία του δωματίου μου κοίταξα προσεκτικά το παπούτσι μου και το πώς είχαν απλωθεί τα σκυλίσια υπολείμματα πάνω του. Δε μπορούσα παρά να είμαι σίγουρος πως η ίδια συμπαντική δύναμη που έστειλε στο Νεύτωνα το μήλο και έκανε τον κατά τ' άλλα σεμνότατο Αρχιμήδη (ή τον Αριστείδη;) να τρέχει γυμνός στους δρόμους φωνάζοντας «Εύρηκα! Εύρηκα!», προσπαθούσε να μου πει κάτι.

«Μίλα μου! Σ' ακούω» είπα στο παπούτσι μου και το κοίταξα ανυπόμονα.

Μετά από ώρες αυτοσυγκέντρωσης και απέλπιδες προσπάθειες να εναρμονίσω το εσωτερικό μου είναι με τις κοσμικές δυνάμεις, δεν είχα φτάσει πουθενά. Η αποκάλυψη που μου ήρθε εκείνη τη στιγμή είναι πώς δε πρέπει να πιέζουμε το σύμπαν να μας μιλήσει. Τα πράγματα γίνονται από μόνα τους και καμία δική μας επέμβαση δε μπορεί να προωθήσει τις εξελίξεις στον έξω κόσμο. Με κατέλαβε ένας πεσιμισμός και κουκουλώθηκα κάτω απ' τα σκεπάσματα του κρεβατιού μου απελπισμένος. Όταν το σύμπαν αποφάσιζε να μου μιλήσει, θα ήξερε πού να με βρει.

Το σύμπαν κράτησε κλειστά τα χαρτιά του για τρεις μέρες, δύο ώρες και σαρανταπέντε λεπτά. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, όπως προσπαθούσα να ξεφύγω απ' τα χέρια της μάνας μου που βιαίως επιχειρούσε να με ξεκουκουλώσει απ' τη θαλπωρή της κουβέρτας μου, έπεσα στο πάτωμα και είδα κάτι γυαλιστερό κάτω απ' το κρεβάτι μου. Μου κόπηκε η ανάσα. Άπλωσα το χέρι μου και το έπιασα.

Ήταν το ασημένιο γοβάκι της κούκλας που με συνόδευε τα πρώτα 17 χρόνια της ζωής μου σε κάθε μου βήμα. Νόμιζα πως είχε χαθεί για πάντα, αλλά να που το σύμπαν είχε κατασκευάσει αυτή την ανορθόδοξη αλληλουχία γεγονόταν, αυτή την ανέλπιστη αιτοκρατική αλυσίδα για να μας ξαναφέρει κοντά. Συγκινημένος την έπιασα με τα δύο μου χέρια και τη σήκωσα ψηλά στον αέρα όπως ο Μουφάσα σήκωνε το μικρό Σίμπα στο Lion King και τραγούδησα ένα παραδοσιακό αφρικανικό τραγούδι ενώ οι ακτίνες του ήλιου που έμπαιναν απ' τη μπαλκονόπορτα ζέσταιναν γλυκά εμένα και τη γόβα, υπενθυμίζοντάς μου πως το σύμπαν μας αγαπά.

(Next Time: Είμαι Φάρσα!)
revqueer@yahoo.com

Αν δεν έχεις Blog...

2008-04-28T19:19:00.007+03:00

Κλέβω την ιδέα απ' τον Keenonboys και απευθύνομαι σε σένα ανώνυμε μη-μπλόγκερ που διαβάζεις χωρίς να σχολιάζεις! Ήρθε η ώρα να μιλήσεις! Άφησε ανώνυμο ή ψευδώνυμο σχόλιo! Γιατί ωραίοι είμαστε, αλλά πόσοι είμαστε;

revqueer@yahoo.com

Πάσχα with bloggers

2008-04-26T09:00:00.003+03:00

Είχα τη τύχη το φετινό Πάσχα να γνωρίσω πολλούς πολύ αγαπημένους μου μπλογκερ από κοντά και σκέφτηκα πως θα ήταν καλή ιδέα να σας παρουσιάσω μερικές από τις μαγευτικές στιγμές που μοιραστήκαμε μαζί.

Στη πρώτη μας συνάντηση, η poontangdee κι εγώ φορέσαμε κάτι ανοιξιάτικο κι απλό.

Ο gaysuperhero κι εγώ (R is for Revqueer) σε μεσημεριανή βόλτα στο Μοναστηράκι.

Η παλάμη της Queerdom.

Ο P.O.V.ofaG. παίζει μια αγγλική εκδοχή της 'μακριάς γαϊδούρας'. Εγώ τον σπρώχνω και κρατάει τα πόδια του xipasmenou.

Από αριστερά προς τα δεξιά: Aviator, Dante, Strahd, Soula, Mahler κι εγώ καθισμένος μπροστά ντυμένος μπάτσος.

Ο αγουροξυπνημένος G4George.

Ο Equilibrium, o Toymaker και η Μιρέλα

Cookie, P.O.V.ofaG. κι εγώ στο πάτωμα ανάμεσά τους, χαλαρώνουμε μετά από ξέφρενο clubbing.

Εγώ σε διάφορες πόζες.

Εγώ καθ' οδόν για το αεροδρόμιο να υποδεχθώ το P.O.V.ofaG.

Εγώ κοιτάζω γκομενάκι και πίσω ο Cookie προσπαθεί να καταλάβει αν κάνω πλάκα ή αν έχω όντως τόσο κακό γούστο στους άντρες.

Kisses to all of you!

(Next time: Σκατά)
revqueer@yahoo.com

Η ΓΚΕΪ ΜΑΦΙΑ

2008-04-20T09:00:00.002+03:00

Τη καριέρα μου στο τραγούδι τη ξεκίνησα στο 'Κουτούκι του Μήτσακλα' στου Ψυρρή.

Ήμασταν τρία παιδαρέλια που προσπαθούσαν να τα καταφέρουν στο σκληρό κόσμο της νύχτας. Ο Μπάμπης ο Ζανζάκ, η Λένα η Τσιτσίμπα κι εγώ, που χρησιμοποιούσα τότε το καλλιτεχνικό 'Χόρχε Διονυσίου'. Τραγουδούσαμε λαϊκά τραγουδάκια για να γλεντήσει ο κοσμάκης που βγαίνοντας κουρασμένος από τις φάμπρικες ερχόταν να μας ακούσει για να ξεχάσει τα σεκλέτια του. Οι άνθρωποι τότε είχαν πολλά σεκλέτια.

Ήταν ένα βράδυ καλοκαιριού σαν όλα τ' άλλα, όταν ήρθε στο καμαρίνι μου ο Σώτος, το παιδί για όλες τις δουλειές, και μου είπε πως μόλις είχε μπει στο μαγαζί ο Τούλης Σάββας, ο πλέον διαβόητος γκέι μαφιόζος της Αθήνας. Μου κόπηκαν τα πόδια. Πώς θα τραγουδούσα μπροστά του;

Βγήκα στη σκηνή μέσα από ένα τεράστιο αυγό ντυμένος κότα (πάντα του άρεσαν του Μήτσακλα οι εντυπωσιακές εμφανίσεις στο μαγαζί του) τραγουδώντας το «Έκανε η κότα το αβγό ή το αβγό τη κότα μάτια μου;» μεγάλο σουξέ της εποχής που το πρωτοτραγούδησε η Μαρινέλλα. Προσπαθούσα να διακρίνω το θρυλικό μαφιόζο και όντως ήταν εκεί πρώτο τραπέζι πίστα περιτριγυρισμένος από πιπίνια και δύο bears σωματοφύλακες που για τη πλάκα τους σε έσπαγαν στο ξύλο. Έντρομος παρατήρησα πως με κοίταζε και με έγδυνε από κότα που ήμουν με τα μάτια του ρουφώντας το πούρο του παθιασμένα.

Μόλις τελείωσα το πρόγραμμα με το «Καρδιά μου καημένη πώς βαστάς» τον βρήκα να με περιμένει στο καμαρίνι μου.
«Χόρχε τα μαζεύεις και φεύγεις» μου είπε.
«Τόσο παράφωνα τραγούδησα;» ρώτησα με τρεμάμενη φωνή.
«Όχι Χόρχε! Όπως τραγουδούσες με γκάβλωσες. Θα σε κάνω πρώτη φίρμα».
«Μη με φωνάζετε Χόρχε! Εσείς μπορείτε να χρησιμοποιείται το πραγματικό μου όνομα. Με λένε Χουάν.»

Κατευθείαν έπεσα στην αγκαλιά του και ακριβώς εκεί μέσα στο καμαρίνι με έκανε να νιώσω πως είμαι η μοναδική κότα στο κόσμο.

Μου έφερε τους καλύτερους δασκάλους. Μου μάθανε πώς να τραγουδάω με το διάφραγμα, πώς να κινούμαι στη πίστα με χάρη και πώς να μη μου πετάγεται το μικρό δαχτυλάκι όταν κρατάω το μικρόφωνο. Μετά από τρεις μήνες ήμουν έτοιμος να κάνω την εμφάνισή μου ως επαγγελματίας.

Θα ήμασταν πάλι τρεις. Η Μαρινέλλα, η Μαίρη η Λίντα κι εγώ. Θα σήκωνα όλο το πρόγραμμα στους ώμους μου. Ήμουν το πρώτο όνομα στη μαρκίζα. Η αφίσα ήταν ένα κοντινό του προσώπου μου, και εκεί που ήταν κανονικά οι κόρες των ματιών μου είχαν βάλει φωτογραφίες της Μαρινέλλας και της Μαίρης. Ο ενθουσιασμός μου όμως που έχτιζα καριέρα δε θα βαστούσε για πολύ.

Όλοι προσπαθούσαν να με σαμποτάρουν υπονοώντας πως δεν τα είχα καταφέρει με την αξία μου. Συνέχεια με μείωναν με ομοφοβικά αστεία για να πληγώσουν το εγωισμό μου. Για παράδειγμα, όπως τραγουδούσα το «Σύκω χόρεψε κουκλί μου να σε δω να σε χαρώ» η Μαρινέλλα και η Μαίρη τραγουδούσαν «ΣΥΚΟ χόρεψε κουκλί μου», ενώ ένας τεχνικός όπως μετέφερε κάτι κιβώτια, αντί να μου πει «Πού ν’ αφήσω αυτό το κουτί;» είπε «πού ν’ αφήσω αυτό το ΚΟΥΤΗ;».

Ο Τούλης με έλεγε παρανοϊκό, αλλά εγώ επέμενα πως με μισούσαν. Το ήξερα πως άξιζα την επιτυχία μου και ας έπρεπε κάθε βράδυ μετά τις πρόβες να τρώω σκαμπίλια απ’ το Τούλη για ένα τρίωρο επειδή μόνο έτσι άναβε. Ήθελα όμως να αναγνωρίσουν το ταλέντο μου και οι υπόλοιποι.

Μια μέρα πριν τη πρεμιέρα που όλα πήγαιναν καλά και ήμουν προετοιμασμένος να γνωρίσω την αποθέωση, φάγανε το Τούλη. Είχε κατέβει απ’ το αμάξι να αγοράσει σαγκουίνια απ’ το μανάβη (δεν εμπιστευόταν κανέναν άλλο να του αγοράζει σαγκουίνια) και δέχθηκε 35 σφαίρες στο σφριγηλό του κορμί. Η σακούλα του έπεσε απ' τα χέρια και τα σαγκουίνια ξεχύθηκαν στο δρόμο.

Εμένα μ' έδιωξαν κακήν κακώς απ’ το μαγαζί και τη θέση μου πήρε ένα μαλακισμένο twinkάκι ‘προστατευόμενος’ του νέου γκέι αρχιμαφιόζου Μπίλλυ Μούμπλε.

Τα πάντα για μένανε είχανε πια τελειώσει.

Σπάνιο ντοκουμέντο της εποχής που τραγουδούσα στο Κουτούκι. Εδώ χορεύουμε με το Μπάμπη Ζανζάκ και τη Λένα Τσιτσίμπα στην εξοχή σε χορογραφία του Μήτσακλα. Εγώ είμαι ο τελευταίος χορευτής που εμφανίζεται. Τη περίοδο εκείνη είχα κάποια παραπανίσια κιλά.

(Αυτό το ποστ ξεκίνησε ως συμμετοχή μου στο μπλογκοπαίχνιδο του Equilibrium 'The Music Story'! Δυστυχώς ήταν τόσο χάλια που έπρεπε να 'κόψω' όλα τα μουσικά κομμάτια εκτός από ένα που επέζησε για να βγει όπως βγήκε. It's the best I could do! Nα είστε επιεικείς!)

revqueer@yahoo.com

Μεγάλοι Καλλιτέχνες, Σπουδαία Έργα (Ι)

2008-04-16T02:00:00.000+03:00

Με χαρά εγκαινιάζω στο μπλογκ αυτή τη νέα στήλη στην οποία θα αναλύω κορυφαία έργα των μεγαλύτερων καλλιτεχνών παγκοσμίως που άφησαν το στίγμα τους στην ανθρωπότητα.

Ξεκινάμε με τη 'Κραυγή' του Νορβηγού ζωγράφου Edvard Munch

Ο πίνακας απεικονίζει ένα πρόσωπο σε κατάσταση πανικού ενώ πίσω του ξεχωρίζει ένα έντονα κόκκινο ηλιοβασίλεμα.

Ας μιλήσουμε όμως για το πώς εμπνεύστηκε ο Munch να φτιάξει αυτό το μνημειώδες έργο.

Λίγοι ξέρουν πως το πρόσωπο που απεικονίζεται, αποτελεί alter ego του ίδιου του ζωγράφου και αναπαριστά την ακόλουθη στιγμή της ζωής του: Είχε πάει το τρίχρονο γιο του για βόλτα στη παραλία που απεικονίζεται στο βάθος. Όπως περπατούσε αμέριμνος πάνω στην ξύλινη κατασκευή που τον βλέπετε, θυμήθηκε ξαφνικά πως όταν έφυγε απ' το σπίτι ξέχασε να κλείσει το θερμοσίφωνο. «Ω μαλάκα μου!» αναφώνησε και με τα χέρια του έπιασε το κεφάλι του.

Τον είχε ανάψει για να κάνει μπάνιο η ηλικιωμένη μητέρα του που έμενε μαζί τους εκείνη τη περίοδο. Επειδή μιλάμε για τα τέλη του 19ου αιώνα, οι θερμοσίφωνες ήταν παλαιάς τεχνολογίας και ο Munch ήταν πεπεισμένος πως είχε προκαλέσει έκρηξη που σίγουρα θα διαμέλιζε την ήδη εύθραυστη μαμά του. Γρήγορα έτρεξε στο σπίτι αλλά για καλή του τύχη διαπίστωσε πως τελικά είχε ξεχάσει να ανάψει το θερμοσίφωνο.

Άρχισε να τραγουδάει ένα χαρούμενο νορβηγικό τραγούδι, ανακουφισμένος που δεν θα ήταν υπεύθυνος για το θάνατο της μητέρας του, μέχρι που μπήκε στη τουαλέτα να κάνει πιπί του και τη βρήκε νεκρή στη μπανιέρα από καρδιακό λόγω του υπερβολικά κρύου νερού. Ο Munch άρχισε πάλι να ουρλιάζει και εκείνη τη στιγμή άρπαξε το πρώτο τελάρο που βρήκε μπροστά του και κλαίγοντας ζωγράφισε με πάθος τη στιγμή που διαπίστωσε πως είχε κάνει πατάτα. Λόγω των δακρύων, δεν έβλεπε καθαρά, και έτσι του βγήκαν κάπως μαύρο χάλι οι γραμμές στο ηλιοβασίλεμα, αλλά για καλή του τύχη ένας κριτικός, ο Nifar Osmundsen, έγραψε για το πίνακα στη διθυραμβική κριτική του στους Oslo Times πως η κυματιστές γραμμές συμβολίζουν την υπαρξιακή αγωνία του εικονιζόμενου προσώπου και έκτοτε όλοι συμφώνησαν.

Σημαντικό είναι να αναφέρουμε πως ο ζωγράφος Munch πάνω στο πανικό του ξέχασε το τρίχρονο γιο του στη παραλία, ο οποίος επέζησε τρώγωντας άμμο επί μήνες μέχρι που σιγά σιγά περπάτησε και έφτασε σ' ένα νορβηγικό δάσος όπου μέχρι τα 18 του τον μεγάλωναν λύκοι και αλεπούδες και αποτέλεσε την έμπνευση για το 'Ταρζάν'.

(Η έμπνευση/κλέψιμο από εδώ! Ευχαριστώ Πολύ!!!)

(Next time: It's what's outside that counts)
revqueer@yahoo.com

Εγώ κι ο Γιο Γιο

2008-04-15T00:01:00.002+03:00

Είχα τη τύχη να γνωρίσω πρόσφατα και να συνάψω ερωτικό δεσμό με το διάσημο κινέζο βιολοντσελίστα Yo Yo Ma.

Ο Γιο Γιο έδινε συναυλία στην Αθήνα και ως ένθερμος οπαδός του έσπευσα να τον απολαύσω από κοντά. Μετά το πέρας της παράστασης, όπως αποχωρούσα, με πλησίασαν δύο άνδρες τις φρουράς του και μου εξήγησαν πως ενώ έπαιζε ο Γιο Γιο με είχε σταμπάρει και ήθελε να «γνωριστούμε καλύτερα».

Ήταν εξαιρετικά προσιτός όταν τον γνώρισα. Γρήγορα έσπασε ο πάγος μεταξύ μας και συζητούσαμε επί ώρες για πάσης φύσεως θέματα. Ο Γιο Γιο ήταν λάτρης του ελληνικού πολιτισμού, και με το βιολί του μου έπαιξε μια μελοποιημένη εκδοχή της Μήδειας, ενώ εγώ με τη σειρά μου του τραγούδησα το «είσαι κινεζάκι, τρως πολύ ριζάκι» χτυπώντας ρυθμικά το ντέφι μου. Μοιράστηκε μαζί μου τις ανησυχίες του και μου εξομολογήθηκε πως ώρες ώρες ήταν μεγάλη η πίεση που ένιωθε ως κορυφαίος βιολοντσελίστας κι εγώ του έδινα θάρρος εξηγώντας του πως οι φιλόμουσοι τον έχουμε ανάγκη και πως αν ήταν το πουλί βιολί θα το έπαιζαν πολλοί, αλλά επειδή ακριβώς δεν είναι, το παίζουν λίγοι κι απ' αυτούς ακόμα λιγότεροι το παίζουν καλά.

Έδειξε κι αυτός με τη σειρά του μεγάλο ενδιαφέρον για τα γλυπτά μου, για τα οποία ως πρώτο υλικό χρησιμοποιώ κυρίως Lego τοποθετώντας τα σε άσεμνες στάσεις.

Ένα βράδυ που είχε κλείσει το Πύργο του Άιφελ για να δειπνήσουμε οι δυό μας, μου εκμηστηρεύτηκε πως με βρίσκει πολύ όμορφο. «Η ομορφιά είναι δίκοπο μαχαίρι Γιο Γιο» του απάντησα με τρεμάμενη φωνή «κι αυτό εσύ δε μπορείς να το καταλάβεις ποτέ γιατί είσαι Κινέζος». Για να με παρηγορήσει μου πέρασε τη πιατέλα με τα λαχανάκια Βρυξελλών. «Άκου Γιο Γιο. Είναι νωρίς στη σχέση μας να κρατάμε μυστικά ο ένας απ' τον άλλο» του είπα. «Τα λαχανάκια Βρυξελλών μου φέρνουν αέρια και αυτό είναι κάτι που δικαιούσαι να ξέρεις για μένα». Εκείνο το βράδυ με μύησε στο επιδέξιο δοξάρι του.

Η σχέση μας πήρε τη κατηφόρα γρήγορα όμως. Ένιωθα παραμελημένος καθώς ήταν προφανές πως πάνω απ' όλα έβαζε το βιολί του. Στην αρχή το έβρισκα χαριτωμένο να ξυπνάω τα άγρια χαράματα υπό τους ήχους του Μπαχ, αλλά από ένα σημείο και μετά καταντάει ενοχλητικό. Το τελευταίο καιρό ήταν απορροφημένος με τη μελοποίηση ενός αρχαίου κινεζικού ποιήματος κι εγώ προσπαθούσα να φτιάξω ένα καραβάκι με μία κόλλα χαρτί. Έτσι, καθώς ήμασταν και οι δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες και μέναμε στο ίδιο σπίτι, η μεταξύ μας ένταση ήταν αναπόφευκτη.

Φέρω κι εγώ κάποιο μερίδιο ευθύνης για τη διάλυση της σχέσης μας. Δε μου έβγαινε η πλώρη όπως ήθελα στο γλυπτό μου και αυτό μου προκαλούσε φοβερό άγχος. Σε μια στιγμή τέτοιας έντασης που ο καλλιτέχνης μέσα μου ήταν εξοργισμένος, άρπαξα το βιολοντσέλο του Γιο Γιο και επιτέθηκα με αυτό στην υπηρέτριά του όπως μου έφερνε καφέ.

Ο Γιο Γιο άρχισε να με βρίζει στα Κινέζικα και χρησιμοποίησε βαρείς χαρακτηρισμούς για μένα που λόγω των μεγάλων πολιτισμικών διαφορών μεταξύ Ελλάδας και Κίνας δύσκολα μεταφράζονται. Σε ελεύθερη απόδοση με είπε «αγράμματη χαμηλοκώλα» κι εγώ τυφλώθηκα απ' την οργή και πέταξα την υπηρέτρια απ' το μπαλκόνι.

Μάζεψα σα κύριος τα πράγματά μου και έδωσα όρκο να μη τα ξαναφτιάξω ποτέ με άλλο καλλιτέχνη.

(Next time: Μεγάλοι Καλλιτέχνες, Σπουδαία Έργα Ι)
revqueer@yahoo.com

Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα Του Πλύνε

2008-04-13T08:00:00.002+03:00

Όταν ξαφνιασμένος διάβασα τις δηλώσεις ανώτατου ιεράρχη, πως η ομοφυλοφιλία δε ταιριάζει με την ελληνική παράδοση, ένιωσα προσβεβλημένος.

Παίρνοντας τον εαυτό μου ως παράδειγμα, είδα πως πάντα τηρώ με μεγάλη ακρίβεια όλες τις παραδόσεις τις πατρίδας μου. Λατρεύω το τζατζίκι όσο λίγοι, πετάω πάντα κροτίδες στην Ανάσταση, σε οικογενειακά γλέντια τσιρίζω και γελάω κακαριστά με κάθε μαλακία που θ' ακουστεί, για να μη μιλήσω για τις επιδόσεις μου στο συρτάκι και με πείτε ψώνιο.

Κατέληξα στο συμπέρασμα πως μάλλον δε προσπαθούσα αρκετά και σκέφτηκα πως θα ήταν σωστό να αποδείξω πως είμαι πρώτα Έλλην και μετά ομοφυλόφιλος.

Δευτέρα πρωί - πρωί λοιπόν, μάζεψα όλα τα λερωμένα μου ασπρόρουχα και κατευθύνθηκα προς το ποτάμι του Κηφισού να κάνω μπουγάδα. Φυσικά δε παρέλειψα να έχω στον ώμο μου τη στάμνα μου για να τη γεμίσω με δροσερό νεράκι.

Δε ξέρω πόσοι από εσάς έχετε δοκιμάσει κάτι παρόμοιο αλλά είναι πραγματικά λυτρωτική εμπειρία να πλένεις τα βρακιά σου σε ποτάμι. Νιώθεις ένα με τη φύση και την πατρίδα και σε μια εποχή αστυφιλίας αυτό είναι πολύτιμο. Δύσκολα περιγράφονται τα συναισθήματα που με κατέκλυζαν όπως έστιβα το μποξεράκι μου, συναισθήματα που με έκαναν να πετάξω το τσεμπέρι μου και να κουνάω πέρα δώθε το κεφάλι μου για να λυθούν τα μαλλιά μου επί πεντάλεπτο.

Είχα απομνημονεύσει και μερικά όμορφα δημοτικά τραγούδια να μου κρατάνε συντροφιά όπως έβαζα τα σλιπάκια μου στη σειρά να στεγνώσουν και ανά τακτά χρονικά διαστήματα τσιμπούσα και λίγο κοκορετσάκι που είχα μαζί μου σ' ένα πήλινο μπολ μαζί με χωριάτικη σαλάτα.

Όπως ανέμελα χόρευα στην άκρη του ποταμού ανεμίζοντας ένα σέξι στρινγκάκι σα μαντήλι, ένας ηλίθιος μοτοσικλετιστής μου κόρναρε και (επειδή ήμουν βυθισμένος στη παράδοση) τρόμαξα, με αποτέλεσμα να μου φύγει το στρινγκάκι απ' το χέρι και να πέσει μέσα στο ορμητικό ποτάμι. Με αυταπάρνηση βούτηξα να το σώσω (γιατί σύμφωνα με τις παραδόσεις ο Έλληνας άντρας είναι γενναίος), αλλά σύντομα βρέθηκα να παλεύω με τα μανιασμένα κύματα του ποταμού που παρέσερναν το λυγερό κορμί μου λες και ήταν καρυδότσουφλο.

«God damn you μοτοσικλετιστή!» ούρλιαξα και προσπάθησα να βρω κάποιο κλαδάκι να πιαστώ. Για καλή μου τύχη, το ορμητικό νερό με ξέβρασε σε κάτι τσιμέντα και ανακάθισα εκεί προσπαθώντας να αναπνεύσω. Τη κατάσταση δυσκόλευε και η στολή Αμαλίας που φορούσα, η οποία (σας ενημερώνω για να μη τη πατήσετε κι εσείς όπως εγώ) γίνεται πολύ βαριά όταν είναι βρεγμένη.

Ενώ καθόμουν στις όχθες του ποταμού Κηφισού και έκλαιγα ένα μικρό ροζ αντικείμενο έφτασε στα πόδια μου. Τα μάτια μου ήταν θολά απ' τα δάκρυα και δεν έβλεπα καλά, αλλά η καρδούλα μου άρχισε να χτυπά με αγωνία. Σκούπισα τα μάτια μου και πριν τ' ανοίξω έκανα τάμα στη Παναγιά. Αν αυτό το ροζ αντικείμενο ήταν το στρινγκάκι μου και ήταν σώο, θα πήγαινα γονατιστός απ' το λιμάνι της Τήνου στην εκκλησία της Μεγαλόχαρης φορώντας αυτό και μόνον αυτό.

Το θαύμα είχε γίνει! Όχι απλά δεν είχε τη παραμικρή γρατζουνιά το στρινγκάκι, αλλά ακόμα και η δαντελίτσα που έχει ολόγυρα ήταν ανέπαφη και γενικά ολόκληρο έλαμπε σα καινούριο! Κοίταξα τον ουρανό συγκινημένος και αφού ψιθύρισα στη Παναγιά «Το έκανες πάλι το θαύμα σου κούκλα μου!» τις έκλεισα συνωμοτικά το μάτι.

Να τις κρατάμε τις παραδόσεις.

(Next time: Εγώ κι ο Γιο Γιο)
revqueer@yahoo.com

ΖΩΝΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΙ

2008-04-10T22:12:00.001+03:00

Το πρωί τους βρήκε αγκαλιασμένους και μόλις ξύπνησαν κοίταξαν ο ένας τον άλλον τρομοκρατημένοι γνωρίζοντας πως από εδώ και πέρα τα πράγματα θα ήταν μάλλον δύσκολα.

Η ρουτίνα που τους περικύκλωνε, η κάθε μέρα ακριβές αντίγραφο της προηγούμενης, τους παρείχε κάποια ασφάλεια και ίσως ταίριαζε και με το χαρακτήρα τους.

Γνωρίστηκαν εκεί. Και οι δύο δε τα πήγαιναν καλά στον έξω κόσμο και όσο περίεργο και αν φαινόταν σε μερικούς, είχαν βρει εκεί καταφύγιο. Είχαν φτάσει με λίγους μήνες διαφορά. Ο πρώτος μόλις είχε αρχίσει να συνηθίζει τη πειθαρχία που απαιτούσαν οι μεγαλύτεροι και του προκάλεσε αίσθηση η επαναστατικότητα του άλλου που φαινόταν πως πολύ πιο δύσκολα θα συνήθιζε. Ακριβώς επειδή ήταν καινούριοι, οι άλλοι τους είχαν βάλει στο μάτι και σίγουρα θα τους κατέδιδαν με τη πρώτη παρασπονδία.

Πέρα από τα τυπικά, δεν υπήρχε μεγάλη επαφή μεταξύ κανενός εκεί μέσα. Αυτοί οι δύο όμως φαινόταν πρόθυμοι να μιλήσουν μεταξύ τους. Ήταν οι νεότεροι και ίσως ήταν φυσικό να έχουν κάποια μεγαλύτερη άνεση στην επικοινωνία. Αρχικά κανείς δεν έδινε σημασία σ' αυτό το δέσιμο που αναμφισβήτητα είχαν. Εφ’ όσον ήταν απολύτως συνεπείς στις υποχρεώσεις τους, δεν τους ενοχλούσε κανείς.

Όταν όμως, ένα από τα πολλά συνηθισμένα βράδια, όπως ήταν όλοι συγκεντρωμένοι, συναντήθηκαν τυχαία τα βλέμματά τους και ο ένας είδε το σκυθρωπό πρόσωπο του άλλου, κατάλαβαν πως οι φάτσες τους ήταν μάλλον αστείες και σχεδόν ταυτόχρονα γέλασαν. Ο πιο καινούριος κάπως μπόρεσε και το κάλυψε, ίσως ήταν πιο μαθημένος σ’ αυτά, αλλά ο άλλος δε μπόρεσε να συγκρατηθεί και του ξέφυγαν μερικά χάχανα ίσως στη πλέον ακατάλληλη στιγμή, τότε που όλοι κοίταζαν ψηλά με τα χέρια σταυρωμένα. Αμέσως όλοι γύρισαν και τον κοίταξαν με αφοριστικά βλέμματα και ο γηραιότερος ήταν ξεκάθαρο πως είχε εξοργιστεί.

Τον έστειλαν στο κελί του εκείνο το βράδυ χωρίς να του επιτρέψουν να φάει με τους υπόλοιπους και όλο το βράδυ δε κοιμήθηκε. Είχε τσατιστεί, και δεν έπρεπε.

Το πρωί σηκώθηκε άυπνος πριν χαράξει (όπως πάντα) και κοίταξε απ' το κελί το υπέροχο τοπίο. Ήταν σίγουρα στο πιο όμορφο μέρος του κόσμου. Για μια στιγμή σκέφτηκε πώς θα μπορούσε να ήταν εναλλακτικά η ζωή του. Αν ήταν οικογενειάρχης θα ήταν πιο ευτυχισμένος; Αλλά τέτοιες σκέψεις ήταν μάταιες. Ήταν αργά πια για οικογένεια. Ή μικρός μικρός παντρέψου...

Τον συνάντησε στο διάδρομο το επόμενο βράδυ, και ένιωσε την ανάγκη να του ζητήσει συγγνώμη που είχε τόση οργή μέσα του εναντίον του. Τον πλησίασε και όπως κοιτάχτηκαν ένιωσε αυτό το μικρό γνώριμο αίσθημα ενοχής που τον κέντριζε πάντα λίγο πριν αμαρτήσει.

Ξύπνησαν αγκαλιασμένοι το επόμενο πρωί. Σε λίγο θα ξεκινούσε ο όρθρος και θα έπρεπε να βρουν τρόπο να βγουν απ' το κελί χωρίς να τους πάρουν χαμπάρι. Φόρεσαν τα ράσα τους και προχώρησαν προς τη πόρτα διστακτικά αποφεύγοντας ο ένας το βλέμμα του άλλου.

(Next time: Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα Του Πλύνε)
revqueer@yahoo.com

Επιχειρηματίας

2008-04-08T21:00:00.001+03:00

Είναι αλήθεια πως η κοινότητα των ομοφυλοφίλων είναι σωστό χρυσωρυχείο. Με τις σωστές κινήσεις, ένας έξυπνος άνθρωπος μπορεί εύκολα να πλουτίσει παρέχοντας υπηρεσίες στους lgbt αρκεί να έχει επιχειρηματικό μυαλό, παρατηρητικότητα, τόλμη και πολύ φαντασία.

Επειδή θεωρώ τον εαυτό μου τέτοιο άνθρωπο σας παρουσιάζω τρεις ιδέες μου.

1) Όλοι θα έχετε παρατηρήσει την έλλειψη ενός καλού γκέι lifestyle περιοδικού, που θα απευθύνεται στις ανάγκες του σύγχρονου γιάπι γκέι άντρα, στα πρότυπα αντίστοιχων περιοδικών του εξωτερικού. Σκέφτομαι να το τιτλοφορήσω "No fats please" και να το γεμίσω με φώτο άφθαστων προτύπων ομορφιάς και άρθρα του τύπου "Είχα χοντρά μπούτια: Το δράμα ενός bottom", "Πώς να γυμνάζεστε όλο το 24άωρο" και "Ξινισμένο ύφος: Μπορείς κι εσύ!"

Εν συνεχεία για το εύσωμο κοινό που θα νιώθει παραμελημένο θα κυκλοφορήσω το "Φα τη κι εσύ fattie" το οποίο θα ειρωνεύεται τη νοοτροπία του άλλου περιοδικού κι εγώ θα καλύπτω όλη τη γκάμα ομοφυλόφιλων γεμίζοντας τις τσέπες μου με άφθονο παραδάκι.

2) Νομίζω θα ήταν έξυπνη ιδέα να ανοίξω ένα τεράστιο γκέι κλαμπ σε κάποια απομονωμένη περιοχή, το οποίο θα ήταν κάτι σα τη Μέκκα των ελληνικών γκέι κλαμπ, σα φάρος της νεοελληνικής ομοφυλοφιλίας και γκέι απ' όλη την επικράτεια θα ονειρευόντουσαν να το επισκεφθούν έστω μια φορά πριν πεθάνουν. Θα γινόταν πραγματικά χαμός σ' αυτό το κλαμπ, τρελά πάρτι, strip show, όργια, ομαδικές αποτριχώσεις κτλ. Έκανα μια μίνι έρευνα για να βρω μια περιοχή που εγγυημένα δε θα μας ενοχλούσε κανείς, και κατέληξα πως μάλλον θα το χτίσω στα Ίμια , αν και ανησυχώ μήπως κάποιο βράδυ αποβιβαστούν τίποτα γκέι Τούρκοι, κατεβάσουν την ελληνική σημαία ουράνιο τόξο, και ανεβάσουν την αντίστοιχη δική τους.

3) Με έχει επίσης ιντριγκάρει η ιδέα ενός αμιγώς γκέι μετεωρολογικού κέντρου που θα είναι εγκατεστημένο στο Γκάζι και ανά τρίλεπτο θα στέλνει πρόγνωση του καιρού μέσω ίντερνετ σε συνδρομητές. Νομίζω ο αθηναίος γκέι δικαιούται να ξέρει με ακρίβεια τι καιρό να περιμένει κατά τη βραδινή του έξοδο για να προετοιμαστεί καταλλήλως. Γιατί ας μη γελιόμαστε, σε όλους μας έχει συμβεί να βγούμε με hot pants και tank top και να ανακαλύψουμε έντρομοι πως κάνει ψοφόκρυο για να μη μιλήσω για τα πανάκριβα παπουτσάκια μας που γίνονται χάλια κάθε φορά που βρέχει.

Αυτές φυσικά είναι λίγες, πρόχειρες ιδέες. Είναι πολλά αυτά που σκέφτομαι να αναπτύξω στο μέλλον όπως πχ. γκέι μέσα μαζικής μεταφοράς, γκέι ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ κτλ., και επιτέλους ένα γκέι ιππόδρομο, η έλλειψη του οποίου γίνεται όλο και πιο αισθητή.

Περιμένω ιδέες, προτάσεις και κριτική.

(Next time: ΖΩΝΤΑΣ ΜΟΝΑΧΟΙ)
revqueer@yahoo.com

Κοτσάνες

2008-04-07T00:01:00.001+03:00

Σε εμεσενική συνομιλία που είχα πριν κάμποσο καιρό με το Povofag θυμηθήκαμε τις (όχι τόσο μακρινές) εποχές που πρωτοανακαλύπταμε το μαγικό κόσμο της γκέι κοινότητας. Επειδή δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιο γκέι σχολείο να σε πάρει απ' το χέρι και να σε μυήσει σε όλους τους μυστικούς κώδικες επικοινωνίας, τα διάφορα do's and don'ts, συνήθως ανακαλύπτεις τα πάντα (;) μόνος σου μετά από πολλές γκάφες.

Ξεκινάω εγώ. Πρώτη φορά που μίλησα στο msn με κάποιον που ήξερα πως είναι γκέι κόντευα να πεθάνω απ' το άγχος. Εγώ είχα στο μυαλό μου πως επιτέλους θα αποκτούσα ένα καινούριο γκέι φίλο (yuppeeeee!!), αυτός προφανώς ήθελε κάτι άλλο. Χωρίς να χάνει χρόνο μου ξεκαθάρισε απ' την αρχή πως ψάχνει 'real'. Εγώ, επειδή ήμουν πάντα ατσίδα στα αγγλικά, θεώρησα πως ο συνομιλητής μου έψαχνε κάτι αληθινό. Έναν άνθρωπο γνήσιο, που θα στεκόταν δίπλα του χωρίς μάσκες και υποκρισίες. Είχε βαρεθεί τα ψέμματα τέλοσπάντων! Αναζητούσε την αλήθεια!

Η απάντηση που του έδωσα όταν μου είπε πως θέλει real?

Ξέρω ακριβώς τι εννοείς. Όλοι αυτό δε ψάχνουμε;

Περιμένω εναγωνίως και τις δικές σας γκάφες (μη μου πείτε πως δεν υπάρχουν...) είτε στα μπλογκ σας είτε στα σχόλια. Και στρ8 αναγνώστες ευπρόσδεκτοι με ανάλογες εμπειρίες.

Επίσης σε αυτό το ποστ σκόπευα να κάνω ένα αφιέρωμα στο Quentin Crisp, αλλά επειδή ψιλοβαριέμαι, πατήστε πάνω στο όνομα του και διαβάστε μόνοι σας από wikipedia.
Το παρακάτω τραγούδι του το αφιέρωσε ο Sting και είναι αγαπημένο μου.

Η συμμετοχή μου στο παιχνίδι με τα μπλογκοπάπουτσα που με κάλεσαν Strahd και P@n0s είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να σας δείξω τα παπούτσια που ψάχνω μανιωδώς το τελευταίο καιρό. Ακόμα δε τα έχω, κάνω έκκληση σε όποιον ξέρει πού μπορώ να τα βρω να με βοηθήσει

Κυκλοφόρησε και το teaser της κινηματογραφικής εκδοχής ενός από τα υπεραγαπημένα μου βιβλία! Πρόκειται για το 'Περί τυφλότητας' του Jose Saramago, 'Blindness' αγγλιστί, σε σκηνοθεσία Fernando Mereilles (Επίμονος Κηπουρός, Πόλη του Θεού) με Julianne Moore και Gael Garcia Bernal. Το καλό που τους θέλω, μη περάσω το περσινό δράμα που πέρασα με τη μεταφορά του 'Έρωτα στα χρόνια της Χολέρας'! Έτσι και μου καταστρέψουν το βιβλίο... TO ΚΑΛΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΘΕΛΩ! Ας ελπίσουμε πως, όπως το Atonement πέρυσι, η κινηματογραφίκη διασκευή δε θα απογοητεύσει τους φαν του βιβλίου.

Από σήμερα και μέχρι Κυριακή θα δουλεύω σα παλαβός, οπότε θα με συγχωρέσετε που δε θα προλαβαίνω να περνάω απ' τα μέρη σας! Ιστοριούλες θα μπαίνουν κανονικά γιατί είμαι φρόνιμο παιδί και τις έχω έτοιμες. Επίσης θέλω να καταγγείλω ΔΥΟ ΜΠΛΟΓΚΕΡ για τα σατυρικά μηνύματα που μου έστελναν ενώ δούλευα το Σάββατο και δε μπορούσα να συγκεντρωθώ. Ντροπή σας!

(Next time: Επιχειρηματίας)
revqueer@yahoo.com

Coming Out Of The Sarcophagus (by Anuqueer)

2008-04-03T10:38:00.001+03:00

Κατά τη τελευταία επίσκεψή μου στον ζωολογικό κήπο Αθηνών μου έπιασε τη κουβέντα ένα τσακάλι.

Του είχα γυρισμένη τη πλάτη γιατί κοιτούσα τα γουρούνια στο απέναντι κλουβί (αλήθεια, υπάρχει πιο ερωτικό ζώο;) όταν άκουσα κάποια "Ψιτ" από πίσω μου. Στην αρχή δεν έδωσα σημασία, αλλά όταν ένιωσα ένα πετραδάκι να με χτυπά στο σβέρκο κατάλαβα πως μάλλον απευθυνόταν σε μένα και γύρισα.

"Ευλόγησέ με, σε παρακαλώ. Πώς να αντέξω άλλο φυλακισμένος;" είπε το τσακάλι.
Το κοίταξα αδιάφορα καθώς ήμουν σίγουρος πως ήταν αποκύημα της φαντασίας μου. Δε θα ήταν κι η πρώτη φορά άλλωστε. Προ τριετίας ήμουν πεπεισμένος πως με κυνηγάνε 2 μούμιες και πέρυσι είχα ορμήσει γρυλίζοντας σ' ένα καθηγητή στη σχολή επειδή όταν του απάντησα ολόσωστα σε δύσκολη ερώτηση σχολίασε "Καλά, είσαι πολύ τσακάλι!"

Αυτή η απροσδόκητη συνάντηση με έβαλε σε σκέψεις, και όπως σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής μου, απευθύνθηκα άμεσα στη καλή μου φίλη Λίτσα Πατέρα. Το Λιτσάκι το αγαπώ πολύ και αν εξαιρέσει κανείς τη περίοδο που πλακωθήκαμε επειδή δεν ακολούθησε τη Μενεγάκη στον Alpha , υπήρξε πάντα για μένα στήριγμα. Στη συνεδρία που είχαμε, ενώ όλα κυλούσαν ομαλά, την είδα ξαφνικά να βγάζει μια υστερική κραυγή και να σχίζει σε χίλια κομμάτια τον αστρολογικό χάρτη που είχε μπροστά της. "Ρεβάκο" μου είπε με τρεμάμενη φωνή "πιστεύεις σε προηγούμενες ζωές;"

Σύμφωνα με τα αδιάσειστα στοιχεία της, είχα ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια ζωδιακά χαρακτηριστικά και τις ίδιες πλανητικές συμμετρίες με τον Αιγυπτιακό θεό Anubis και η μόνη λογική εξήγηση ήταν πως αποτελούσα μετεμψύχωσή του. Μου εξήγησε πως για να μου συμβαίνουν όλα αυτά, ο Anubis προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί μου και καλά θα κάνω αν θέλω να τον ξεφορτωθώ να έρθω σε επαφή με το Αιγυπτιακό τσακάλι που κρύβω μέσα μου για να μάθω τι με θέλει.

Επειδή δεν έχω ποτέ μου παραβεί εντολή του Λιτσακίου έτρεξα στο κοντινότερο μαγαζί με αμφιέσεις. Καθ' ότι η σεζόν είχε περάσει δεν είχε μείνει τίποτα της προκοπής, και το μόνο που υπήρχε σε αιγυπτιακό ήταν η λεγόμενη 'αιγυπτιακή στολή στρίπερ', η οποία δεν άφηνε τίποτα στη φαντασία, ειδικά όταν επέλεξα να περπατάω στα τέσσερα μιμούμενος το τσακάλι.

Η έκθεση Αιγυπτιακών αρχαιοτήτων που εφιλοξενείτο προσωρινά στο Αρχαιολογικό Μουσείο ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία. Μπήκα μέσα και κατευθύνθηκα προς το άγαλμα του Anubis. Εκ πρώτης όψεως, δεν υπήρχε κάποια ομοιότητα μεταξύ μας. Έπεσα στα πόδια του και αφού έβγαλα μερικά 'ΑΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ ΑΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥ" σταύρωσα τα χέρια και είπα "Ανουβάκο μου. Ήρθα. Πες μου τι χρειάζεσαι από μένα. Πώς μπορώ να σε εξυπηρετήσω;"

Πριν προλάβει να απαντήσει με κατέλαβε μια ακατανόητη σεξουαλική επιθυμία και πέντε λεπτά αργότερα με πετούσαν με κλωτσιές από το μουσείο επειδή με έπιασαν να ασελγώ πάνω στο άγαλμα. Όσες φορές και να τους εξηγούσα πως ο Anubis είμαι ΕΓΩ και άρα ασελγώντας στο άγαλμα ουσιαστικά αυνανιζόμουν, δεν έδειχναν να καταλαβαίνουν.

Απογοητευμένος γύριζα στους δρόμους της Αθήνας ως τσακάλι ελπίζοντας σε κάποιο τόσο δα σημάδι. Μα όσο και να μύριζα τους περαστικούς, όσο και να έκανα πιπί μου απλά σηκώνοντας το αριστερό πόδι στα παρτέρια, ακόμα και όταν έφαγα το μεσημεριανό μου γεύμα απευθείας απ' το πεζοδρόμιο, ο θεός Anubis παρέμενε σιωπηλός και αινιγματικός.

Στο τέλος τα πήρα και γύρισα σπίτι μου. Όπως όμως έβγαζα τη στολή μπροστά απ' το καθρέφτη το είδωλο μου αλλοιώθηκε και εμφανίστηκε μπροστά μου ο τσακαλο - θεός Anubis σε όλο του το μεγαλείο, ενώ πίσω του έβλεπα την αχανή έρημο και πυραμίδες.

"Ανούβη, Εσείς;"
"Ναι, εγώ!"
Γονάτισα ταπεινά.
"Ρεβάκο" μου είπε, "το ξέρεις πως είμαι γκέι;"
Είχα μείνει άναυδος
"Ναι ρεβάκο, είμαι κι εγώ in the closet. Φαντάζεσαι να το μάθουν οι γονείς μου; Ειδικά ο Seth θα πάθει ντουβρουτζά. Και ολόκληρο το Βασίλειο θα γελά μαζί μου. Μιλάμε για τρελή ξεφτίλα. Είναι δύσκολα τα πράγματα εδώ... Κρυβόμαστε..."
"Πόσο σας καταλαβαίνω... κι εδώ μια απ' τα ίδια..."
"Ας τα.. Κι όλο αυτό το άγχος έχει επιπτώσεις στη ζωή μας, δε βρίσκεις; Βέβαια υπάρχει το ευκαιριακό σεξ που άλλοι ζηλεύουν. Αυτό ναι. Εμείς το έχουμε. Αλήθεια, κάνεις κι εσύ πολύ ευκαιριακό σεξ ρεβάκο;"
"Πώς θα μπορούσα να σας εξυπηρετήσω θεέ Anubis;"
"Θέλω οι μελλοντικές γενιές να μάθουν για μένα. Μπορεί τη παρούσα ζωή να τη περάσω με το άγχος πως θα με πιάσουν κάθε φορά που κάνω ένα στα γρήγορα με τον Hapi, αλλά στις επόμενες ζωές μου θέλω να είμαι out. Είσαι η μόνη μετεμψύχωσή μου που γεννήθηκε τον 20ό αιώνα και ζει έτσι. Μήπως πρέπει σιγά σιγά ν' αρχίσεις να το ανακοινώνεις;"
"Γεννηθήτω το θέλημά σου" απάντησα, χωρίς το φτωχικό μου μυαλό να μπορεί να φανταστεί αυτά που θα επακολουθούσαν.

Επειδή όταν είναι κάνω κάτι το κάνω σωστά και ολοκληρωμένα, αποφάσισα να κάνω ένα θεαματικό coming out που θα έμενε στην ιστορία.

Το προσωπικό του Star ήταν πολύ ευγενικό μαζί μου κι αφού μέ καλωδίωσαν με ειδικό μικροφωνάκι με κάθισαν δίπλα το πατέρα Μάξιμο (ο οποίος έχω να καταγγείλω πως κατά τα διαλείμματα της εκπομπής ξεκινούσε μακροσκελείς συζητήσεις με δυο ψείρες στα γένια του) και με σύστησαν στην πολυαγαπημένη μου Άννα Δρούζα. Η εκπομπή ξεκίνησε κι εγώ πήρα βαθιά ανάσα γνωρίζοντας πως σε λίγη ώρα θα άφηνα διαπαντός πίσω μου τη ζωή στη ντουλάπα.

Την ώρα όμως που άνοιξα το στόμα μου, άρχισαν να ακούγονται ακατάληπτοι ήχοι. Έντρομος ανακάλυψα πως μιλούσε από μέσα μου ο Anubis, μάλλον σε αιγυπτιακά, τα οποία διέκοπταν απόκοσμα γρυλίσματα και μουγκρητά. Ο Μάξιμος πετάχτηκε όρθιος τσιρίζοντας "Είχε δίκιο ο Άνθιμος! Τα βλέπετε; Είναι ζώα!" και άρχισε να μου πετάει αγιασμό. Η Δρούζα άρχισε να ουρλιάζει "Είναι δαιμονισμένος, είναι δαιμονισμένος!" ενώ ψιθυρίζοντας μου πρότεινε να κοιτάξω αν μπορώ στη κάμερα 3. Καθότι πλέον ο π. Μάξιμος με κυνηγούσε σε όλο το στούντιο κρύφτηκα πίσω απ' το Λάλα μπας και σωθώ, αλλά δυστυχώς εκείνος αφού φώναξε "FAQ U" μου έδωσε μια μπουνιά στό δόξα πατρί και φωτογραφήθηκε μαζί μου.

Δεν θυμάμαι παρακάτω. Μόνο ότι ξύπνησα στο ντιβάνι της φίλης μου της Λίτσας, η οποία ντυμένη σαν φαραώ μου έφερνε να πιω ένα ζεστό ρόφημα.
"Μπράβο αγόρι μου, κατάφερες να ελευθερωθείς" είπε η σοφή γριά αστρολόγος
"Αλήθεια, τ τ τώρα θα είμαι καλά;" ψέλλισα αδύναμος
"Μη φοβάσαι όλα θα πάνε καλά, και εγώ είχα παρόμοια εμπειρία όταν ανακάλυψα ότι ήμουν η μετεμψύχωση του Ραμσή του Β -μην κοιτάς τη μπουγατσομύτη, μου τη διόρθωσε ο Φουστάνος- και η Μενεγάκη ήταν ο Μωυσής και έπρεπε να την αφήσω να φύγει για να μην έρθουν οι 10 πληγές στον Πρωινό Καφέ"
"Έτσι εξηγούνται όλα Λίτσα μου!" αναφώνησα ανακουφισμένος "Τώρα όμως θέλω να κοιμηθώ". Γρύλισα γεμάτος ικανοποίηση. Τα είχα καταφέρει!

Anubis + Revqueer

Θα τα φτιάξουμε!

2008-04-02T05:00:00.000+03:00

Αλήθεια, δεν είναι τόσο όμορφο να ξεκινάς μια σχέση;

Σίγουρα ξέρετε τι εννοώ. Αυτό το αίσθημα ελπίδας που σε πλημμυρίζει πως αυτός ίσως και να είναι ο ένας, το γεγονός πως τα πάντα πάνω του είναι τέλεια και σου φαίνεται γλυκό και χαριτωμένο κάθε του ελάττωμα. Στις περισσότερες περιπτώσεις όμως, μετά από λίγο καιρό μένεις απογοητευμένος και νιώθεις τελείως ηλίθιος που πίστεψες έστω και για λίγο πως είχες βρει το ταίρι σου.

Γεύτηκα πρόσφατα από πρώτο χέρι αυτή την εμπειρία.

Ήμουν σε γνωστό gay club και σε μία στιγμή μέθης υπερεκτίμησα τις χορευτικές μου ικανότητες και ανέβηκα να χορέψω στο κλουβί. Μετά από περίπου ένα πεντάλεπτο αισθησιακού χορού κάπως ζαλίστηκα από το ύψος και όπως πήγα να κατέβω πέρασα μέσα από τα λάθος κάγκελα και σφήνωσα εκεί. Όσο προσπαθούσα να ξεσφηνώσω τόσο περισσότερο χωνόμουν πιο βαθιά και όταν κάποια στιγμή ένιωσα να μου κόβεται η ανάσα, κατάλαβα πως υπάρχει πρόβλημα.

Τελικά οι υπεύθυνοι του μαγαζιού αναγκάστηκαν να φωνάξουν τη πυροσβεστική για να κόψουν με αλυσοπρίονο τα κάγκελα μήπως και μπορέσω να βγω. Το αποτέλεσμα ήταν πως για λόγους ασφαλείας και λόγω του θορύβου από το αλυσοπρίονο έπρεπε να κλείσει από τις 2 πμ το μαγαζί και οι εκατοντάδες αδερφές που αποχωρούσαν τσατισμένες με περιέλουζαν με πρωτοφανείς ύβρεις που ειλικρινά δε νομίζω πως αρμόζουν σε άνθρωπο του επιπέδου μου.

Λόγω έντονων πόνων στα πλευρά μου, οι ιδιοκτήτες φώναξαν ασθενοφόρο και μ' έβγαλαν με το φορείο. Ο σέξυ γιατρός που με περιποιήθηκε στο νοσοκομείο διαπίστωσε πως είχα σπάσει δύο πλευρά ( Όλως περιέργως όχι επειδή σφηνώθηκα. Μάλλον τα έσπασα από το λίκνισμα πάνω στο χορό.) και αφού με κοίταξε για αρκετή ώρα στα μάτια μου είπε «Μην ανησυχείς, θα τα φτιάξουμε!»

Δε μου τα έχουν ζητήσει ποτέ τόσο χύμα κι ομολογώ πως βούρκωσα απ' τη συγκίνηση. Πρόλαβα να ψελλίσω «Ναι γιατρέ μου! Δέχομαι! Ναι! Ναι! Χίλιες φορές ΝΑΙ!» πριν η ισχυρή δόση παυσίπονων με στείλει σ' ένα πολύχρωμο φανταστικό ταξίδι που εγώ κι αυτός χορεύαμε αγκαλιά σ' ένα τεράστιο κλουβί στον ουρανό κι από κάτω όλος ο κόσμος μας κοίταζε και μας ζήλευε.

Αφού πήρα εξιτήριο κατάφερα με ύπουλο τρόπο να μάθω τα στοιχεία του και εφ' όσον είχε τελειώσει η βάρδια του, πήρα ταξί και πήγα στο σπίτι του. Τι αρχοντικό! Τι κήποι! Τι αφράτο γκαζόν! Δεν ήθελα να χτυπήσω το κουδούνι γιατί σίγουρα θα κοιμόταν μετά από τόσες ώρες εφημερία, αλλά θέλοντας να κάνω μια συμβολική κίνηση να του δείξω πως τον αγαπώ και είναι τέλειος, τρύπησα το δάχτυλό μου σε μια τσουγκράνα που βρήκα στην αποθήκη στο τέλος του κήπου και έγραψα τα ονόματά μας στο τοίχο της εισόδου της έπαυλης ζωγραφίζοντας και δύο καρδούλες με το αίμα μου.

Η κούραση, η ένταση της βραδιάς και η απώλεια αίματος (δε φαίνονταν καλά τα ονόματα και τα πέρασα δύο φορές, άσε που τον λένε Δευκαλίωνα και το έγραψα με όμικρον και έπρεπε να το διαγράψω και να το ξαναγράψω) μου έφεραν μια γλυκά ζάλη η οποία με μετέφερε πάλι νοητά στο τεράστιο κλουβί μόνο που για κάποιο λόγο πέρα από εμένα και το γιατρό, ήταν μέσα κι ένας emo gay νάνος που με φώναζε «Μεγαλειοτάτη».

Όταν άνοιξα τα μάτια μου ήμουν πάλι στο νοσοκομείο. Αυτή τη φορά βρήκα απέναντί μου ένα δικηγόρο ο οποίος μου εξηγούσε πως έπρεπε να πληρώσω 3.500 ευρώ στο gay bar για την αγορά νέου κλουβιού, 10.000 ευρώ για τα έσοδα που το μαγαζί έχασε εξαιτίας μου και 5000 ευρώ για να βαφτεί εκ νέου η έπαυλη του γιατρού.

Άρχισα να κλαίω απογοητευμένος που ο γιατρός με πούλησε τόσο ξεδιάντροπα! «Όλα πήγαινουν κατά διαόλου!» φώναξα απογοητευμένος. Εκείνη τη στιγμή, ο γλυκύτατος δικηγόρος, μου έπιασε το χέρι, με κοίταξε στα μάτια και με σταθερή φωνή μου είπε «Μην ανησυχείς για τίποτα. Θα τα φτιάξουμε.»

revqueer@yahoo.com

Στου Μάρβιν Γρήγορα!

2008-04-01T23:23:00.001+03:00

Μη χάνεις χρόνο! Απλά πάτα εδώ

Ο Πρίγκιπας κι Εγώ

2008-03-31T09:00:00.002+03:00

Όταν πριν από λίγες μέρες κοίταζα τα mail μου, ανακάλυψα έκπληκτος πως προσπαθούσε να επικοινωνήσει μαζί μου ο πρίγκιπας Αμπού Μπραμπάτ από τo Μπουρούντι.

Η ιστορία του ήταν απλά σπαρακτική. Ο μπαμπάς του ο Βασιλιάς δεχόταν συνέχεια επιθέσεις από τους αντάρτες, οι οποίοι είχαν καταφέρει να επαναστατήσουν εναντίον του και αφού κατέλαβαν με τη βία την εξουσία, πάγωσαν όλες τις τραπεζικές του καταθέσεις. Έτσι η βασιλική οικογένεια έπασχε από έλλειψη ρευστού και μόνο εγώ μπορούσα να βοηθήσω αν έδινα τον αριθμό της πιστωτικής μου κάρτας, όπως εξηγούσε στο mail, για να μπορέσουν να απελευθερώσουν τα χρήματα.

Δε θα σας κρύψω πως συγκινήθηκα με την ιστορία του και κάπως κολακεύτηκα που διάλεξε εμένα να τον βγάλω απ' αυτή τη δύσκολή κατάσταση. Γενικά οι φτωχοί πρίγκιπες είναι το ευαίσθητο σημείο μου. Τον σκεφτόμουν να τριγυρνάει φτωχός και πεινασμένος στο παλάτι του, να κοιτάει τις πισίνες με πρασινισμένο το νερό από την εγκατάλειψη, τα γήπεδα του τένις με τα ξεσκισμένα φιλέ, τους δούλους του να τριγυρνούν ρακένδυτοι, και να κλαίει. Φανταζόμουν τη μητέρα του Βασίλισσα να ανακοινώνει στο τραπέζι «Θα πρέπει να κάνουμε οικονομία στο χαβιάρι» με το κεφάλι ψηλά, χωρίς να χάνει την αξιοπρέπεια της παρ' όλο που η κοιλίτσα της θα γουργούριζε, ενώ ο μπαμπάς Bασιλιάς με δάκρυα στα μάτια θα ξεσφηνώνε τα ρουμπίνια του στέμματος για να τα πουλήσει σε εξευτελιστικές τιμές για να τα βγάλουν πέρα.

Πώς μπορούσα να επιτρέψω να συμβεί κάτι τέτοιο;
«Δε θα σε απογοητεύσω πρίγκιπα Αμπού Μπραμπάτ» είπα φωναχτά!

Ίσως βοηθώντας τον Αμπού να γινόμουν εθνικός ήρωας στο Μπουρούντι. Ίσως αφού με γνώριζε, να ένιωθε κάτι να σκιρτά μέσα του. Ίσως ένα βράδυ που με φιλοξενούσε στο ανακαινισμένο παλάτι μετά τη δεξίωση προς τιμήν μου, να έμπαινε κρυφά στη κάμαρη μου. Θα έτριζε το κρεβάτι από το πάθος μας και θα το άκουγε η Βασίλισσα και θα σκούνταγε τον Βασιλιά και θα του έλεγε ενθουσιασμένη «Τ' ακούς τα τρελόπαιδα;» στα μπουρουντιανά.

Σύντομα διαπίστωσα όμως πως ήμουν ο μόνος που είχε τέτοιες ανησυχίες. Όσες πόρτες και να χτύπησα συνάντησα μόνο το χλευασμό και το μίσος. Πήγα σε γνωστή τράπεζα για να πάρω πιστωτική κάρτα και με απέρριψαν επειδή, λέει, δεν είχα λεφτά και τραπεζικές καταθέσεις. «Μα ο πρίγκιπας Αμπού Μπραμπάτ πεινάει!» τσίριξα στην αγενέστατη υπάλληλο η οποία ευθαρσώς μου δήλωσε πως χέστηκε. «Ηλίθια! Ο πρίγκιπας θα μπορούσε να είναι γιος σου! Δε το σκέφτεσαι αυτό;» τη ρώτησα και απομακρύνθηκα από το ταμείο κλαίγοντας.

Για καλή μου τύχη πληροφορήθηκα πως η συγκεκριμένη τράπεζα έκανε προσλήψεις εκείνη τη περίοδο και πέρασα απ' το γραφείο του Διευθυντή με την ελπίδα πως θα μου έδινε δουλειά με αντάλλαγμα μια πιστωτική. Τελικά με απέρριψε επειδή, λέει, θέλουν δύο ξένες γλώσσες και τα καλλιαρντά δε μετράνε ως δεύτερη ξένη γλώσσα. «Να στα μιλήσω λίγο να δούμε τι θα καταλάβεις να μου πεις μετά αν είναι ξένη γλώσσα ή όχι ψαμοσκελού» του είπα και φώναξε τους φρουρούς να με απομακρύνουν.

Στο δρόμο όπως περπατούσα δάκρυα έτρεχαν απ' τα μάτια μου μουσκεύοντας τα ροδαλά μου μαγουλάκια και λυγμοί ξέφευγαν απ' τα αφράτα χείλη μου κάνοντας τους περαστικούς να με κοιτάνε με συμπάθεια. «Συγγνώμη πρίγκιπα Αμπού Μπραμπάτ» ψιθύρισα, «δε κατάφερα να σε βοηθήσω». Σ' εκείνο το σημείο η οργή μου ξεχείλισε και έπιασα από τους ώμους μια γιαγιάκα που γύριζε από τη λαϊκή με το καροτσάκι της και ταρακουνώντας την ούρλιαξα «Μα δε το καταλαβαίνεις; Όταν ένας πρίγκιπας αδικείται, είμαστε όλοι πρίγκιπες!»

(Next time: Θα τα φτιάξουμε!)
revqueer@yahoo.com